ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า (มือใหม่หัดเล่าน่ะค่ะ ^_^)
เรื่องที่จะเล่านานมาแล้ว ประมาณปี 2551 เริ่มเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง อยู่ชั้นปีที่ 1 เป็นน้องใหม่ก็ว่าได้ ได้พบปะผู้คนมากมาย หลากหลายพ่อแม่ จนกระทั้งได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง คือมันใช่อ่ะ คือมันโดนอ่ะ ไม่น่ารักน่ะ แต่มีเสน่ห์ ส่วนตัวเราชอบคนมีเสนห์ แบบไทยๆ ยิ้มหวาน ยิ้มแล้วโลกสดใส .. ซึ่งเขาคนนี้ เรียนอยู่ คณะเดี่ยวกัน เอกเดี่ยวกันด้วย เราก้เริ่มจีบเขาก่อนเพราะเรา ชอบเขามาก ซึ่งตัวเราก็ไม่ได้ดูดีอ่ะน่ะ ก็เลยเริ่มต้นจีบ แบบ หาเบอร์โทรศัพท์ ก่อนอันดับแรกแล้วโทรไปหาเขา ซึ่งนิสิตปี1 จะได้นอนหอใน ซึ่งเราก็ได้อยู่หอเดี่ยวกันอีกด้วย เป็นมิตรหมายที่ดีที่เราจะได้ใกล้กันและเจอกันบ่อยๆ มากขึ้น
จากนั้น เราก็โทรหาเขา ตลอดเลย เพราะว่า หอเดี่ยวกันค่าโทรศัพท์ฟรีไง อิอิ โทรหาโดยที่ไม่รู้จักชื่อ ตอนนั้นเราก็ไม่รู้หรอกว่าเขามีแฟนรึยัง และตอนนั้นเขาก็บอกเราว่าเขาไม่มีแฟน เขาโสดไง ประมารนั้น จากนั้นเราก็ก็คุยกันอย่างสนิทสนม เริ่มรู้จักชื่อ เริ่มเห็นหน้ากันทุกวัน เริ่มคุยกัน เริ่มจะเชื่อใจกันมากขึ้น เพราะว่าเราชอบเขามาก และก็เข้าใจว่าเขาก้จะรักเราเหมือนเรารักเขา ซึ้งตอนนั้นเราจิงจังมาก คือแบบว่ามันรักเข้าไปแล้วล่ะ และตอนนั้นก็คิดว่าเขาก้มีใจและรักเราเหมือนกันแหละมั้ง พอเราคุยกันมานานได้ชักปี 2 แล้วมั้ง เราก็รู้สึกอะไรบางอย่าง ตอนที่เราอยู่หอ โดยที่เขาบอกกับเราว่าเขากลับบ้าน เราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก วันนั้นเราโทรไป เราก็หยอกพูดกับเขาว่า อยู่ไหนอ่ะ ทำไมโทรไปบ้านทำไมแม่บอกว่าไม่ได้กลับบ้าน เพียงแค่เราพูดเล่นๆด้วยบทสนธนา คำถามนี้ เขาก็เงียบขึ้นมาทันที พร้อมกับบอกว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน แต่เขากลับไปอยู่บ้านคนอื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ซึ่งเป็นบ้านของคนที่รู้จักกัน และ เป็นผู้ชายที่เขาคุยกันมานานๆๆๆมากกๆๆจนเขากับผู้ชายคนนั้นมีความรักให้กัน ซึ่งตอนนั้นเราก็อึ้ง มากๆๆ แล้วตบหน้าตัวเองอีกครั้งว่า มันคือเรื่องจริงใช่ไหม....พร้อมกับถามเขาเพื่อความแท้ใจว่า แกพูดจริงใช่ไหม และถามว่าแกอยู่ไหน แกไปจริงใช่ไหม ในหัวมีแต่คำถามมาตลอด..เวลา ถามพร้อมกับน้ำตาก็ไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว ..... หลังจากวันนั้นเขาก็กลับมามหาลัย
เพื่อจะมาเรียนในวันจันทร์ และได้เจอกับเรา เขาก็เล่าให้ฟังว่า เขารู้จักกับผู้ชายคนนั้นมานานแล้วคุยกันตั้งแต่ม.5 คุยมาก่อนเราซะอีก พอเรารู้เรื่องราว ใจเราตอนนั้นคือ จะเลิกกับเขา แต่ก็ไม่อยากจะเลิก ใจเราตอนนั้นคือ อยากได้เขามาก ประมาณว่าอยากแย่งเขามาเป็นของเราให้ได้ โดยบอกเขาว่าเลิกกับผู้ชายคนนั้นได้ไหม แล้วเรามาคบกัน เขาก็ไม่พูดอะไร แล้วเราก็ถามอีคำถามหนึ่งว่า ถ้ายังรักเขาอยู่ งั้นก็เลิกกับเราไปซะ ใจเราตอนนั้นก็ยังรักเขาอยุ่นั้นแหละ และยังรอเขาอยู่ เขาก้บอกว่าไม่อยากเลิกกับเรา ... อืม ..ไม่รู้จะพูดยังไง โกดก็โกด ก็เลยเดินหนีออกมา
ตอนนั้นเราก็อยากจะตัดๆๆใจไปซะแต่ก็ทำไม่ได้ จากนั้น เราก็บอกเขาว่าถ้าอยากคบกับเราก็เลิกคุยกับเขาไปซะ จากนั้นเราก็คบกัน ทั้งๆๆที่ยังมีผู้ชายคนนั้นก็ยังโทรมาหาเขาตลอด ทั้งๆๆที่เขาก็อยู่กับเรา อยู่อย่างนี้ประมาณซัก 5 เดือน พอขึ้นปี 2 เราก็ย้ายออกมาอยู่หอนอก อยู่ด้วยกันประมาณว่าคบกันแต่ก็ยังมีผู้ชายคนนั้นโทรมาหาเขาตลอด เวลาผู้ชายคนนั้นโทรมาก็จะทะเลาะกันตลอด ชีวิตไม่มีความสุขเลย ทะเลาะกันตลอด ผู้ชายคนนั้นเขาก้โทรมา อาทิตละ 2 ครั้ง ...หลังจากนั้นเราก็ไม่ไหวเลยเปิดใจคุยกันว่าจะเอายังไงคุยกับทางนู้นด้วย คุยกับผู้ชายคนนั้นบอกเขาว่า เลิกกับแฟนเราได้ไหม .. เขาก็บอกว่าจะให้เลิกคุยมันยากไปไหม เขาบอกว่าเขามาก่อน ใจเราก็คิดแหละว่า เขามาก่อนจิงๆด้วย พอหลังจากนั้น แฟนเรารู้ข่าวว่าผู้ชายคนนั้น มีเมียมีลูกแล้ว แฟนเราก็ยังเสียใจ เราก็ทำหน้าที่ปลอบใจเป็นเพื่อนที่ดี พร้อมทั้งให้คำปรึกษา ให้ข้อคิดที่ดี แต่รู้ไหมว่าเราเสียใจแค่ไหน ที่เห้นที่เรารักไปเสียใจให้กับผู้ชายคนนั้น ... แต่เราก็ยังรักเขาอยู่ดี ..เป็นเพราะอะไร ทำไมน่ะทำไม เขาทำกับเราขนาดนี้เรายังรักเขาเลย จากนั้นแฟนเราก้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ และบอกกับเราว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีก ประมาณว่าไม่โทรหากัน ไม่คุยกันแล้ว ไม่ติดต่อกันแล้วเพราะว่า ผู้ชายคนนั้นเขามีเมียมีลูกแล้ว จากนั้นเราก็ไม่เคยคิดว่าแฟนเราจะติดต่อกับผู้ชายคนนั้นอีกต่อไป จากนั้นเราก็คบกันมาอีก2ปี รวมกับปีแรกๆแล้ว รวมได้ประมาณ 4 ปีครึ่ง
วันนั้นเรากลับบ้าน ปีใหม่ เราก็เปิดเมลดูๆไปเรื่อยๆ ดูโน้นดูนี้ ไปเรื่อยๆไม่ได้คิดอะไร เหมือนมีอะไรสะกิดให้เราไปสนใจอีเมลของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนคนที่ เคยคบกับแฟนเรา เราก้เริ่มการแฮงค์ ข้อมุล โดยที่เรารู้ อีเมลของของผุ้ชายคนนั้น มันคำคำนึงที่มันบอกว่าถ้าเข้าอีเมลไม่ได้มันจะมีอีเมลสำรองไว้ โดยชื่ออีเมลสำรองนั้น มันคุ้นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆคุ้นๆๆๆสุดๆๆๆ แต่รู้ไหมว่าอีเมลของผู้ชายคนนั้นใช้อีเมลแฟนเราเป็นอีเมลสำรอง .... เอ๊ะเราก็เริ่มงง ว่า ถ้าเลิกกันแล้วทำไมยังใช้อีเมลสำรองเป็นเมลเรา แต่พอเราแฮงค์เมลผุ้ชายคนนั้นได้รู้ไหมว่า..........เราเจออะไร.............สิ่งที่พบเห็นคือ แฟนเรากับผู้ชายคนนั้นใช้อีเมลของผุ้ชายคนนั้นพูดคุยกัน นัดเจอกัน บอกรักกัน โดยที่เราไม่รู้นานกว่า 2 ปี อีเมลของผุ้ชายคนนี้ มีผู้ชายและแฟนเรารู้รหัสผ่านกัน 2 คน คือทั้งสองคน สนธนากัน ในเมล ใช้เวลาช่วง
ตอนกลับบ้าน เพราะช่วงตอนนั้น เรากับแฟนเราเรียนโทอยู่ ที่มหาลัยเดี่ยวกัน คือ เราเรียนต่อด้วยกันทั้งคู่ ภายในอีเมลนั้นคุยกันอย่างสนุกสนาน มีการให้กำลังใจ มีการเล่าเรื่องต่างๆภายในชีวิตประจำวันแต่ละวัน ให้ต่างคนต่างฝ่ายได้รับรู้ โฮ้ๆๆๆ นึกถึงสภาพตัวเราที่เข้าไปอ่านแล้วรู้สึกว่า (กรูเป็นตัวอะไรว่ะ ..) ไม่เคยคาดคิด ......ในหัวตอนนั้นคือ มีแต่คำว่า กรูจะไปแล้ว กรูจะไม่ทน สองครั้งที่โกหก ก้พึ่งรู้ว่า ไม่อยากจะมีแล้วกับความรักที่บัดสบ พอถึงวันจันทร์ก็กลับมา เรียนเหมือนตามเคย ภายในหอซึ่งที่เราอยู่ด้วยกัน 2 คนดูตึงเครียดมากๆๆๆ เราก็จะเลิกให้ได้ และก้จะไปให้ได้เลย คือใจเราอ่ะ เราจะเลิกแล้วก็ไปจากเขาแล้ว 2 ครั้งแล้วที่โกหก คำว่าอภัย เขาไม่สมควรจะได้รับ มันเยอะเกินไป พอเราถามว่า ไปนอนกับเขากี่ครั้งคือเขา กับผู้ชายคนนั้นเคยนอนด้วยกันด้วย ซึ่งเราก็เสียใจเข้าไปใหญ่เลย จนบอกกับเขาว่าจะเก้บของแยกกันวันไหนนัดมาเลย จะย้ายห้อง จะไม่อยุ่ด้วยกันแล้ว ...เบื่อมาก อยากมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้ ไม่อยากอยุ่กับเขาแล้ว
ซึ่งการทะเลาะครั้งนี้เขาก้เสียใจมาก เขาบอกว่า เขาไม่อยากที่จะเสียใครไป เขายังรักเราอยู่ ซึ่งดูแล้วคำพุดเขา เห็นแกตัวมากๆๆๆ เขาบอกว่าขอแก้ตัว ว่าจะไม่ทำแล้ว เขาร้องไห้ ไม่ให้เรา จนเขาจะเป้นลม เหมือนเขาเเกรงไปทั้งตัวเลยอ่ะ
แฟนเราเป็นไรไม่รู้อ่ะ ร้องไห้มากตัวจะเกร็ง กลัวเป็นลมด้วย เราก็กลัว ก็เลยปลอบใจบอกเขาว่าจะไม่ไปไหนหรอกจะอยุ่นี้แหละ เพราะถ้าพูดอะไรที่รุ่นแรงไปกลัวเขาจะเป็นเยอะไปกว่านี้ จากนั้นเขาก็เขามากอดเรา บอกว่าอย่าไปไหนน่ะ ใจจริงแล้วไอ้เราก็ยังรักเขาอยู่นั้นแหละ แต่ การกระทำเขา เราไม่สามารถที่จะอยู่ต่อไปได้ไง แต่ใจเรายังรักเขาอยู่อย่างห่างๆนั้นแหละ เราคิดกับตัวเองว่าถ้า รักครั้งนี้ล้มแล้วเราจะไม่รักไคอีกเลยซักหลายๆปีก่อน เราเหนื่อย เมื่อยๆๆมากๆๆ อยากจะพักใจไว้ก่อน แต่เขานี้ซิ ยังไม่อยากไปจากเราเลย ตอนนั้นเราโกดมาก เราให้เขาทำอะไรบ้างอย่างที่มันท้าทายที่มันดูไม่เหมาะสมมากๆๆ เพื่อเป็นการขอโทษในสิ่งที่เขาทำกับเรา
แต่เขาก็ทำ ให้เราจนทำให้เรากลับไปคบกับเขาอีก เป็นรอบที่ 2 จากนั้นเขาดูแลเราทุกอย่างเรย ซักผ้า ล้างจาน ช่วยเรื่องการเรียน ช่วยกันเรียน ดูแลกัน ทำงานทุกๆอย่าง คือเราสองคนช่วยเหลือกันมาตลอด ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข อยู่ด้วยกันมาตลอด จนคบกันมา ได้ 6 ปีแล้ว ปรับความเข้าใจ คบกันมา จากที่เราเคยใส่ใจเขามาตลอดจน 4 ปี จนกระทั้ง เจอเหตุกราณ์ที่ เราจับจากนั้นเราก็เลิกที่จะใส่ใจ เลิกจะโทรตาม เลิกโทรไปหาบ่อย เราจะโทรไปบางครั้ง จนทำให้เราปลงกับชีวิต ไม่อยากจิงจังมากเกินไป ที่ผ่านมาเราฮาดร์คอ กันมาก แต่เดี่ยวนี้เขา เป็นคนที่โทรหาเรา รอเรา โทรถามเรา ตอนเรากลับบ้าน ใส่ใจ ดูแลดี ให้คำปรึกษา ที่ดีต่อกัน เราเคยรักกันๆๆมากๆๆๆ จนมันกลายเป็นความผูกพันธ์ ไปแล้วอ่ะ ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนมันผ่านช่วงรักกันมากๆๆมาแล้ว
จนกลายเป็นช่วงความผู้พันธ์มากกว่า และเปิดโอกาสให้กันและกันได้พบเจอ และพุดคุยกับคนอื่นได้ โดยที่ไม่มีการหึงหวงกัน แต่ก็ยังเป็นห่วงกันอยู่ ปล1. เราเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงและถ้ามีผู้ชายที่ดีๆๆเข้ามาเราก็พร้อมที่จะชอบผู้ชายขอเพียงแค่ผู้ชายทุกคนเปิดดดอกาศให้เราบ้างแค่นี้นเอง
ปล2.แฟนเราก้เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้ชาย ย้ำๆชอบผู้ชาย แต่ทำไมมาคบกับเรา(อันนี้ก้ไม่รู้อ่ะ ..)
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังเรื่องที่เก็บมานานนับ หลายปี มันเป็นความรักที่มหัศจรรห์...ที่ไม่อยากจะลบเลื่อนFacepalmFacepalm
ยังจะให้คำว่าอภัยอยู่อีกไหม....
เรื่องที่จะเล่านานมาแล้ว ประมาณปี 2551 เริ่มเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง อยู่ชั้นปีที่ 1 เป็นน้องใหม่ก็ว่าได้ ได้พบปะผู้คนมากมาย หลากหลายพ่อแม่ จนกระทั้งได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง คือมันใช่อ่ะ คือมันโดนอ่ะ ไม่น่ารักน่ะ แต่มีเสน่ห์ ส่วนตัวเราชอบคนมีเสนห์ แบบไทยๆ ยิ้มหวาน ยิ้มแล้วโลกสดใส .. ซึ่งเขาคนนี้ เรียนอยู่ คณะเดี่ยวกัน เอกเดี่ยวกันด้วย เราก้เริ่มจีบเขาก่อนเพราะเรา ชอบเขามาก ซึ่งตัวเราก็ไม่ได้ดูดีอ่ะน่ะ ก็เลยเริ่มต้นจีบ แบบ หาเบอร์โทรศัพท์ ก่อนอันดับแรกแล้วโทรไปหาเขา ซึ่งนิสิตปี1 จะได้นอนหอใน ซึ่งเราก็ได้อยู่หอเดี่ยวกันอีกด้วย เป็นมิตรหมายที่ดีที่เราจะได้ใกล้กันและเจอกันบ่อยๆ มากขึ้น
จากนั้น เราก็โทรหาเขา ตลอดเลย เพราะว่า หอเดี่ยวกันค่าโทรศัพท์ฟรีไง อิอิ โทรหาโดยที่ไม่รู้จักชื่อ ตอนนั้นเราก็ไม่รู้หรอกว่าเขามีแฟนรึยัง และตอนนั้นเขาก็บอกเราว่าเขาไม่มีแฟน เขาโสดไง ประมารนั้น จากนั้นเราก็ก็คุยกันอย่างสนิทสนม เริ่มรู้จักชื่อ เริ่มเห็นหน้ากันทุกวัน เริ่มคุยกัน เริ่มจะเชื่อใจกันมากขึ้น เพราะว่าเราชอบเขามาก และก็เข้าใจว่าเขาก้จะรักเราเหมือนเรารักเขา ซึ้งตอนนั้นเราจิงจังมาก คือแบบว่ามันรักเข้าไปแล้วล่ะ และตอนนั้นก็คิดว่าเขาก้มีใจและรักเราเหมือนกันแหละมั้ง พอเราคุยกันมานานได้ชักปี 2 แล้วมั้ง เราก็รู้สึกอะไรบางอย่าง ตอนที่เราอยู่หอ โดยที่เขาบอกกับเราว่าเขากลับบ้าน เราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก วันนั้นเราโทรไป เราก็หยอกพูดกับเขาว่า อยู่ไหนอ่ะ ทำไมโทรไปบ้านทำไมแม่บอกว่าไม่ได้กลับบ้าน เพียงแค่เราพูดเล่นๆด้วยบทสนธนา คำถามนี้ เขาก็เงียบขึ้นมาทันที พร้อมกับบอกว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน แต่เขากลับไปอยู่บ้านคนอื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ซึ่งเป็นบ้านของคนที่รู้จักกัน และ เป็นผู้ชายที่เขาคุยกันมานานๆๆๆมากกๆๆจนเขากับผู้ชายคนนั้นมีความรักให้กัน ซึ่งตอนนั้นเราก็อึ้ง มากๆๆ แล้วตบหน้าตัวเองอีกครั้งว่า มันคือเรื่องจริงใช่ไหม....พร้อมกับถามเขาเพื่อความแท้ใจว่า แกพูดจริงใช่ไหม และถามว่าแกอยู่ไหน แกไปจริงใช่ไหม ในหัวมีแต่คำถามมาตลอด..เวลา ถามพร้อมกับน้ำตาก็ไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว ..... หลังจากวันนั้นเขาก็กลับมามหาลัย
เพื่อจะมาเรียนในวันจันทร์ และได้เจอกับเรา เขาก็เล่าให้ฟังว่า เขารู้จักกับผู้ชายคนนั้นมานานแล้วคุยกันตั้งแต่ม.5 คุยมาก่อนเราซะอีก พอเรารู้เรื่องราว ใจเราตอนนั้นคือ จะเลิกกับเขา แต่ก็ไม่อยากจะเลิก ใจเราตอนนั้นคือ อยากได้เขามาก ประมาณว่าอยากแย่งเขามาเป็นของเราให้ได้ โดยบอกเขาว่าเลิกกับผู้ชายคนนั้นได้ไหม แล้วเรามาคบกัน เขาก็ไม่พูดอะไร แล้วเราก็ถามอีคำถามหนึ่งว่า ถ้ายังรักเขาอยู่ งั้นก็เลิกกับเราไปซะ ใจเราตอนนั้นก็ยังรักเขาอยุ่นั้นแหละ และยังรอเขาอยู่ เขาก้บอกว่าไม่อยากเลิกกับเรา ... อืม ..ไม่รู้จะพูดยังไง โกดก็โกด ก็เลยเดินหนีออกมา
ตอนนั้นเราก็อยากจะตัดๆๆใจไปซะแต่ก็ทำไม่ได้ จากนั้น เราก็บอกเขาว่าถ้าอยากคบกับเราก็เลิกคุยกับเขาไปซะ จากนั้นเราก็คบกัน ทั้งๆๆที่ยังมีผู้ชายคนนั้นก็ยังโทรมาหาเขาตลอด ทั้งๆๆที่เขาก็อยู่กับเรา อยู่อย่างนี้ประมาณซัก 5 เดือน พอขึ้นปี 2 เราก็ย้ายออกมาอยู่หอนอก อยู่ด้วยกันประมาณว่าคบกันแต่ก็ยังมีผู้ชายคนนั้นโทรมาหาเขาตลอด เวลาผู้ชายคนนั้นโทรมาก็จะทะเลาะกันตลอด ชีวิตไม่มีความสุขเลย ทะเลาะกันตลอด ผู้ชายคนนั้นเขาก้โทรมา อาทิตละ 2 ครั้ง ...หลังจากนั้นเราก็ไม่ไหวเลยเปิดใจคุยกันว่าจะเอายังไงคุยกับทางนู้นด้วย คุยกับผู้ชายคนนั้นบอกเขาว่า เลิกกับแฟนเราได้ไหม .. เขาก็บอกว่าจะให้เลิกคุยมันยากไปไหม เขาบอกว่าเขามาก่อน ใจเราก็คิดแหละว่า เขามาก่อนจิงๆด้วย พอหลังจากนั้น แฟนเรารู้ข่าวว่าผู้ชายคนนั้น มีเมียมีลูกแล้ว แฟนเราก็ยังเสียใจ เราก็ทำหน้าที่ปลอบใจเป็นเพื่อนที่ดี พร้อมทั้งให้คำปรึกษา ให้ข้อคิดที่ดี แต่รู้ไหมว่าเราเสียใจแค่ไหน ที่เห้นที่เรารักไปเสียใจให้กับผู้ชายคนนั้น ... แต่เราก็ยังรักเขาอยู่ดี ..เป็นเพราะอะไร ทำไมน่ะทำไม เขาทำกับเราขนาดนี้เรายังรักเขาเลย จากนั้นแฟนเราก้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ และบอกกับเราว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อีก ประมาณว่าไม่โทรหากัน ไม่คุยกันแล้ว ไม่ติดต่อกันแล้วเพราะว่า ผู้ชายคนนั้นเขามีเมียมีลูกแล้ว จากนั้นเราก็ไม่เคยคิดว่าแฟนเราจะติดต่อกับผู้ชายคนนั้นอีกต่อไป จากนั้นเราก็คบกันมาอีก2ปี รวมกับปีแรกๆแล้ว รวมได้ประมาณ 4 ปีครึ่ง
วันนั้นเรากลับบ้าน ปีใหม่ เราก็เปิดเมลดูๆไปเรื่อยๆ ดูโน้นดูนี้ ไปเรื่อยๆไม่ได้คิดอะไร เหมือนมีอะไรสะกิดให้เราไปสนใจอีเมลของผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนคนที่ เคยคบกับแฟนเรา เราก้เริ่มการแฮงค์ ข้อมุล โดยที่เรารู้ อีเมลของของผุ้ชายคนนั้น มันคำคำนึงที่มันบอกว่าถ้าเข้าอีเมลไม่ได้มันจะมีอีเมลสำรองไว้ โดยชื่ออีเมลสำรองนั้น มันคุ้นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆคุ้นๆๆๆสุดๆๆๆ แต่รู้ไหมว่าอีเมลของผู้ชายคนนั้นใช้อีเมลแฟนเราเป็นอีเมลสำรอง .... เอ๊ะเราก็เริ่มงง ว่า ถ้าเลิกกันแล้วทำไมยังใช้อีเมลสำรองเป็นเมลเรา แต่พอเราแฮงค์เมลผุ้ชายคนนั้นได้รู้ไหมว่า..........เราเจออะไร.............สิ่งที่พบเห็นคือ แฟนเรากับผู้ชายคนนั้นใช้อีเมลของผุ้ชายคนนั้นพูดคุยกัน นัดเจอกัน บอกรักกัน โดยที่เราไม่รู้นานกว่า 2 ปี อีเมลของผุ้ชายคนนี้ มีผู้ชายและแฟนเรารู้รหัสผ่านกัน 2 คน คือทั้งสองคน สนธนากัน ในเมล ใช้เวลาช่วง
ตอนกลับบ้าน เพราะช่วงตอนนั้น เรากับแฟนเราเรียนโทอยู่ ที่มหาลัยเดี่ยวกัน คือ เราเรียนต่อด้วยกันทั้งคู่ ภายในอีเมลนั้นคุยกันอย่างสนุกสนาน มีการให้กำลังใจ มีการเล่าเรื่องต่างๆภายในชีวิตประจำวันแต่ละวัน ให้ต่างคนต่างฝ่ายได้รับรู้ โฮ้ๆๆๆ นึกถึงสภาพตัวเราที่เข้าไปอ่านแล้วรู้สึกว่า (กรูเป็นตัวอะไรว่ะ ..) ไม่เคยคาดคิด ......ในหัวตอนนั้นคือ มีแต่คำว่า กรูจะไปแล้ว กรูจะไม่ทน สองครั้งที่โกหก ก้พึ่งรู้ว่า ไม่อยากจะมีแล้วกับความรักที่บัดสบ พอถึงวันจันทร์ก็กลับมา เรียนเหมือนตามเคย ภายในหอซึ่งที่เราอยู่ด้วยกัน 2 คนดูตึงเครียดมากๆๆๆ เราก็จะเลิกให้ได้ และก้จะไปให้ได้เลย คือใจเราอ่ะ เราจะเลิกแล้วก็ไปจากเขาแล้ว 2 ครั้งแล้วที่โกหก คำว่าอภัย เขาไม่สมควรจะได้รับ มันเยอะเกินไป พอเราถามว่า ไปนอนกับเขากี่ครั้งคือเขา กับผู้ชายคนนั้นเคยนอนด้วยกันด้วย ซึ่งเราก็เสียใจเข้าไปใหญ่เลย จนบอกกับเขาว่าจะเก้บของแยกกันวันไหนนัดมาเลย จะย้ายห้อง จะไม่อยุ่ด้วยกันแล้ว ...เบื่อมาก อยากมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้ ไม่อยากอยุ่กับเขาแล้ว
ซึ่งการทะเลาะครั้งนี้เขาก้เสียใจมาก เขาบอกว่า เขาไม่อยากที่จะเสียใครไป เขายังรักเราอยู่ ซึ่งดูแล้วคำพุดเขา เห็นแกตัวมากๆๆๆ เขาบอกว่าขอแก้ตัว ว่าจะไม่ทำแล้ว เขาร้องไห้ ไม่ให้เรา จนเขาจะเป้นลม เหมือนเขาเเกรงไปทั้งตัวเลยอ่ะ
แฟนเราเป็นไรไม่รู้อ่ะ ร้องไห้มากตัวจะเกร็ง กลัวเป็นลมด้วย เราก็กลัว ก็เลยปลอบใจบอกเขาว่าจะไม่ไปไหนหรอกจะอยุ่นี้แหละ เพราะถ้าพูดอะไรที่รุ่นแรงไปกลัวเขาจะเป็นเยอะไปกว่านี้ จากนั้นเขาก็เขามากอดเรา บอกว่าอย่าไปไหนน่ะ ใจจริงแล้วไอ้เราก็ยังรักเขาอยู่นั้นแหละ แต่ การกระทำเขา เราไม่สามารถที่จะอยู่ต่อไปได้ไง แต่ใจเรายังรักเขาอยู่อย่างห่างๆนั้นแหละ เราคิดกับตัวเองว่าถ้า รักครั้งนี้ล้มแล้วเราจะไม่รักไคอีกเลยซักหลายๆปีก่อน เราเหนื่อย เมื่อยๆๆมากๆๆ อยากจะพักใจไว้ก่อน แต่เขานี้ซิ ยังไม่อยากไปจากเราเลย ตอนนั้นเราโกดมาก เราให้เขาทำอะไรบ้างอย่างที่มันท้าทายที่มันดูไม่เหมาะสมมากๆๆ เพื่อเป็นการขอโทษในสิ่งที่เขาทำกับเรา
แต่เขาก็ทำ ให้เราจนทำให้เรากลับไปคบกับเขาอีก เป็นรอบที่ 2 จากนั้นเขาดูแลเราทุกอย่างเรย ซักผ้า ล้างจาน ช่วยเรื่องการเรียน ช่วยกันเรียน ดูแลกัน ทำงานทุกๆอย่าง คือเราสองคนช่วยเหลือกันมาตลอด ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข อยู่ด้วยกันมาตลอด จนคบกันมา ได้ 6 ปีแล้ว ปรับความเข้าใจ คบกันมา จากที่เราเคยใส่ใจเขามาตลอดจน 4 ปี จนกระทั้ง เจอเหตุกราณ์ที่ เราจับจากนั้นเราก็เลิกที่จะใส่ใจ เลิกจะโทรตาม เลิกโทรไปหาบ่อย เราจะโทรไปบางครั้ง จนทำให้เราปลงกับชีวิต ไม่อยากจิงจังมากเกินไป ที่ผ่านมาเราฮาดร์คอ กันมาก แต่เดี่ยวนี้เขา เป็นคนที่โทรหาเรา รอเรา โทรถามเรา ตอนเรากลับบ้าน ใส่ใจ ดูแลดี ให้คำปรึกษา ที่ดีต่อกัน เราเคยรักกันๆๆมากๆๆๆ จนมันกลายเป็นความผูกพันธ์ ไปแล้วอ่ะ ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนมันผ่านช่วงรักกันมากๆๆมาแล้ว
จนกลายเป็นช่วงความผู้พันธ์มากกว่า และเปิดโอกาสให้กันและกันได้พบเจอ และพุดคุยกับคนอื่นได้ โดยที่ไม่มีการหึงหวงกัน แต่ก็ยังเป็นห่วงกันอยู่ ปล1. เราเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงและถ้ามีผู้ชายที่ดีๆๆเข้ามาเราก็พร้อมที่จะชอบผู้ชายขอเพียงแค่ผู้ชายทุกคนเปิดดดอกาศให้เราบ้างแค่นี้นเอง
ปล2.แฟนเราก้เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้ชาย ย้ำๆชอบผู้ชาย แต่ทำไมมาคบกับเรา(อันนี้ก้ไม่รู้อ่ะ ..)
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังเรื่องที่เก็บมานานนับ หลายปี มันเป็นความรักที่มหัศจรรห์...ที่ไม่อยากจะลบเลื่อนFacepalmFacepalm