เมื่อความรักของฉันเป็นได้แค่เพียงความทรงจำลับๆ....

ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ว่าเรามาตั้งกระทู้ทำไม
เพื่อขอคำปรึกษา? เพื่อหาที่ระบาย? หรือแค่เพราะไม่รู้อะไรเลย....
เราแค่ไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกเหล่านี้จริงๆ
เราเคยคิดว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคน
แต่พอเอาเข้าจริงๆ  มันกลับไม่ใช่...
ความรักมันมีปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง มากกว่าแค่"คนสองคน"

จะเกริ่นที่มาที่ไปของเรื่องยังไงดี?
ก็แนะนำตัวก่อนนะคะ
เราอายุ29ค่ะ  ปัจจุบันเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด
เราเป็นเด็กเรียนดีค่ะ  ได้ทุนเรียนต่อต่างประเทศในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท
เมื่อเรียนจบกลับมา ก็มาเป็นอาจารย์สอนในสาขาวิชาที่เราศึกษามา และมีแพลนที่จะไปเรียนต่อปริญญาเอกในปลายปีหน้า

ชีวิตดูดีเนาะ  ดูไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
เราใช้ชีวิตค่อนข้างระมัดระวังและอยู่ในระเบียบแบบแผนมาตลอด
เราเคยมีแฟนตอนเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง คบกันปีกว่าก็เลิกค่ะ ด้วยความคิดที่ไม่ตรงกัน
แล้วเราก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องชีวิตรักอีกเลย
มุ่งแต่กับงานสอนและงานวิจัย

แต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ช่วงปีใหม่ เรากลับไปบ้านที่อีกจังหวัดหนึ่งมาค่ะ
กลับไปเยี่ยมครอบครัว
แล้วก็มีโอกาสได้เจอกับพี่ผู้ชายคนหนึ่ง
เป็นคนที่เราเคยรู้จักแบบผ่านๆเมื่อตอนเป็นเด็ก
เขาเป็นพี่แถวบ้าน สมมติชื่อพี่เกียงนะคะ
เราเห็นพี่เกียงตั้งแต่ตอนเด็กๆ แต่ก็ไม่ได้สนิทกัน
พี่เขาอายุมากกว่าเรา6ปี
เราก็ไปโรงเรียน กลับบ้าน อ่านหนังสือ ใช้ชีวิตปกติ
แต่พี่เกียงเขาจะเกเรๆหน่อยๆ
อารมณ์แบบเด็กวัยรุ่นขาแว้นซ์อะค่ะ
เขาเรียนหนังสือไม่มากนัก ก็เป็นเด็กเฮ้วๆที่อยู่ไม่ไกลจากซอยบ้านเรานัก
เคยทักทายกันแค่ผ่านๆ เขาเป็นเพื่อนของเพื่อนแถวบ้านเราอีกที
ก็ไม่ได้สนใจอะไรค่ะ แต่จะจำได้ว่าพี่เกียงหน้าตาดี ใจร้อน และก็เกเร
ที่บ้านเราไม่ค่อยให้เราไปสุงสิงกับเด็กคนอื่นๆแถวบ้านมากนัก