ก่อนอื่นผมต้องบอกเลยนะครับว่าใครที่ยังมีคุณพ่อคุณแม่คุณจงรักและดูแลท่านให้ดีเพราะเราไม่รุ้หรอกว่าท่านจะอยุ่กับเราได้นานแค่ไหน...และเรื่องของผมมันอาจจะทำให้ใครหลายๆคนหันกลับมาทบทวนว่าเราดูแลท่านได้ดีพอแล้วหรือ...
เข้าเรื่องเลยนะครับ....
ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึงที่ผลการเรียนถือว่าดีมากคนนึงตั้งแต่ประถมมัธยม.แต่ด้วยความที่ทางบ้านผมฐานะค่อนข้างยากจนผมก้อเลยไม่มีโอกาสได้เรียนต่อมหาลัยผมเข้าใจถึงสภาพฐานะของบ้านเราดีผมก้อไม่ได้ขอพ่อขอแม่เพื่อที่ผมจะเรียนต่อ...
แต่ผมเลือกที่จะขึ้นมาหางานทำในกรุงเทพหวังว่าสักวันเราจะมีเงินไว้เรียนต่ออยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจถ้าผมทำได้จะเป็นคนแรกของบ้านที่มีรุปปริญญาติดไว้ฝาบ้านเพราะพี่ๆผมจบกันป6บ้างม.3บ้าง
. พอผมขึ้นมาทำงานที่บ้านก้อจะเหลือแค่พ่อแม่และก้อน้องสาวส่วนพี่ชายเค้าก้อออกมาอยุ่กรุงเทพก่อนผมนานแล้ว
. ผมทำงานได้สักพักพอมีตังส์ที่จะเรียนต่อผมก้อเลยไปลงทะเบียนเรียนที่มหาลัยตลาดวิชาแห่งหนึ่งผมกะว่าจะลงเรียนให้จบภายใน3ปี...จากเมื่อก่อนผมทำงานโรงงานกว่าจะลามาสอบมาเรียนได้ยากลำบากเหลือเกินผมก้อเลยจำเป็นต้องย้ายมาทำงานห้างไกล้ๆมหาลัยเพราะห้างแถวนี้ส่วนมานักเรียนนกศึกษาจะสามารถลาได้(เอาวันหยุดประจำอาทิตย์มาไว้สำหรับสอบ...โดยที่บางอาทิตย์ผมไม่ได้หยุดเลยเพื่อที่จะเอาวันหยุดไปสอบ)
ตลอดระยะเวลาที่ผมทำงานที่นี่ผมก้อไช้วิธีนี่มาโดยตลอดถามว่าเหนือยไหม...เหนื่อยมากครับแต่ทำไงได้ต้นทุนเรามีมาน้อยกว่าคนอื่น.ผมได้แค่กัดฟันสู้นึกถึงน่าพ่อหน้าแม่ว่าเราจะต้องทำเพื่อท่านไห้ได้..ยิ่งตอนไกล้สอบทำงานมาเหนื่อยๆต้องกลับมาเพื่ออ่านหนังสืออีกมันเป็นอะไรที่ท้อมากครับบางทีต้องแอบร้องไห้คนเดียวในห้อง..
ตลอดระยะเวลาที่ผมเรียนด้วยความที่ผมทำงานห้างลาก้อยากขนาดสอบผสอบผมยังต้องเก็บวันหยุดเพื่อไปสอบ..ไม่ต้องถามถึงลากลับบ้านเพราะห้างส่วนมากก้อไม่เคยหยุดเหมือนงานอื่น
จึงเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้ผมกลับบ้าน้อยลงภายใน3ปีที่ผมเรียนผมได้กลับบ้านอยุ่ครั้งเดียวถ้าผมจำไม่ผิด...ถามว่าอยากกลับไหมอยากมากครับปีไหม่สงกรานต์คนอื่นเค้าได้อยุ่กับครอบครัวแต่ผมต้องทำงานทำความฝันให้สำเร็จ
ทุกๆปีไหม่ผมได้แต่โทรไปบอกพ่อกับแม่ว่าไม่ได้กลับแม่ก้อเข้าใจแต่คนเป็นแม่ยังไงสะก้ออยากเจอหน้าลูก...จนคนแถวบ้านเค้านินทาผมว่าเป็นพวกลืมบ้านลืมพ่อลืมแม่..แต่แม่ก้อจะบอกเสมอไม่ต้องไปฟังคนอื่นหรอกแค่เรารุว่าเราทำอะไรเพื่อใครก้อพอ...บางทีผมก้อแอบน้อยใจอยุ่บ่อยๆเพียงแค่หวังว่าได้รับปริญญาเมื่อไหร่จะเอาไปติดไว้ฝาบ้านสะหน่อย
แต่แปลกอย่างนึงชีวิตผมถ้าจะมีเรื่องดีต้องมาพงชีวิตผมถ้าจะมีเรื่องดีต้องมาพร้อมกับเรื่องไม่ดีเสมอ.คือจนผมเรียนมาเก็บหน่วยกิตครบแล้วแต่!!!...ผมมาโดนบีบไห้ออกจากงานตอนช่วงมีประท้องไหย่ตอนนั้น..พอผมรุ้ว่าจบผมนีบซื้อเสื้อผ้าไห้พ่อให้แม่เลยครับเพราะยังไงสะเราจบแล้วซื้อให้ใส่มารับปริญญา...มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากเลยครับ..
ทำตามความฝันได้ทำไห้พ่อแม่ภูมิใจจะมีติดฝาบ้านกับเค้าแล้ว...
หลังจากที่ผมตกงานผมก้อรีบหางานเพราะต้องรีบเก็บตัวสตังเชเช่าชุดครุยและค่าอื่นๆอีกเพราะต้องรับต้นปีหน้า.ผมเดินหางานอยุ่หลายเดือนเงินก้อกำลังจะหมด....
ประจวบเหมาะกับเป็นเวลาที่แม่โทรมาขอตังส์ไปทำบุญวันสาท
แต่ด้วความที่ตอนนั้นผมไม่มีจริงๆผมกอเลยบอกแม่ว่าเดียวผมขอพี่ไห้...
แล้วแม่ก้อบอกว่าถ้าเกิดเราไม่มีไม่เป็นไรตั้งใจดรียนมากๆหล่ะ
โดยผมหารุ้ไม่ว่าจะเป็นประโยคสุดท้ายที่ได้คุยบแม่....
ผ่านไปได้ไม่กี่วันผมได้งานกำลังจะไปทำงานวันจันทร์...แต่!!!!พี่ชายโทรมาบอกว่าแม่เสียแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมนี่ช้อคมากๆเลยครับทำไรไม่ถูกเลย..ไม่ได้คิดเรื่องเรื่มงานไม่ได้คิดถึงเก็บตังส์รับปริญาเลย..ผมจำเปนต้องยืมเงินพี่ข้างห้องมา5000ผม
ได้แต่คิดว่าเราต้องกลับๆตลอดทางที่ผมนั้งรถกลับผมร้องไห้ตลอดทางคิดตลอดทาง....
จนมาถึงบ้าน...
ผมเจอกับรุปแม่ที่ตั้งอยุ่หน้าโลงศพ..
ผมได้แต่ร้องไห้อย่างเดียวเลย...
แล้วผมก้อเข้าไปกราบศพแม่ในรอบ3ปีที่ผมไม่ได้กราบท่านเลย...ได้แต่นั่งมองรุปแม่แล้วนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา
. ตั้งแต่เรื่องการไม่กลับบ้านมาดูแม่บ้าง
ห่วงเรื่องเนียนงานจนลืมแม่ลืมพ่อ..
หากย้อนกลับไปได้ผมควรที่จะมาดูแลท่านให้มากกว่านี้ไช่ไหม...สำหรับลูกคนนึง
ถ้าเลือกได้ผมไม่เอาปริญญาแต่ผมจะเอาแม่ปมคืน...ได้ไหม???
ชุดที่ผมซื้อให้อีกไม่กี่เดือนที่แม่ต้องใส่....
ปริญญาที่ติดฝาบ้านต้องมาติดพร้อมรุปแม่นะเหรอ...
นี่แหล่ะครับชีวิตผมที่ผมอยากไห้มันเปนอุทาหรณ์ให้ใครหลายๆคนที่ยังมีแม่อยุ่...
รักษาท่านดูแลท่านเยี่ยมท่านบ้าง
ทิ้งงานทิ้งเรื่องส่วนตัวบ้างแล้วคุณก้อจะมีเวลามีความสุขกับท่านเพิ่มมากขึ้น...
#####คำสารภาพของลูกคนหนึ่งที่ตอนนี้ทำได้แค่กราบรูปแม่เมื่อทุกอย่างมันสายไป.......
เข้าเรื่องเลยนะครับ....
ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนนึงที่ผลการเรียนถือว่าดีมากคนนึงตั้งแต่ประถมมัธยม.แต่ด้วยความที่ทางบ้านผมฐานะค่อนข้างยากจนผมก้อเลยไม่มีโอกาสได้เรียนต่อมหาลัยผมเข้าใจถึงสภาพฐานะของบ้านเราดีผมก้อไม่ได้ขอพ่อขอแม่เพื่อที่ผมจะเรียนต่อ...
แต่ผมเลือกที่จะขึ้นมาหางานทำในกรุงเทพหวังว่าสักวันเราจะมีเงินไว้เรียนต่ออยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจถ้าผมทำได้จะเป็นคนแรกของบ้านที่มีรุปปริญญาติดไว้ฝาบ้านเพราะพี่ๆผมจบกันป6บ้างม.3บ้าง
. พอผมขึ้นมาทำงานที่บ้านก้อจะเหลือแค่พ่อแม่และก้อน้องสาวส่วนพี่ชายเค้าก้อออกมาอยุ่กรุงเทพก่อนผมนานแล้ว
. ผมทำงานได้สักพักพอมีตังส์ที่จะเรียนต่อผมก้อเลยไปลงทะเบียนเรียนที่มหาลัยตลาดวิชาแห่งหนึ่งผมกะว่าจะลงเรียนให้จบภายใน3ปี...จากเมื่อก่อนผมทำงานโรงงานกว่าจะลามาสอบมาเรียนได้ยากลำบากเหลือเกินผมก้อเลยจำเป็นต้องย้ายมาทำงานห้างไกล้ๆมหาลัยเพราะห้างแถวนี้ส่วนมานักเรียนนกศึกษาจะสามารถลาได้(เอาวันหยุดประจำอาทิตย์มาไว้สำหรับสอบ...โดยที่บางอาทิตย์ผมไม่ได้หยุดเลยเพื่อที่จะเอาวันหยุดไปสอบ)
ตลอดระยะเวลาที่ผมทำงานที่นี่ผมก้อไช้วิธีนี่มาโดยตลอดถามว่าเหนือยไหม...เหนื่อยมากครับแต่ทำไงได้ต้นทุนเรามีมาน้อยกว่าคนอื่น.ผมได้แค่กัดฟันสู้นึกถึงน่าพ่อหน้าแม่ว่าเราจะต้องทำเพื่อท่านไห้ได้..ยิ่งตอนไกล้สอบทำงานมาเหนื่อยๆต้องกลับมาเพื่ออ่านหนังสืออีกมันเป็นอะไรที่ท้อมากครับบางทีต้องแอบร้องไห้คนเดียวในห้อง..
ตลอดระยะเวลาที่ผมเรียนด้วยความที่ผมทำงานห้างลาก้อยากขนาดสอบผสอบผมยังต้องเก็บวันหยุดเพื่อไปสอบ..ไม่ต้องถามถึงลากลับบ้านเพราะห้างส่วนมากก้อไม่เคยหยุดเหมือนงานอื่น
จึงเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้ผมกลับบ้าน้อยลงภายใน3ปีที่ผมเรียนผมได้กลับบ้านอยุ่ครั้งเดียวถ้าผมจำไม่ผิด...ถามว่าอยากกลับไหมอยากมากครับปีไหม่สงกรานต์คนอื่นเค้าได้อยุ่กับครอบครัวแต่ผมต้องทำงานทำความฝันให้สำเร็จ
ทุกๆปีไหม่ผมได้แต่โทรไปบอกพ่อกับแม่ว่าไม่ได้กลับแม่ก้อเข้าใจแต่คนเป็นแม่ยังไงสะก้ออยากเจอหน้าลูก...จนคนแถวบ้านเค้านินทาผมว่าเป็นพวกลืมบ้านลืมพ่อลืมแม่..แต่แม่ก้อจะบอกเสมอไม่ต้องไปฟังคนอื่นหรอกแค่เรารุว่าเราทำอะไรเพื่อใครก้อพอ...บางทีผมก้อแอบน้อยใจอยุ่บ่อยๆเพียงแค่หวังว่าได้รับปริญญาเมื่อไหร่จะเอาไปติดไว้ฝาบ้านสะหน่อย
แต่แปลกอย่างนึงชีวิตผมถ้าจะมีเรื่องดีต้องมาพงชีวิตผมถ้าจะมีเรื่องดีต้องมาพร้อมกับเรื่องไม่ดีเสมอ.คือจนผมเรียนมาเก็บหน่วยกิตครบแล้วแต่!!!...ผมมาโดนบีบไห้ออกจากงานตอนช่วงมีประท้องไหย่ตอนนั้น..พอผมรุ้ว่าจบผมนีบซื้อเสื้อผ้าไห้พ่อให้แม่เลยครับเพราะยังไงสะเราจบแล้วซื้อให้ใส่มารับปริญญา...มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากเลยครับ..
ทำตามความฝันได้ทำไห้พ่อแม่ภูมิใจจะมีติดฝาบ้านกับเค้าแล้ว...
หลังจากที่ผมตกงานผมก้อรีบหางานเพราะต้องรีบเก็บตัวสตังเชเช่าชุดครุยและค่าอื่นๆอีกเพราะต้องรับต้นปีหน้า.ผมเดินหางานอยุ่หลายเดือนเงินก้อกำลังจะหมด....
ประจวบเหมาะกับเป็นเวลาที่แม่โทรมาขอตังส์ไปทำบุญวันสาท
แต่ด้วความที่ตอนนั้นผมไม่มีจริงๆผมกอเลยบอกแม่ว่าเดียวผมขอพี่ไห้...
แล้วแม่ก้อบอกว่าถ้าเกิดเราไม่มีไม่เป็นไรตั้งใจดรียนมากๆหล่ะ
โดยผมหารุ้ไม่ว่าจะเป็นประโยคสุดท้ายที่ได้คุยบแม่....
ผ่านไปได้ไม่กี่วันผมได้งานกำลังจะไปทำงานวันจันทร์...แต่!!!!พี่ชายโทรมาบอกว่าแม่เสียแล้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมนี่ช้อคมากๆเลยครับทำไรไม่ถูกเลย..ไม่ได้คิดเรื่องเรื่มงานไม่ได้คิดถึงเก็บตังส์รับปริญาเลย..ผมจำเปนต้องยืมเงินพี่ข้างห้องมา5000ผม
ได้แต่คิดว่าเราต้องกลับๆตลอดทางที่ผมนั้งรถกลับผมร้องไห้ตลอดทางคิดตลอดทาง....
จนมาถึงบ้าน...
ผมเจอกับรุปแม่ที่ตั้งอยุ่หน้าโลงศพ..
ผมได้แต่ร้องไห้อย่างเดียวเลย...
แล้วผมก้อเข้าไปกราบศพแม่ในรอบ3ปีที่ผมไม่ได้กราบท่านเลย...ได้แต่นั่งมองรุปแม่แล้วนั่งคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา
. ตั้งแต่เรื่องการไม่กลับบ้านมาดูแม่บ้าง
ห่วงเรื่องเนียนงานจนลืมแม่ลืมพ่อ..
หากย้อนกลับไปได้ผมควรที่จะมาดูแลท่านให้มากกว่านี้ไช่ไหม...สำหรับลูกคนนึง
ถ้าเลือกได้ผมไม่เอาปริญญาแต่ผมจะเอาแม่ปมคืน...ได้ไหม???
ชุดที่ผมซื้อให้อีกไม่กี่เดือนที่แม่ต้องใส่....
ปริญญาที่ติดฝาบ้านต้องมาติดพร้อมรุปแม่นะเหรอ...
นี่แหล่ะครับชีวิตผมที่ผมอยากไห้มันเปนอุทาหรณ์ให้ใครหลายๆคนที่ยังมีแม่อยุ่...
รักษาท่านดูแลท่านเยี่ยมท่านบ้าง
ทิ้งงานทิ้งเรื่องส่วนตัวบ้างแล้วคุณก้อจะมีเวลามีความสุขกับท่านเพิ่มมากขึ้น...