เมื่อนานมาแล้ว ผม ได้คุยกับ น้อง ผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอ อายุ16 ตอนนั้น ผม 20
คุยกันมา 1ปีกับ6เดือน ทางโทรศัพท์ รู้จักกันทาง เกมส์ออนไลค์เกมหนึ่ง
จากนั้น ผมขอเธอเป็นแฟน เธอเรียนเก่งมาก บางครั้งผมให้เธอติว สอบ บ้างไรบ้างผมเป็นคนเรียนไม่เก่ง
เรียน กศน. ส่วนมากเราคุยกัน แต่เรื่องเรียน ชีวิต อนคต
ก้คือรวมใน 1ปีกับ6 เดือน นั้น ละ แต่แล้ว เราเป็นแฟนกันได้ 1 อาทิตย์ แค่หนึ่งอาทิตย์ ในหนึ่งอาทิต เธอมาหาผมจาก เชียงไหม่ ถึง กทม. พอดีเธอมาหาญาติ เธอโทรตามผม ให้มาหา จะรออยู่ ผมออกไปเจอเธอไม่ได้ ทั้งๆที่ห่างกันแค่ 5 ซอย ฝั่งตรงข้าม เพราะ ผม ได้มีผู้หญิง อีกคนหนึ่งซึ่งเธอเข้ามาโดยบังเอิญ ........เราเลิกกัน ผมเลือก ผู้หญิงที่เข้ามาไหม่ ........นั้นคือภายในหนึ่งอาทิตย์ ? ผมคิดว่าน้องเค้ายังเด็ก ผมคิดว่าน้องเค้าอยู่ไกล
เธอโทรมา 50กว่าสาย ผมไม่รับ วันต่อมา ผมบอกเลิกเธอ เธอร้องไห้ เธอเสียใจ เธอ แค้น ผมรู้ เลย เธอโกรธ เธอไม่ให้อภัย จากนั้น ผมก็เลิกกับผู้หญิงที่คิดว่าดี ............. ซึ่งครบกันแค่ไม่ถึง 2เดือน ด้วยซ้ำ ผมกลับไปขอโทษเธอ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม...ปล่าวประโยชน์ เธอโกรธ.......
ผมบอกทุกเหตุผล ที่จะทำให้เรากลับมาคุยกันได้เหมือนเดิม ...แต่ ทุกปี หรือทุกๆ 5-6เดือนเธอจะเข้ามาคุยเฟส มันทำให้ผมหายคิดถึงเธอ
ผมบอกเธอว่า่จะรอ รอวันที่เธอให้อภัย ผ่านมา 4 ปีทั้งหมด ตอนนี้ผม 24 เธอ 20 วันที่ผมเฝ้ารอก็มาถึง เธอบอกว่า ปีหน้าเธอจะจบพยาบาล ให้ผมไปงานรับ ใบปริญญา เท่าที่รู้มานะครับ ผมรับปากเธอว่าจะไป ผมถามเธอว่าให้อภัยพี่ได้หรือยัง เธอบอก ว่า ให้ตั้งนานแล้ว ไม่โกรธแล้ว ผมถามเธอว่า เรามาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย เธอไม่ตอบ ผมแล้วถามว่า ทำไมถึงมาคุย หายไปนานมาก เธอบอกก็เรียน หนัก ไม่ค่อยได้คุย แต่ปล่าวเลย ผมเลยถามว่า ทะเลาะกับคนนั้นอยู่ใช่มั้ย เลยมากลับมาคุยกับพี่ เธอไม่โกหก เธอตอบว่าใช่ ตาเธอบวม เพราะเธอร้องไห้ เพราะ คนนั้น พูดแรงๆกับเธอ ผมได้แต่นิ่ง พิมอะไรพูดอะไรไม่ออก ผมรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ที่จะกลับไปคุย กัน แบบ เก่าๆ ผมบอกเธอว่า ดีแล้ว ที่ ยังนึกถึง เพราะก็ไม่ต่างจากพี่ที่ คิดถึง เธอ อยู่เหมือนกัน
อย่าไปทำอะไรสั้นๆ กับคำว่า รัก.. เธอบอกไม่ทำหรอก ไม่คิดสั้นหรอก ผมบอกเธอว่า ไม่ใช่ แค่ พี่นะที่จะเสียใจ เราคุยกันดึกทุกวัน เธอยิ่มผ่านกล้อง หัวเหราะผ่านกล้อง ได้4 วัน ผมถามเธอว่า เป็นไง คุยกับคนนั้นหรือ ยัง ดีกันหรือยัง ทั้งๆที่ผมก็อยากจะร้องไห้ แต่ก็ทำไม่ได้ ......เป็นเพราะว่าคนนั้นของเธอกลับบ้านต่างจังหวัดแล้วทะเลาะกันนะครับ ..วันที่5 คนนั้นของเธอก็กลับมา ผมถามเธอว่า เค้ากลับมาแล้วใช่มั้ย เธอบอกว่า เย็นๆ หน้าจะถึง ผมตอบเธอว่า เวลาของพี่คงหมดแล้ว ..........จากนั้นเราก็ไม่ได้ทักกันเลย จนถึงวันนี้ วันที่ผม ลงพันทิพย์ ผมทำใจไม่ได้ ที่เห็นเฟสเธอ ผม บ้อกเธอออก ผมไม่อยากคุย ผมไม่อยาก เห็น ผมไม่อยาก อะ ไร ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ หลายๆ อย่าง ผมผิด.........แต่อยากฝากถึงเธอ ยังคงเป็นพี่ชายเสมอ
หลายคนคงง งกับผม ที่เล่ามาคืออะไร ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน มันคืออะไร เวรกรรมหรอ 4ปี..แล้วซินะ
มันอาจดูบ้าๆแต่ที่เล่ามาคือความจริง
อะไร...........ความรัก...อะไรความคิดถึง...อะไรผิด
เธอ อายุ16 ตอนนั้น ผม 20
คุยกันมา 1ปีกับ6เดือน ทางโทรศัพท์ รู้จักกันทาง เกมส์ออนไลค์เกมหนึ่ง
จากนั้น ผมขอเธอเป็นแฟน เธอเรียนเก่งมาก บางครั้งผมให้เธอติว สอบ บ้างไรบ้างผมเป็นคนเรียนไม่เก่ง
เรียน กศน. ส่วนมากเราคุยกัน แต่เรื่องเรียน ชีวิต อนคต
ก้คือรวมใน 1ปีกับ6 เดือน นั้น ละ แต่แล้ว เราเป็นแฟนกันได้ 1 อาทิตย์ แค่หนึ่งอาทิตย์ ในหนึ่งอาทิต เธอมาหาผมจาก เชียงไหม่ ถึง กทม. พอดีเธอมาหาญาติ เธอโทรตามผม ให้มาหา จะรออยู่ ผมออกไปเจอเธอไม่ได้ ทั้งๆที่ห่างกันแค่ 5 ซอย ฝั่งตรงข้าม เพราะ ผม ได้มีผู้หญิง อีกคนหนึ่งซึ่งเธอเข้ามาโดยบังเอิญ ........เราเลิกกัน ผมเลือก ผู้หญิงที่เข้ามาไหม่ ........นั้นคือภายในหนึ่งอาทิตย์ ? ผมคิดว่าน้องเค้ายังเด็ก ผมคิดว่าน้องเค้าอยู่ไกล
เธอโทรมา 50กว่าสาย ผมไม่รับ วันต่อมา ผมบอกเลิกเธอ เธอร้องไห้ เธอเสียใจ เธอ แค้น ผมรู้ เลย เธอโกรธ เธอไม่ให้อภัย จากนั้น ผมก็เลิกกับผู้หญิงที่คิดว่าดี ............. ซึ่งครบกันแค่ไม่ถึง 2เดือน ด้วยซ้ำ ผมกลับไปขอโทษเธอ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม...ปล่าวประโยชน์ เธอโกรธ.......
ผมบอกทุกเหตุผล ที่จะทำให้เรากลับมาคุยกันได้เหมือนเดิม ...แต่ ทุกปี หรือทุกๆ 5-6เดือนเธอจะเข้ามาคุยเฟส มันทำให้ผมหายคิดถึงเธอ
ผมบอกเธอว่า่จะรอ รอวันที่เธอให้อภัย ผ่านมา 4 ปีทั้งหมด ตอนนี้ผม 24 เธอ 20 วันที่ผมเฝ้ารอก็มาถึง เธอบอกว่า ปีหน้าเธอจะจบพยาบาล ให้ผมไปงานรับ ใบปริญญา เท่าที่รู้มานะครับ ผมรับปากเธอว่าจะไป ผมถามเธอว่าให้อภัยพี่ได้หรือยัง เธอบอก ว่า ให้ตั้งนานแล้ว ไม่โกรธแล้ว ผมถามเธอว่า เรามาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย เธอไม่ตอบ ผมแล้วถามว่า ทำไมถึงมาคุย หายไปนานมาก เธอบอกก็เรียน หนัก ไม่ค่อยได้คุย แต่ปล่าวเลย ผมเลยถามว่า ทะเลาะกับคนนั้นอยู่ใช่มั้ย เลยมากลับมาคุยกับพี่ เธอไม่โกหก เธอตอบว่าใช่ ตาเธอบวม เพราะเธอร้องไห้ เพราะ คนนั้น พูดแรงๆกับเธอ ผมได้แต่นิ่ง พิมอะไรพูดอะไรไม่ออก ผมรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ที่จะกลับไปคุย กัน แบบ เก่าๆ ผมบอกเธอว่า ดีแล้ว ที่ ยังนึกถึง เพราะก็ไม่ต่างจากพี่ที่ คิดถึง เธอ อยู่เหมือนกัน
อย่าไปทำอะไรสั้นๆ กับคำว่า รัก.. เธอบอกไม่ทำหรอก ไม่คิดสั้นหรอก ผมบอกเธอว่า ไม่ใช่ แค่ พี่นะที่จะเสียใจ เราคุยกันดึกทุกวัน เธอยิ่มผ่านกล้อง หัวเหราะผ่านกล้อง ได้4 วัน ผมถามเธอว่า เป็นไง คุยกับคนนั้นหรือ ยัง ดีกันหรือยัง ทั้งๆที่ผมก็อยากจะร้องไห้ แต่ก็ทำไม่ได้ ......เป็นเพราะว่าคนนั้นของเธอกลับบ้านต่างจังหวัดแล้วทะเลาะกันนะครับ ..วันที่5 คนนั้นของเธอก็กลับมา ผมถามเธอว่า เค้ากลับมาแล้วใช่มั้ย เธอบอกว่า เย็นๆ หน้าจะถึง ผมตอบเธอว่า เวลาของพี่คงหมดแล้ว ..........จากนั้นเราก็ไม่ได้ทักกันเลย จนถึงวันนี้ วันที่ผม ลงพันทิพย์ ผมทำใจไม่ได้ ที่เห็นเฟสเธอ ผม บ้อกเธอออก ผมไม่อยากคุย ผมไม่อยาก เห็น ผมไม่อยาก อะ ไร ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ หลายๆ อย่าง ผมผิด.........แต่อยากฝากถึงเธอ ยังคงเป็นพี่ชายเสมอ
หลายคนคงง งกับผม ที่เล่ามาคืออะไร ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน มันคืออะไร เวรกรรมหรอ 4ปี..แล้วซินะ
มันอาจดูบ้าๆแต่ที่เล่ามาคือความจริง