มีครอบครัวแบบนี้รู้สึกยังไงค่ะ ? ขอความคิดเห็นค่ะ

ดิฉันแม่เสียตั้งแต่เด็กๆ แต่ไม่เคยอยู่กับพ่อนะค่ะ เพราะพ่อติดเมียใหม่มาก ดิฉันถูกส่งไปเรียนประจำตั้งแต่ ม.1 - ม. 3 พอจบก็มาเรียนอาชีวะก็อยู่หอมาตลอดค่ะ ใช้ชีวิตคนเดียวทำอะไรหลายๆอย่างคนเดียวมาตลอด อยากทำอะไรทำ จนเมื่อปีที่แล้ว เงินที่เคยได้พอใช้ทุกอาทิตย์มันก็น้อยลงๆ ค่าเทอมพ่อก็ค้างเค้ามาทุกเทอมจนต้องดรอปออกมาทำงานเอง 1 ปีเต็มๆค่ะ ป้าก็เห็นใจเลยบอกจะช่วยค่าเทอมค่ะ แต่ต้องกลับมาอยู่กับป้า ช่วยงานป้า เราก็โอเคมันก็คงไม่หนักหนาอะไรมาก แต่คือ ทำทุกอย่างค่ะ ซักผ้าให้ ล้างจาน กวาดถู หุงข้าว ทำกับข้าว แต่เวลารวมญาติปุ้ปก็จะบอกทุกคนว่า เราไม่เคยทำอะไรเลย ไม่มีความคิด คือ วันหยุดยังต้องตื่น 6 โมงเช้า กลางวันก็ไม่ให้นอนนะค่ะ กางเกงขาสั้นก็ใส่ไม่ได้ อาบน้ำนานเข้าห้องน้ำนานก็โดนด่า (บางทีปวดขี้จะบังคับให้มันไวๆยังไงค่ะ) ละครก็ไม่ให้ดูนะค่ะบอกว่าไร้สาระ มือถือก็เล่นไม่ได้นะค่ะ ขนมก็ไม่ให้กินนะค่ะ บอกว่าไม่มีประโยชน์ หงุดหงิดอะไรมาก็มาลงที่เรา เหนื่อยงานก็มาลงที่เรา พอเราไปกวาดให้ช้าหน่อยเพราะเรายังซักผ้าให้ไม่เสร็จ ก็ด่า แล้วก็จะมีคำพูดที่ว่า ไม่ต้องเรียนแล้วมั้ย ? ค่าเทอมกูก็ช่วยอะไรกูก็ช่วย อื้มมม...ทุกวันนี้นะค่ะ เงินที่เอาไปวิทยาลัย คือเงินที่เก็บออมมาจากการทำงานค่ะ ไม่มีใครให้สักบาท ของใช้เอย เติมเงินเอย หาหมอเอย (เรามีโรคประจำตัวค่ะ) คือเราซื้อเองนะค่ะ จ่ายเงินเองทั้งหมด เราเครียดมากๆเลยค่ะ คือจากที่เคยเป็นตัวของตัวเอง ทุกวันนี้เหมือนเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ค่ะ เหนื่อยมากๆ