ชีวิตเด็กมหาลัย แต่สุดท้ายไม่เหลือแม้อนาคต กับคนๆหนึ่งที่เข้ามาในชีวิต

ผมขอแนะนำตัวก่อนนะคับ  ผมขอใช้ชื่อนามสมมติว่า "เบส" นะคับ ตอนนี้ชีวิตผมไม่เหลือแม้อนาคตกับคนๆนึงทีเข้ามาในชีวิต แต่เรื่องทั้งหมดผมเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด ที่จะเดินออกมาและขอมาอยู่กับพ่อแม่ เพราะผมรู้สึกว่าชีวิตของผมในตอนนั้นมีคนรักที่ดีแต่ขาดความซื่อสัตย์ให้กัน แต่ในช่วงที่ผมอยู่กับเค้าผมอยู่แบบสบายเกินไป หน้าที่ของผมคือเรียนเท่านั้น คือเค้าเข้ามาในชีวิตผมได้เพราะเค้าเป็นคนดี เป็นผู้ใหญ่(อายุห่างจากผม 12 ปี) เค้าทำงานมีหน้ามีตาในสังคม คือพูดง่ายๆอาชีพเค้าพร้อมที่จะก้าวเป็นใหญ่เป็นโตในสังคมแบบสบาย เค้าส่งเสียเลี้ยงดูมาตลอด ทั้งเรื่องการเรียน ไม่ว่าจะค่าเทอม ค่ากิน ค่าหอพัก ทุกๆอย่างเลยก้อว่าได้คับ ของขวัญจะซื้อให้ทุกวันสำคัญไม่มีลืม ของขวัญชิ้นแรกที่ผมได้จากเค้าราคาสูงพอสมควรคับ ราคาหลายหมื่นเลยคับ ผมอยู่กับเค้าชีวิตดีขึ้นจริงๆ เพราะครอบครัวของผมจนคับผม ผมเป็นลูกคนสุดท้องจากพี่น้องทั้งหมด 7 คน ทั้ง 7 คนไม่มีใครจบปริญญาสักคนเลยคับ ผมเองซึ่งเป็นความหวังทางครอบครัว ก้อไม่ประสบความสำเร็จ เหตุผลมากมายคับ อย่างที่ผมบอกคับ ผมเลือกที่จะเดินออกมาจากเค้าและทิ้งอนาคตทุกอย่าง ตอนนี้ชีวิตผมเหมือนกับคนที่อนาคตดับวูบเลยก้อว่าได้ เงินไม่มี งานไม่มี อยู่บ้านดูแลพ่อแม่ ทำอาหารให้พ่อกับแม่ทานทุกวัน เรื่องอนาคตผมยังไม่คิดมากคับ  เพราะตอนนี้ผมรู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ท่านทั้งสอง มีความสุขมากๆคับ

...........ต่อจากนี้คือเรื่องราวชีวิตของ ผู้ชายคนหนึ่ง ที่อยากจะแชร์ให้ทุกคนได้ข้อคิดในบางมุม .... ชีวิตที่ดูเหมือนอนาคตสดใสมากๆ.... แต่สิ้นหวังทุกอย่าง.....และนี้คือกระทู้แรกในชีวิตของผมคับ