ชีวิตเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่อยู่จังหวัดที่น่าอยู่มากๆ อยู่ในทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เราเป็นนักเรียนที่อยู่โรงเรียนชานเมือง ตั้งใจจะไปเข้าโรงเรียนในเมืองให้ได้ เราต้องผ่านอุปสรรคมากมายกว่าเราจะได้ไปเรียนโรงเรียนในเมือง เรามีญาติหลายคนที่ไปเรียนอยู่ในเมืองเพราะที่บ้านเขาฐานะดีกว่าเรา ที่บ้านเรามีฐานะปานกลาง ใช้ชีวิตแบบพอเพียง เราไม่ใช้คนขยันขันแข็งอะไร แต่เราไม่อยากอยู่โรงเรียนแถวบ้านแล้ว เพราะเด็กส่วนใหญ่จะเกเรกัน
การใช้ชีวิตอยู่โรงเรียนในเมืองเพื่อนส่วนใหญ่ก็จะมีเพื่อนที่รู้จักกันอยู่บ้างแล้ว เขาก็จะมีเพื่อนคุย แต่เราได้แต่นั่งเงียบอยู่ในห้อง(ฉ้นไม่กล้าคุยกับใครเลย) จน อ.ที่ปรึกษาให้แนะนำตัว ว่าชื่ออะไร มาจากโรงเรียนไหน เราก็อายๆนะ เพื่อนคงไม่รู้จัก รร เรา แล้วมันก็เป็นเช่นนั้น บางคนก็มองเราแปลก
เราได้เรียนในห้องคิงส์ มีแต่เพื่อนที่เรียนเก่งๆ แต่เราอ่ะ ใช้ชีวิตกับเด็กห้งคิงส์ลำบากมากเวลที่อ.บอกคะแนนสอบต่างๆ มีช่วงหนึ่งที่อ.ที่สอนภาษาอังกฤษให้สอบอ่าน เราบอกเลยเราอ่านภาษาอังกฤษไม่ออก เราก็ถามเพื่อนคำนี้อ่านยังไง พอถึงเลขที่เรา เราก็ไปสอบอ่านกีบอ. โดยอ.จะให้นักเรียนไปสอบตัวต่อตัว เราก็อ่านได้บ้างคำที่เพื่อนสอน เพราะรรเก่าเราเขาไม่ได้สอนอ่านเลย ไม่ค่อยได้สนใจนักเรียนเท่าไรเลย พอเราอ่านไม่ได้ก็ถามว่า
อ. : มาจาก รร ไหน
เรา : มาจาก รร ....... ค่ะ
อ. : แม่ทำงานอะไร
เรา : ทำงานที่.....ค่ะ
อ. : สายตาที่มองมาดูถูกเรามา คงคิดว่าโง่ขนาดนี้อยู่ห้องคิงส์ได้ไง แล้ว อ. ก็ให้เราอ่านคำที่อ่านออก
จริงเราจะมาแชร์ประสบการณ์แอบรักต่างหาก
เริ่มที่ ม. 1 มีวันหนึ่งกำลังในรถสองแถวกลับบ้าน พอใกล้จะถึงหน้าปากทางเข้าบ้านเราก็มองไปที่ท้ายรถมีพี่คนหนึ่งยืนอยู่ พี่แกหล่อมากๆๆๆๆๆๆๆ พึ่งจะรู้ว่าแรกพบมันเป็นยังไง ขอใช้ B แทนชื่อพี่ตนนั้น เพราะชื่อขึ้นต้นคือตัว บ พอเรากดกริ่งจะลงรถพี่Bก็ลงเหมือนกัน ฉันพึ่งรู้แถวบ้านมีคนหล่อขนาดนี้555555
ปล. เราพึ่งเข้ามาเขียนครั้งแรก อาจจะเขียนไม่รู้เรื่อง เพราะเราก็เป็นคนงงๆ หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านบ้างนะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยคนนะค่ะ เราชื่อ J จากอักษรแรกของชื่อค่ะ
แชร์ประสบการณ์การเข้าไปเรียนโรงเรียนในเมือง
การใช้ชีวิตอยู่โรงเรียนในเมืองเพื่อนส่วนใหญ่ก็จะมีเพื่อนที่รู้จักกันอยู่บ้างแล้ว เขาก็จะมีเพื่อนคุย แต่เราได้แต่นั่งเงียบอยู่ในห้อง(ฉ้นไม่กล้าคุยกับใครเลย) จน อ.ที่ปรึกษาให้แนะนำตัว ว่าชื่ออะไร มาจากโรงเรียนไหน เราก็อายๆนะ เพื่อนคงไม่รู้จัก รร เรา แล้วมันก็เป็นเช่นนั้น บางคนก็มองเราแปลก
เราได้เรียนในห้องคิงส์ มีแต่เพื่อนที่เรียนเก่งๆ แต่เราอ่ะ ใช้ชีวิตกับเด็กห้งคิงส์ลำบากมากเวลที่อ.บอกคะแนนสอบต่างๆ มีช่วงหนึ่งที่อ.ที่สอนภาษาอังกฤษให้สอบอ่าน เราบอกเลยเราอ่านภาษาอังกฤษไม่ออก เราก็ถามเพื่อนคำนี้อ่านยังไง พอถึงเลขที่เรา เราก็ไปสอบอ่านกีบอ. โดยอ.จะให้นักเรียนไปสอบตัวต่อตัว เราก็อ่านได้บ้างคำที่เพื่อนสอน เพราะรรเก่าเราเขาไม่ได้สอนอ่านเลย ไม่ค่อยได้สนใจนักเรียนเท่าไรเลย พอเราอ่านไม่ได้ก็ถามว่า
อ. : มาจาก รร ไหน
เรา : มาจาก รร ....... ค่ะ
อ. : แม่ทำงานอะไร
เรา : ทำงานที่.....ค่ะ
อ. : สายตาที่มองมาดูถูกเรามา คงคิดว่าโง่ขนาดนี้อยู่ห้องคิงส์ได้ไง แล้ว อ. ก็ให้เราอ่านคำที่อ่านออก
จริงเราจะมาแชร์ประสบการณ์แอบรักต่างหาก
เริ่มที่ ม. 1 มีวันหนึ่งกำลังในรถสองแถวกลับบ้าน พอใกล้จะถึงหน้าปากทางเข้าบ้านเราก็มองไปที่ท้ายรถมีพี่คนหนึ่งยืนอยู่ พี่แกหล่อมากๆๆๆๆๆๆๆ พึ่งจะรู้ว่าแรกพบมันเป็นยังไง ขอใช้ B แทนชื่อพี่ตนนั้น เพราะชื่อขึ้นต้นคือตัว บ พอเรากดกริ่งจะลงรถพี่Bก็ลงเหมือนกัน ฉันพึ่งรู้แถวบ้านมีคนหล่อขนาดนี้555555
ปล. เราพึ่งเข้ามาเขียนครั้งแรก อาจจะเขียนไม่รู้เรื่อง เพราะเราก็เป็นคนงงๆ หวังว่าจะมีคนเข้ามาอ่านบ้างนะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยคนนะค่ะ เราชื่อ J จากอักษรแรกของชื่อค่ะ