เราเริ่มกลัวเสียงพ่อกับแม่ และไม่อยากได้ยิน
มันเป็นเสียงที่ส่งผลต่อจิตเรามากๆ พ่อกับแม่ไม่เคยคิดจะฟังลูกหรือเข้าใจ
เราหลบอยู่ในห้องได้ยินเสียงพ่อกำลังด่าพี่เรื่องไม่ยอมสมัครสอบคณะxxx เราเข้าใจพี่คะ บางอย่างสอบไปก็ไม่ได้ มันการแข่งขันสูงเกิน
ส่วน รด พี่เราไม่ได้เรียน เพราะ รด ที่ รร เรา มันกิจกรรมเยอะมาก แทบไมได้เรียน พี่เราจึงไม่เรียน รด เพราะไม่ได้มีเงินขนาดเรียนพิเศษหลายวิชาด้วย ซึ่งพ่อแม่เราไม่รู้และไม่คิดจะฟัง
เราฟังเสียงพ่อแล้วเรารู้สึกหวาดกลัวมาก มันนึกถึงอดีตเวลาพ่อด่าเราเรื่องนิยายและโยนมันทิ้ง
เราฝังใจมาก โดนพ่อตบหัวตอนเด็กๆเพราะเถียงเรื่องคณิต เรากลัว กลัว มาก
เราเอาหัวโขกกำแพงรู้สึกช่วยใจเย็นลงได้มาก และจินตาการว่าทำร้ายร่างกายพ่อแม่ มือเราสั่นไปหมด อยากหยิบมีดขึ้นแทงอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ แต่เราไม่กล้าออกไปจึงได้แต่คิด และมีความสุขเล็กๆเหมือนแสงสว่างน้อยๆเผยขึ้นมาพยุงจิตเราไว้ เราโอเครขึ้นได้สักพักก็กลับมาเครียดต่อ
พี่เราอุตสาเอายานอนหลับมาให้ พอดีพี่สาวไปพบหมอมา(พี่สาวก็เครียด) เรากินเข้าไป ฟังเสียงพ่อบ่นไป รู้สึกกลัวจนนอนไม่หลับเลย เครียดมาก
เราเหนื่อยมาก อยากหายไปจากที่ที่ ณ ตรงนี้มาก เราอยากหาเงินจ่าสค่อหอเองแล้ว เราไม่อยากฟังคำพูดที่เหมือนว่าเลี้ยงลูกเป็นการลงทุนหวังกำไรของพ่อมาก
อะไรๆก็เงินๆๆ ลงทุนๆๆ อนาคตๆๆ ทำไมแกไม่เข้าใจสักทีว่าสมัยนี้เรียนยาก หางานยาก เงินน้อย
เหมือนแกไม่คิดจะเปิดใจ อะไรสักอย่าง
ค่าเรียนพิเศษเรายังไม่มีเลย ตอนนี้เรา 2 วิชา วิชาละ 2500 เราเข้าใจค่ะว่าเงินหายากมาก
แต่พอเราไม่ลงเรียนเราก็โดนแกว่า เราอยากเรียนพิเศษเพิ่ม แต่เราไมมีเงินจ่าย ตอนนี้แม่ยังให้เราช่วยเก็บจากแม่วันละ 50 เลย
ไหนจะค่าเทอมพี่สาวอีก เราไม่อยากให้พ่อไปกู้ญาติโดยที่ในอนาคตให้เราจ่ายเงินญาติติดหนี้บุญคุณคนที่ไม่เคยแลเห็นหัวเราแบบไม่สิ้นสุดอีก
เราอยากอยู่คนเดียว แกก็ยังจะมาเรียกเราหน้าห้อง ส่องหน้าต่างหน้าห้อง แกทำทุกวัน เราแย่กว่าเดิมอีก เราบอกแล้วนะ ยังทำอีก
ทำไมคนเราถึงจะหายไปแบบอุบัติเหตุโดยไม่ได้ตั้งใจบ้างเนอะ ทำไมโชคจะตกมาให้คนหัวชนฝาแบบนี้บ้าง
เริ่มไม่ไหวแล้วค่ะ ขอระบายหน่อย
มันเป็นเสียงที่ส่งผลต่อจิตเรามากๆ พ่อกับแม่ไม่เคยคิดจะฟังลูกหรือเข้าใจ
เราหลบอยู่ในห้องได้ยินเสียงพ่อกำลังด่าพี่เรื่องไม่ยอมสมัครสอบคณะxxx เราเข้าใจพี่คะ บางอย่างสอบไปก็ไม่ได้ มันการแข่งขันสูงเกิน
ส่วน รด พี่เราไม่ได้เรียน เพราะ รด ที่ รร เรา มันกิจกรรมเยอะมาก แทบไมได้เรียน พี่เราจึงไม่เรียน รด เพราะไม่ได้มีเงินขนาดเรียนพิเศษหลายวิชาด้วย ซึ่งพ่อแม่เราไม่รู้และไม่คิดจะฟัง
เราฟังเสียงพ่อแล้วเรารู้สึกหวาดกลัวมาก มันนึกถึงอดีตเวลาพ่อด่าเราเรื่องนิยายและโยนมันทิ้ง
เราฝังใจมาก โดนพ่อตบหัวตอนเด็กๆเพราะเถียงเรื่องคณิต เรากลัว กลัว มาก
เราเอาหัวโขกกำแพงรู้สึกช่วยใจเย็นลงได้มาก และจินตาการว่าทำร้ายร่างกายพ่อแม่ มือเราสั่นไปหมด อยากหยิบมีดขึ้นแทงอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ แต่เราไม่กล้าออกไปจึงได้แต่คิด และมีความสุขเล็กๆเหมือนแสงสว่างน้อยๆเผยขึ้นมาพยุงจิตเราไว้ เราโอเครขึ้นได้สักพักก็กลับมาเครียดต่อ
พี่เราอุตสาเอายานอนหลับมาให้ พอดีพี่สาวไปพบหมอมา(พี่สาวก็เครียด) เรากินเข้าไป ฟังเสียงพ่อบ่นไป รู้สึกกลัวจนนอนไม่หลับเลย เครียดมาก
เราเหนื่อยมาก อยากหายไปจากที่ที่ ณ ตรงนี้มาก เราอยากหาเงินจ่าสค่อหอเองแล้ว เราไม่อยากฟังคำพูดที่เหมือนว่าเลี้ยงลูกเป็นการลงทุนหวังกำไรของพ่อมาก
อะไรๆก็เงินๆๆ ลงทุนๆๆ อนาคตๆๆ ทำไมแกไม่เข้าใจสักทีว่าสมัยนี้เรียนยาก หางานยาก เงินน้อย
เหมือนแกไม่คิดจะเปิดใจ อะไรสักอย่าง
ค่าเรียนพิเศษเรายังไม่มีเลย ตอนนี้เรา 2 วิชา วิชาละ 2500 เราเข้าใจค่ะว่าเงินหายากมาก
แต่พอเราไม่ลงเรียนเราก็โดนแกว่า เราอยากเรียนพิเศษเพิ่ม แต่เราไมมีเงินจ่าย ตอนนี้แม่ยังให้เราช่วยเก็บจากแม่วันละ 50 เลย
ไหนจะค่าเทอมพี่สาวอีก เราไม่อยากให้พ่อไปกู้ญาติโดยที่ในอนาคตให้เราจ่ายเงินญาติติดหนี้บุญคุณคนที่ไม่เคยแลเห็นหัวเราแบบไม่สิ้นสุดอีก
เราอยากอยู่คนเดียว แกก็ยังจะมาเรียกเราหน้าห้อง ส่องหน้าต่างหน้าห้อง แกทำทุกวัน เราแย่กว่าเดิมอีก เราบอกแล้วนะ ยังทำอีก
ทำไมคนเราถึงจะหายไปแบบอุบัติเหตุโดยไม่ได้ตั้งใจบ้างเนอะ ทำไมโชคจะตกมาให้คนหัวชนฝาแบบนี้บ้าง