ที่ผ่านมาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะมีความสุขแบบนี้...เริ่มต้นเมื่อปีที่แล้วเราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึงทางb tolkเราสองคนรู้จักกันวันที่19เม.ยส่วนมากคำถามที่ใช้โดยทั่วไปจะเป็นคำถามเดิมๆคือ...มีแฟนยังซึ่งเราก้อตอบไปแบบไวมากว่ามีแล้วแต่ผู้ชายคนนั้นก้อบอกไม่เป็นไรเราเป็นเพื่อนกันก้อได้...หลังจากนั้นเราก้อคุยกันจนเช้า ซึ่งเช้าวันที่20เม.ยเป็นวันเกิดเราเองมันเป็นเรื่องบังเอินมากเลยใช่ไหมเราแอ๊ดไปหาพี่เค้าถามว่าจะไม่เบริ์ดเดย์หน่อยหรา พี่เค้างงมากบอกว่าเราเป็นไรกันอ่ะ....เท่านั้นแหละหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บเลย...แล้วเราก้อเลยตัดสินใจเลิกคุยกัน เราหายไปสองวันแต่พี่เค้าก้อทักมาตลอดนะแต่เราไม่กล้าคุย รู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูก แต่พี่เค้าทักวันจนเราสงสารเลยตัดสินใจคุยกันอีกครั้งเราสองคนคุยกันทุกวันกว่าจะได้นอนก้อเข้าไปตีสองทุกคืนไม่เข้าใจเหมือนว่าคุยอะไรกันนักหนา จนคุยมาได้สักพักนึงก้ออยากเจอหน้ากันแต่เราอายมากด้วยความที่เราเป็นคนไม่สวยไม่กล้าเจอหน้าเค้าปฏิเสธทุกอย่างไม่ว่างติดงานข้ออ้างสารพัดที่เราจะอ้างได้ จนพี่เค้าเอ่ยปากว่าไม่ว่าเราจะเป็นแบบไหนเค้าก้อยังยืนยันจะคบกับเราไม่เปลี่ยนใจ...สุดท้ายเราก้อใจอ่อนเราสองคนนัดเจอกันที่ห้างแห่งหนึ่งที่ฉะเชิงเทรา(พี่เค้าอยู่กรุงเทพอ่ะ)เค้าบอกว่าแว๊บแรกที่เค้าเห็นเราขี่รถเข้าไป ใจบอกว่าผู้หญิงนี้ใช่เลย พี่เค้าขับรถมาหาจากกรุงเทพสุดยอดเลยอ่ะเราสองคนนั่งรถเล่นกันตลอดทั้งวันคุยไปคุยมาเราสองคนเป็นคนบ้านเดียวกันโอ๊ยจุดใต้ตำตอจริงๆแต่เราไม่เคยเห็นพี่เค้าเพราะเค้าเรียนกรุงเทพตั้งแต่เด็ก เราสองคนนั่งรถเล่นกันจนเย็นแล้วพี่เค้าก้อบอกว่าชอบเราทำไงดีทั้งเขินทั้งอายหน้าแดงหลังจากนั้นเราสองคนก้อคบกันมาตลอดจนมาเมื่อเดือนมิ.ยที่ผ่านมาเราชวนพี่เค้ามาบ้านมาให้พ่อแม่เราดูตัวอ่ะ แม่เราชอบมากเปิดทางให้คบกันจนมาปัจจุบันเราสองคนมีเเพลนจะแต่งงานกันปีหน้าสู่ขอกันเรียบร้อยพี่เค้าดีกับเรามากโทรหาตลอดเวลาถามกินข้าวยังเป็นห่วงตลอดไม่เคยมีวันไหนที่เราสองคนจะไม่คุยกันเลย เราสองคนรักกันมาก ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่ติดตามเสียเวลานั่งอ่านเรื่องของเรา...ขอไห้เพื่อนทุกคนเจอรักแท้นะจะ
เพื่อนๆคิดว่ารักในโลกออนไลน์มีจริงไหม