คือเราคบกับแฟนมา4ปีตั้งแต่ม.4แฟนเราอายุมากกว่าเรา
เราเจอกันครั้งแรกตอนผมเรียนม.2 ตอนนั้นเธออยู่ม.3 เราเจอกันที่เรียนพิเศษโดยเธอเป็นเพื่อนกับพี่สาวของผมเอง
เราคบกันมีคนรู้ไม่กี่คนซึ่งเราสองคนก็โอเครกับสถานะแบบนี้นะ
พอชีวิตเข้าม.6ที่ต้องเรียนต่อมหาลัย เราสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งย่าน อโศก เราก็โอเครกับที่นี่นะ แต่เราก็ยังมี่ความคิดที่ว่ามันยังไม่โอเครกับความสัมพันธ์ของเรากับแฟนคือแฟนเราเป็นเรียนเก่งมากๆแฟนเราเรียนมหาลัยที่ดีกว่าเรา เราก็ถามแฟนเราว่า
"เจ้ ถ้าผมจะซิ่วไปเรียนที่เดียวกับเจ้ๆว่าดีไหม"
เขาดีใจมากที่ผมถามเขาแบบนั้น ผมชื่นใจมากเลยที่เขามีความสุขกับสิ่งที่ผมกำลังลงมือทำ ผมรู้สึกว่าต้องเรียนมหาลัยนั้นให้ได้
ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มีความสุขมาก พอเลิกเรียนผมมักนั่ง bts ไปสยามเพื่อนัดเจอเธอกินข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง
จนกระทั่งถึงวันสอบ ผมได้ไปสอบที่มหาลัยที่ผมต้องการจะซิ่วไปแถวๆสยาม ก่อนเข้าห้องสอบเธอโทรมาหาผม ซึ่งผมดีใจมากคิดว่าเธอจะใหะกำลังใจ ที่ใหนได้เธอโทรมาบอกเลิกผม ซึ่งโลกมันช่างไม่น่ายุ่เลยในชั่วขณะนั้น ผมแทบกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ได้แต่คิดไปว่าเธอคงล้อเล่นและก็สอบๆไปให้เสร็จแล้วค่อยโทรหาเธอ ถามให้แน่ใจในเวลานั้นผมทำอะไนไม่ถูกเลยกับแฟนคนแรกในชีวิตคนนี้ เราได้คุยกัยถึงปัญหาเล็กๆน้อยๆจนถึงเรื่องบางเรื่องที่เราต่างเก็บสะสมเอาไว้มานาน
ผมจึงบอกเธอว่า"เจ้ ถ้าเจ้คิดว่าผมไม่รักเจ้จริงเจ้คอยดูผมจะแสดงให้เห็นว่าผมรักเจ้ใน1ปีนี้ผมจะรอ จะไม่มีใครจะรอแค่เจ้คนเดียว"#อะไรประมาณนี้ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว5555+#ช่วงนั้นเลิกกันแล้ว
เมื่อประกาศผลสอบออกมา ผมติดมหาวิทยาลัยนั้น ผมโทรไปบอกเธอว่าติดเธอก็แสดงความดีใจด้วย แล้วผมก็ได้เรียนที่เดียวกันกับเธอ แต่คนละคณะ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่แย่มากๆในชีวิตช่วงเวลาหนึ่ง ตอนปิดเทอมช่วงนั้นคณะผมมีรับน้อง ผมนั่ง mrt ไปหาเธอที่หอแถวรัชดา ซอย19 ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อเหนเธอกับผู้ชายคนนึง ตอนนั้นผมรุ้สึกแย่เอามากๆเลยแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปถาม เลยนั้งmrtกลับหอพักจุฬา42
ผมคิดในใจนะว่าผช.คนนั้นเป็นใคร เราสองคนก็ติดต่อกันตลอดแต่ทำไมเจ้ถึงไม่พูดเรื่องนี้เลย ปล่อยให้ผมเป็นคนโง่โดนแจกย่ามาตั้งนาน (เราเลิกกันวันที่15 ตุลา 2556)ผมจำได้แม่น ซึ่งผมได้ตั้งกระทู้วันที่ 12/11/2557 ซึ่งก็ผ่านมา1ปีกับอีกเดือนเศษๆ เธออยู่ปี3 ส่วนผมก็ปี1 อีกครั้ง
ผมทำใจไม่ได้เลย ผมรุ้สึกแย่กับเธอมากๆ
แต่ผมก็คิดในแง่ดีนะอย่างนั้นเขาก็ทำให้ผมติด มหาลัยนี้ได้ ซึ่งผมก็ขอบคุณเขาในใจ แต่ก็ยังรุ้สึกแย่อยุ่ดี
วันหนึ่งเราได้คุยกัน เธอบอกว่าให้ทำตัวเหมือนเดิม ผมก็ทำตัวเหมือนเดิมนะตลอดเวลา2เดือนจากที่ผมได้เคลียร์กับเธอ และสุดท้ายวันที่9 คืนลอยกระทงวันนั้นทางมหาวิทยาลัยได้จักงานลอยกระทงที่สระน้ำด้านหน้า ผมก็โทรไปชวนเธอ เธอบอกว่าจะไปลอบกับแฟนคือผมก็โอเคนะไม่ได้คิดอะไร
และวันเสาร์ที่8 เธอก็ส่งข้อความมาให้ผมเลิกยุ่งกับเธอ ซึ่งผมรุ้สึกตลกมากเลยนะกับข้อความนั้น คือผมก็ทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่างก็เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันตามปกติเหมือนตลอดเวลา7ปีที่รู้จักกันมา มีแต่เขาที่พยายามทำตัวไม่ปกติ ต้องการเขียผมให้ออกไปจากชีวิตเธอเสียมากว่า มันเป็นเรื่องที่ผมตลกมากๆ ไม่เคยคิดว่าผญ.ที่ผมคิว่าเฟอน์เฟ็คที่สุดกับทำอะไรที่ขัดแย้งกับสื่งที่เธอเคยสอนผม ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงต้องซิ่วอีกครั้งจะดีไหมซิ่วไปคณะที่มีศักดิ์ศรีที่มากพอที่เธอจะยอมมองลงมาและกลับมาในชีวิตผมอีกครั้ง ตอนนี้จริงผมก็เริ่มจะชอบคนอื่นมั่งแล้วแต่ก็ยังคิดว่าไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับแฟนที่ทิ้งผมไป
เธอโทรมาบอกเลิกก่อนเข้าห้องสอบ(สอบเข้ามหาวิยลัย)
เราเจอกันครั้งแรกตอนผมเรียนม.2 ตอนนั้นเธออยู่ม.3 เราเจอกันที่เรียนพิเศษโดยเธอเป็นเพื่อนกับพี่สาวของผมเอง
เราคบกันมีคนรู้ไม่กี่คนซึ่งเราสองคนก็โอเครกับสถานะแบบนี้นะ
พอชีวิตเข้าม.6ที่ต้องเรียนต่อมหาลัย เราสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งย่าน อโศก เราก็โอเครกับที่นี่นะ แต่เราก็ยังมี่ความคิดที่ว่ามันยังไม่โอเครกับความสัมพันธ์ของเรากับแฟนคือแฟนเราเป็นเรียนเก่งมากๆแฟนเราเรียนมหาลัยที่ดีกว่าเรา เราก็ถามแฟนเราว่า
"เจ้ ถ้าผมจะซิ่วไปเรียนที่เดียวกับเจ้ๆว่าดีไหม"
เขาดีใจมากที่ผมถามเขาแบบนั้น ผมชื่นใจมากเลยที่เขามีความสุขกับสิ่งที่ผมกำลังลงมือทำ ผมรู้สึกว่าต้องเรียนมหาลัยนั้นให้ได้
ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มีความสุขมาก พอเลิกเรียนผมมักนั่ง bts ไปสยามเพื่อนัดเจอเธอกินข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง
จนกระทั่งถึงวันสอบ ผมได้ไปสอบที่มหาลัยที่ผมต้องการจะซิ่วไปแถวๆสยาม ก่อนเข้าห้องสอบเธอโทรมาหาผม ซึ่งผมดีใจมากคิดว่าเธอจะใหะกำลังใจ ที่ใหนได้เธอโทรมาบอกเลิกผม ซึ่งโลกมันช่างไม่น่ายุ่เลยในชั่วขณะนั้น ผมแทบกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ได้แต่คิดไปว่าเธอคงล้อเล่นและก็สอบๆไปให้เสร็จแล้วค่อยโทรหาเธอ ถามให้แน่ใจในเวลานั้นผมทำอะไนไม่ถูกเลยกับแฟนคนแรกในชีวิตคนนี้ เราได้คุยกัยถึงปัญหาเล็กๆน้อยๆจนถึงเรื่องบางเรื่องที่เราต่างเก็บสะสมเอาไว้มานาน
ผมจึงบอกเธอว่า"เจ้ ถ้าเจ้คิดว่าผมไม่รักเจ้จริงเจ้คอยดูผมจะแสดงให้เห็นว่าผมรักเจ้ใน1ปีนี้ผมจะรอ จะไม่มีใครจะรอแค่เจ้คนเดียว"#อะไรประมาณนี้ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว5555+#ช่วงนั้นเลิกกันแล้ว
เมื่อประกาศผลสอบออกมา ผมติดมหาวิทยาลัยนั้น ผมโทรไปบอกเธอว่าติดเธอก็แสดงความดีใจด้วย แล้วผมก็ได้เรียนที่เดียวกันกับเธอ แต่คนละคณะ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่แย่มากๆในชีวิตช่วงเวลาหนึ่ง ตอนปิดเทอมช่วงนั้นคณะผมมีรับน้อง ผมนั่ง mrt ไปหาเธอที่หอแถวรัชดา ซอย19 ผมถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อเหนเธอกับผู้ชายคนนึง ตอนนั้นผมรุ้สึกแย่เอามากๆเลยแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปถาม เลยนั้งmrtกลับหอพักจุฬา42
ผมคิดในใจนะว่าผช.คนนั้นเป็นใคร เราสองคนก็ติดต่อกันตลอดแต่ทำไมเจ้ถึงไม่พูดเรื่องนี้เลย ปล่อยให้ผมเป็นคนโง่โดนแจกย่ามาตั้งนาน (เราเลิกกันวันที่15 ตุลา 2556)ผมจำได้แม่น ซึ่งผมได้ตั้งกระทู้วันที่ 12/11/2557 ซึ่งก็ผ่านมา1ปีกับอีกเดือนเศษๆ เธออยู่ปี3 ส่วนผมก็ปี1 อีกครั้ง
ผมทำใจไม่ได้เลย ผมรุ้สึกแย่กับเธอมากๆ
แต่ผมก็คิดในแง่ดีนะอย่างนั้นเขาก็ทำให้ผมติด มหาลัยนี้ได้ ซึ่งผมก็ขอบคุณเขาในใจ แต่ก็ยังรุ้สึกแย่อยุ่ดี
วันหนึ่งเราได้คุยกัน เธอบอกว่าให้ทำตัวเหมือนเดิม ผมก็ทำตัวเหมือนเดิมนะตลอดเวลา2เดือนจากที่ผมได้เคลียร์กับเธอ และสุดท้ายวันที่9 คืนลอยกระทงวันนั้นทางมหาวิทยาลัยได้จักงานลอยกระทงที่สระน้ำด้านหน้า ผมก็โทรไปชวนเธอ เธอบอกว่าจะไปลอบกับแฟนคือผมก็โอเคนะไม่ได้คิดอะไร
และวันเสาร์ที่8 เธอก็ส่งข้อความมาให้ผมเลิกยุ่งกับเธอ ซึ่งผมรุ้สึกตลกมากเลยนะกับข้อความนั้น คือผมก็ทำตัวเหมือนเดิมทุกอย่างก็เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันตามปกติเหมือนตลอดเวลา7ปีที่รู้จักกันมา มีแต่เขาที่พยายามทำตัวไม่ปกติ ต้องการเขียผมให้ออกไปจากชีวิตเธอเสียมากว่า มันเป็นเรื่องที่ผมตลกมากๆ ไม่เคยคิดว่าผญ.ที่ผมคิว่าเฟอน์เฟ็คที่สุดกับทำอะไรที่ขัดแย้งกับสื่งที่เธอเคยสอนผม ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงต้องซิ่วอีกครั้งจะดีไหมซิ่วไปคณะที่มีศักดิ์ศรีที่มากพอที่เธอจะยอมมองลงมาและกลับมาในชีวิตผมอีกครั้ง ตอนนี้จริงผมก็เริ่มจะชอบคนอื่นมั่งแล้วแต่ก็ยังคิดว่าไม่เหมือนกับที่รู้สึกกับแฟนที่ทิ้งผมไป