เรื่องของผมนั้นไม่มีอะไรมากนะครับแค่อยากให้ลองอ่านดูเผื่อจะเป็นแนวคิวให้ใครหลายๆคนได้เรื่องของผมมันเกิดขึ้นราวๆ 5 - 6 ปีที่แล้วจะขอเล่าให้ฟังแบบเป็นช่วงๆของชีวิตในช่วงนั้นละกันนะครับ
เหตุการณ์แรก(พยายามฆ่าตัวตายครั้งแรก) ช่วงประมาณเรียนอยู่ ม.ต้น (น่าจะอายุประมาณ 13-14 ปี ม.1-ม.2) จะว่าว่าเป็นช่วงที่ผมมีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวและโรคติดเกม (อายที่จะเขียนแต่ขอละกัน) มันมีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ทำให้ชีวิตของผมนั้นเปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิงเรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงนั้นครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างมากค่อนข้างจะขาดแคลน(พ่อแม่แยกกันอยู่)และช่วงนั้นผมติดเกมมากจนยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้เล่น(ที่บ้านไม่มีคอมอาศัยร้านอินเทอร์เน็ต)ผมก็ได้เงินจากพ่อ(ขอเรียกว่า"ป๊า" ละกัน)วันละประมาณ 50 บาท ซึ่งก็พอให้ได้เล่นเกมได้ 1 - 2 ชม และก็ข้าว 1 มื้อ แต่ด้วยความที่ติดเกมมากเลยเล่นเกมส์อย่างเดียวไม่กินข้าวปลาอาหารอะไรทั้งสิ้นมี 50 ก็เล่น 50 (สมัยนั้นเกมชั่วโมงละ 10 บาท)ยอมอดข้าวอดน้ำเพื่อให้ได้เล่นแล้วมีเหตุการณ์วันหนึ่งป๊าไปทำงานในตัวเมืองแล้วไม่ได้เอาเงินไว้ให้ก็ไม่ได้คิดอะไร(คิดว่าคงลืมวางไว้ให้)ผมก็เลยเดินจากบ้านไปที่ทำงานของป๊า(ห่างจากบ้านประมาณ 3 - 5 กม.) พอไปถึงป๊าก็บอกว่าไม่มีเงินมีให้แค่ 20 (ทั้งหมดในกระเป๋าตังของป๊ามีแค่ 100) ผมก็ในความที่อยากเล่นจนหน้ามืดตามัวก็ตื้ออยู่อย่างนั้น(ทั้งน้ำตา)จนเกิดความคิดที่ว่าป๊าไม่สนใจผมก็เดินออกจากที่ทำงานไปนั่งอยู่ข้างหลังแล้วอยู่ๆความคิดที่จะฆ่าตัวตายก็เข้ามาในความคิดผมเลยเดินไปหน้าที่ทำงาน(ที่ทำงานติดถนน 4 แยก)ผมเลยลงไปนั่งกลางถนนช่วงจังหว่ะที่ไฟกำลังเขียวพอดีมีรถกระบะสีดำยกสูงเลี้ยวมาจากอีกฝั่งแล้วรีบเบรค(เกือบไม่ทัน)มาจอดอยู่ข้างหน้าผม(เกือบได้ลงไปนอนเล่นใต้ท้องรถแล้วจริงๆอยากจะขอโทษกระบะคันนั้นจริงๆ)หลังจากนั้นป๊ากับน้ารีบวิ่งออกมาลากตัวเข้าไปในที่ทำงาน เจอน้าตบเข้าที่หน้าจังๆแต่ในอารมณ์ที่โมโหเลยไม่รู้สึกอะไรจากนั้นพ่อเอาที่รองตัด(เครื่องจักรตัดกระดาษ)แท่งยาวๆหนาๆฟาดลงที่หลัง(ที่รองตัดงอเป็นตัวแอลเลยอยากบอกว่าไม่รู้สึกเจ็บหลังสักนิดแต่ที่เจ็บคือเจ็บใจ)เกิดมาพ่อไม่เคยตีเลยสักครั้งเดียวไม่เคยเห็นพ่อน้ำตาตกวันนั้นได้เห็นและลองจนครบเลยแต่บอกไว้ก่อนเหตุการณ์นี้ไม่ทำให้ความอยากของผมหายไปเลยแค่ลดลงเท่านั้นป๊าก็ให้เพิ่มมาอีก 20 ผมก็เดินไปร้านเกมนั่งเล่นอย่างขุ่นเคือง(ลอยน้ำตาน้ำมูกยังคาอยู่บนหน้า) ยังคิดภาพตัวเองวันนั้นอยู่ทุกครั้งที่เจอป๊า
เหตุการณ์ที่ 2 (รักครั้งแรกและ.....) ช่วงประมาณ ม.3 เทอม 1 เกิดความรักครั้งแรกขึ้นตอนไปงานวันเกิดของผู้หญิงขอเรียกว่า"บี"ละกัน(นามสมมุติ)เธอเป็นสาวน้อยตัวเล็กลูกครึ่งญี่ปุ่นมั่งถ้าจำไม่ผิดเธอนี่ดูน่ารักมากผมเลยเริ่มจีบเธอตั้งแต่วันนั้นที่ร้านนมสดที่นึงเพื่อนของบีเตี้ยมให้ผมช่วยแสดงเป็นกิ๊กให้ผมก็ทำเพื่อนเธอทั้งป้อนนู่นนี่ให้ผมกินต่อหน้าแฟนหรือคนที่เธอกำลังคุยอยู่ไม่แน่ใจผมก็ทำไปโดยไม่ได้คิดอะไร(ช่วงนั้นนี่ผมติ๋มมากๆ)หลังจากนั้นสักพักผมก็เริ่มที่จะหยิบของผมป้อนให้บีกินหารู้ไม่บีมีแฟนอยู่แล้ว(แฟนบีก็เพื่อนที่ผมสนิดเล่นเกมด้วยกันเป็นประจำ)ผมก็จีบไปเรื่อยๆหลังจากนั้นเพื่อนของบีก็เริ่มเห็นแล้วก็ยุยงให้จีบ(ที่นี้เริ่มเหิมเกริมจัดหนัก)หยอดคำหวานนู้นนี้เสี่ยวบ้างแป๊กบ้างตามมุขแต่แล้วก็หมดเวลาที่บีต้องไปแต่เดี่ยวบีไม่ได้กลับบ้านบีไปเล่นต่อที่บึงแก่น..?..(ขอไม่บอกละกัน) เพื่อนเธอเลยชวนผมไปด้วย(จะปฏิเสธก็อะไรในใจอะไปด้วยไม่ชวนก็จะไป)ผมก็ตกลงจะไปด้วยพอไปถึงเท่านั้นแหล่ะเจ้าตัวเหมือนจะรู้ว่าผมจีบเริ่มมองๆผมก็เริ่มเอาใหญ่เพื่อนเธอชวนกันมาถ่ายรูปแล้วดันพูดว่ากอดหน่อยๆ(กอดแบบเพื่อนๆ)ไอ้ผมก็คิดว่าให้กอดแบบจัดเต็ม+กับในหัวว่าเห้ยใช่แล้วเลยโอบกอดเข้าไปเต็มๆสองมือสองแขนจากทางด้านข้างเจ้าตัวรีบปัดออกให้ไวไอเราก็ตกใจเห้ยทำไมทำอะไรผิด(พอรู้ตัวอีกทีคือเราล้ำเส้น)แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ถ่ายตามปกติพอใกล้ๆจะแยกย้ายกลับเพื่อนบีวิ่งเข้ามาบอกถ้าอยากคบเป็นแฟนให้ซื้อลูกอมฮาร์ทบีตมา 50 เม็ดพร้อมเขียนข้างหลังว่า รักบี แล้วเอามาให้บีกับตัวตอนเช้า ผมก็เห้ยฟินไปดิไปซื้อแล้วเขียนเลยจ้า(แน่วแน่) ลืมบอกช่วงนั้นเป็นช่วงที่จะได้ติดต่อกับแม่แท้ๆของตัวเองได้ใหม่ๆ(จะส่งเงินมาให้ใช้เพิ่มอาทิตย์ละ 500 - 1000 ตามโอกาศ) ต่อๆพอเขียนเสร็จตื่นเต้นเวอร์เมื่อไหร่จะเช้านะแล้วจะพูดว่าอะไรดีตอนเอาไปให้วนเวียนอยู่ในหัวแล้วนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่ทั้งคือ(ไม่ได้นอน)พอเช้าประมาณ 6 โมงผมไปเรียนให้ไวเลยจ้าบ้านอยู่ตรงข้ามโรงเรียน(โรงเรียนนี่เงียบกว่าป่าช้า)ไปนั่งรอบีที่หน้าห้องเรียนจนถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติเธอก็ยังไม่มาหลังจากเสร็จเพื่อนบีรีบมาบอกว่าไปรีบเอาไปให้ผมนี่วิ่งแจ้นเหมือนวิ่งหนีอะไรมาเอาขึ้นไปให้พอเอาไปให้เท่านั้นแหล่ะอีก 5 เมตรถึงห้องโอ้ยขาสั่นแต่ก็เอาวะความรักทำได้ทุกอย่าง(ยังไม่เข้าใจความรักเลยช่วงนั้นว่าเป็นไงรู้แต่ว่าคิดถึงตลอดเวลา)เอาไปให้ปุ๊บคำที่ออกจากปากผมคือ "เป็นแฟนกันนะ" ลุ้นจ้าเธอตอบกลับมาว่า "อื้อ" ผมนี่หุบยิ้มโชว์ฟันเหยินๆไม่เข้าเลยฮ่าๆแต่ก็นะดีใจก็คบกันไปโดยที่ตัวผมเองก็ยังไม่รู้ว่าบีมีแฟนอยู่แล้วแล้วจู๋ๆวันนึงเพื่อนๆของผมรู้ว่าผมคบกับใครแล้วบอกว่าเห้ยนั่นมันแฟนไอคิว(นามสมมุติ)ผมนี่เหวอไปเลยทำไรไม่ถูกก็เลยไปถามบีดูบีตอบว่าใช่แต่ก็บอกด้วยว่ากำลังจะเลิกหลังจากนั้นช่วงเย็นเพื่อนของเธอก็มาบอกว่าเห็นบีกอดอยู่กับคิวบนห้องผมนี่ใจแป๊วเลยไหนบอกว่ากำลังจะเลิกแต่แล้วเพื่อนบีก็บอกมาอีกว่า "แต่บีบอกกับคิวว่านี่จะเป็นกอดสุดท้าย" ผมนี่โอ้วสวรรค์ทรงโปรดดีใจเวอร์แล้วช่วงโชว์แมนก็มาถึงผมพาแฟนที่ได้มาจากแม่พาบีไปกินข้าวที่หลังโรงเรียน(เดินผ่านวัดข้างโรงเรียน)เดินมาสักพักก็เพื่อนบีก็บอกว่าคิวเดินตามมาเอาละซวยละทีนี้ใจเริ่มสั่นแต่บีก็บอกไม่ต้องสนใจไม่เป็นไรหลอก(แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่บีพูดหน่ะสิ)พอพ้นช่วงวัดมาช่วงหมูบ้านการเคหะเท่านั้นแหล่ะบาทาลอยมาให้ไวเลยจร้า เข้าที่กระเป่าเป้ผมจนผมล้มกับพื้น(สพายเป้ข้างเดียว)แต่โชคเข้าข้างเป้สพายเหวี่ยงมาบังช่วงหน้าจังหว่ะล้มพอดีคิวเตะเข้ามาแต่โดนกระเป๋าที่เต็มไปด้วยหนังสือ(ไม่เคยจัดตารางเรียน)แล้วเตะซ้ำด้วยเพื่อนของคิวประมาณสองคนอยู่ประมาณ 2 - 3 ที โดนหลังบ้างเจ็บบ้างนิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรเป็นแต่แผลถลอกช่วงล้มสะใจคือไอ้คิวช่วงที่เตะมาโดนกระเป๋านี่พี่แกใส่เต็มแรงเลยจร้า ข้อเท้าซ้นเดินกระเผกจากไปพอลุกขึ้นได้ก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโชว์แมนให้แฟนดูจร้าบอกไม่เป็นไรๆไปกินข้าวต่อเถอะป่ะ(ช่วงโดนเตะอยู่กับพื้นแฟนนี่กรี๊ดกระจาย)ก็ไปกินข้าวกันต่อหลังจากนั้นไม่กี่วันเธอก็มาบอกผมว่า "ขอโทษนะเป็นเพื่อนกันเถอะบีสงสารผม" ความแมนที่โชว์ไปหายจร้าน้ำมูกไหลเป็นฟองหายใจเข้าออกเป็นเป่าลูกโป่งขี่มูก(อายอะรีบหันหน้าหนีให้ไว) แต่ก็บอกว่าอืมๆไม่เป็นไรทั้งน้ำตาบีกับเพื่อนก็ลงไปกินข้าวไอผมนะหรอโอโหไอเด็กแก่แดดมาอีกแล้วจร้าคำว่า ฆ่าตัวตาย บินเข้ามาในสมอง (เหมือนเรียกร้องความสนใจ)โทรกลับไปหาเพื่อนบีแล้วบอกว่า ลาก่อนนะไว้เจอกันใหม่ ผมไปนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าต่างห้องเรียนบีกับเพื่อนรีบวิ่งขึ้นมาห้ามสักพักก็ออกไปเนื่องจากเพื่อนในห้องผมวิ่งขึ้นมาช่วยห้ามแต่ก็มีเพื่อนกลุ่มนึงที่จะเป็นตัวชงตัวยุ โดดเลย ไม่กล้าโดดหลอก เหมือนท้าให้โดดในหัวผมก็เออวะตายไปจะได้ไม่คิดอะไรวิ่งเลยจร้าแล้วกระโดดออกไปจากหน้าต่างแต่แล้วมีมือไม่ทราบนามมาเกี่ยวกางเกงผมไว้(อายสิง่ามดากอันหล่อเหลาสู่สายตาประชาชี)ฉุดเข้ามาแล้วลากตัวผมเข้ามาในห้อง(ไอมือที่เกี่ยวผมเข้ามานั่นคือเพื่อนคนที่ผมไม่ชอบหน้ามากติดอันดับแต่ก็ต้องขอบคุณมันแหล่ะมันอาจจะชอบแกล้งแต่มันก็ไม่ได้เห็นเราไปคนอื่นนอกจากเพื่อนต้องขอบคุณมันจริงๆ)หลังจากนั้นผมก็ไม่รอช้าด้วยความอับอายไม่คิดอะไรแล้วคิดแต่ว่าต้องไปจากที่นี่อยู่ไม่ได้ผมเลยโทรหาแม่ที่ กทม. (แยกกันอยู่กับป๊า)แล้วบอกว่าจะย้ายไปอยู่ด้วยหาที่เรียนให้ด้วย(ลืมบอกว่ามีน้องสาวด้วยที่เรียนอยู่ที่เดียวกันแต่ช่วงนี้ไม่มีบทบาทอะไรก็ขอไม่พูดถึงละกัน) แม่ก็จัดให้ตามคำขอแล้วผมก็ย้ายออกไปทิ้งน้องสาวเรียนคนเดียวปัจจุบันผมกลับไปที่นั่นเพื่อนๆต่างเรียกผมว่า ไอ้...โดดตึก แต่ผมก็มองว่าเป็นเรื่องตลกเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ผมทำขึ้นจริงๆแล้วผมก็ยอมรับมันได้แต่ที่ทำมานี่มันทำให้ผมเปลี่ยนทัศนะคติของผมไปหลายๆด้านเลยทีเดียวเชียว
ยังไม่จบเท่านี้นะยังมีอีกช่วงความรักวัย ปวช ช่วงนี้สุดๆเลยขอบอกแล้วหลายๆคนจะคิดจะต่อว่าผมได้เลยทีเดียวเชียวแต่เดียวอย่าเพิ่งว่านะเดี่ยวน้อยใจ ฮ่าๆๆ เขียนไม่ดียังไงก็ขออภัยด้วยเด้อ
ผม "คนเห็นแก่ได้" ชีวิตหลายช่วงหลากอารมณ์ หลายเหตุการณ์
เหตุการณ์แรก(พยายามฆ่าตัวตายครั้งแรก) ช่วงประมาณเรียนอยู่ ม.ต้น (น่าจะอายุประมาณ 13-14 ปี ม.1-ม.2) จะว่าว่าเป็นช่วงที่ผมมีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวและโรคติดเกม (อายที่จะเขียนแต่ขอละกัน) มันมีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ทำให้ชีวิตของผมนั้นเปลี่ยนแปลงโดยสิ้นเชิงเรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงนั้นครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างมากค่อนข้างจะขาดแคลน(พ่อแม่แยกกันอยู่)และช่วงนั้นผมติดเกมมากจนยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้เล่น(ที่บ้านไม่มีคอมอาศัยร้านอินเทอร์เน็ต)ผมก็ได้เงินจากพ่อ(ขอเรียกว่า"ป๊า" ละกัน)วันละประมาณ 50 บาท ซึ่งก็พอให้ได้เล่นเกมได้ 1 - 2 ชม และก็ข้าว 1 มื้อ แต่ด้วยความที่ติดเกมมากเลยเล่นเกมส์อย่างเดียวไม่กินข้าวปลาอาหารอะไรทั้งสิ้นมี 50 ก็เล่น 50 (สมัยนั้นเกมชั่วโมงละ 10 บาท)ยอมอดข้าวอดน้ำเพื่อให้ได้เล่นแล้วมีเหตุการณ์วันหนึ่งป๊าไปทำงานในตัวเมืองแล้วไม่ได้เอาเงินไว้ให้ก็ไม่ได้คิดอะไร(คิดว่าคงลืมวางไว้ให้)ผมก็เลยเดินจากบ้านไปที่ทำงานของป๊า(ห่างจากบ้านประมาณ 3 - 5 กม.) พอไปถึงป๊าก็บอกว่าไม่มีเงินมีให้แค่ 20 (ทั้งหมดในกระเป๋าตังของป๊ามีแค่ 100) ผมก็ในความที่อยากเล่นจนหน้ามืดตามัวก็ตื้ออยู่อย่างนั้น(ทั้งน้ำตา)จนเกิดความคิดที่ว่าป๊าไม่สนใจผมก็เดินออกจากที่ทำงานไปนั่งอยู่ข้างหลังแล้วอยู่ๆความคิดที่จะฆ่าตัวตายก็เข้ามาในความคิดผมเลยเดินไปหน้าที่ทำงาน(ที่ทำงานติดถนน 4 แยก)ผมเลยลงไปนั่งกลางถนนช่วงจังหว่ะที่ไฟกำลังเขียวพอดีมีรถกระบะสีดำยกสูงเลี้ยวมาจากอีกฝั่งแล้วรีบเบรค(เกือบไม่ทัน)มาจอดอยู่ข้างหน้าผม(เกือบได้ลงไปนอนเล่นใต้ท้องรถแล้วจริงๆอยากจะขอโทษกระบะคันนั้นจริงๆ)หลังจากนั้นป๊ากับน้ารีบวิ่งออกมาลากตัวเข้าไปในที่ทำงาน เจอน้าตบเข้าที่หน้าจังๆแต่ในอารมณ์ที่โมโหเลยไม่รู้สึกอะไรจากนั้นพ่อเอาที่รองตัด(เครื่องจักรตัดกระดาษ)แท่งยาวๆหนาๆฟาดลงที่หลัง(ที่รองตัดงอเป็นตัวแอลเลยอยากบอกว่าไม่รู้สึกเจ็บหลังสักนิดแต่ที่เจ็บคือเจ็บใจ)เกิดมาพ่อไม่เคยตีเลยสักครั้งเดียวไม่เคยเห็นพ่อน้ำตาตกวันนั้นได้เห็นและลองจนครบเลยแต่บอกไว้ก่อนเหตุการณ์นี้ไม่ทำให้ความอยากของผมหายไปเลยแค่ลดลงเท่านั้นป๊าก็ให้เพิ่มมาอีก 20 ผมก็เดินไปร้านเกมนั่งเล่นอย่างขุ่นเคือง(ลอยน้ำตาน้ำมูกยังคาอยู่บนหน้า) ยังคิดภาพตัวเองวันนั้นอยู่ทุกครั้งที่เจอป๊า
เหตุการณ์ที่ 2 (รักครั้งแรกและ.....) ช่วงประมาณ ม.3 เทอม 1 เกิดความรักครั้งแรกขึ้นตอนไปงานวันเกิดของผู้หญิงขอเรียกว่า"บี"ละกัน(นามสมมุติ)เธอเป็นสาวน้อยตัวเล็กลูกครึ่งญี่ปุ่นมั่งถ้าจำไม่ผิดเธอนี่ดูน่ารักมากผมเลยเริ่มจีบเธอตั้งแต่วันนั้นที่ร้านนมสดที่นึงเพื่อนของบีเตี้ยมให้ผมช่วยแสดงเป็นกิ๊กให้ผมก็ทำเพื่อนเธอทั้งป้อนนู่นนี่ให้ผมกินต่อหน้าแฟนหรือคนที่เธอกำลังคุยอยู่ไม่แน่ใจผมก็ทำไปโดยไม่ได้คิดอะไร(ช่วงนั้นนี่ผมติ๋มมากๆ)หลังจากนั้นสักพักผมก็เริ่มที่จะหยิบของผมป้อนให้บีกินหารู้ไม่บีมีแฟนอยู่แล้ว(แฟนบีก็เพื่อนที่ผมสนิดเล่นเกมด้วยกันเป็นประจำ)ผมก็จีบไปเรื่อยๆหลังจากนั้นเพื่อนของบีก็เริ่มเห็นแล้วก็ยุยงให้จีบ(ที่นี้เริ่มเหิมเกริมจัดหนัก)หยอดคำหวานนู้นนี้เสี่ยวบ้างแป๊กบ้างตามมุขแต่แล้วก็หมดเวลาที่บีต้องไปแต่เดี่ยวบีไม่ได้กลับบ้านบีไปเล่นต่อที่บึงแก่น..?..(ขอไม่บอกละกัน) เพื่อนเธอเลยชวนผมไปด้วย(จะปฏิเสธก็อะไรในใจอะไปด้วยไม่ชวนก็จะไป)ผมก็ตกลงจะไปด้วยพอไปถึงเท่านั้นแหล่ะเจ้าตัวเหมือนจะรู้ว่าผมจีบเริ่มมองๆผมก็เริ่มเอาใหญ่เพื่อนเธอชวนกันมาถ่ายรูปแล้วดันพูดว่ากอดหน่อยๆ(กอดแบบเพื่อนๆ)ไอ้ผมก็คิดว่าให้กอดแบบจัดเต็ม+กับในหัวว่าเห้ยใช่แล้วเลยโอบกอดเข้าไปเต็มๆสองมือสองแขนจากทางด้านข้างเจ้าตัวรีบปัดออกให้ไวไอเราก็ตกใจเห้ยทำไมทำอะไรผิด(พอรู้ตัวอีกทีคือเราล้ำเส้น)แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรก็ถ่ายตามปกติพอใกล้ๆจะแยกย้ายกลับเพื่อนบีวิ่งเข้ามาบอกถ้าอยากคบเป็นแฟนให้ซื้อลูกอมฮาร์ทบีตมา 50 เม็ดพร้อมเขียนข้างหลังว่า รักบี แล้วเอามาให้บีกับตัวตอนเช้า ผมก็เห้ยฟินไปดิไปซื้อแล้วเขียนเลยจ้า(แน่วแน่) ลืมบอกช่วงนั้นเป็นช่วงที่จะได้ติดต่อกับแม่แท้ๆของตัวเองได้ใหม่ๆ(จะส่งเงินมาให้ใช้เพิ่มอาทิตย์ละ 500 - 1000 ตามโอกาศ) ต่อๆพอเขียนเสร็จตื่นเต้นเวอร์เมื่อไหร่จะเช้านะแล้วจะพูดว่าอะไรดีตอนเอาไปให้วนเวียนอยู่ในหัวแล้วนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่ทั้งคือ(ไม่ได้นอน)พอเช้าประมาณ 6 โมงผมไปเรียนให้ไวเลยจ้าบ้านอยู่ตรงข้ามโรงเรียน(โรงเรียนนี่เงียบกว่าป่าช้า)ไปนั่งรอบีที่หน้าห้องเรียนจนถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติเธอก็ยังไม่มาหลังจากเสร็จเพื่อนบีรีบมาบอกว่าไปรีบเอาไปให้ผมนี่วิ่งแจ้นเหมือนวิ่งหนีอะไรมาเอาขึ้นไปให้พอเอาไปให้เท่านั้นแหล่ะอีก 5 เมตรถึงห้องโอ้ยขาสั่นแต่ก็เอาวะความรักทำได้ทุกอย่าง(ยังไม่เข้าใจความรักเลยช่วงนั้นว่าเป็นไงรู้แต่ว่าคิดถึงตลอดเวลา)เอาไปให้ปุ๊บคำที่ออกจากปากผมคือ "เป็นแฟนกันนะ" ลุ้นจ้าเธอตอบกลับมาว่า "อื้อ" ผมนี่หุบยิ้มโชว์ฟันเหยินๆไม่เข้าเลยฮ่าๆแต่ก็นะดีใจก็คบกันไปโดยที่ตัวผมเองก็ยังไม่รู้ว่าบีมีแฟนอยู่แล้วแล้วจู๋ๆวันนึงเพื่อนๆของผมรู้ว่าผมคบกับใครแล้วบอกว่าเห้ยนั่นมันแฟนไอคิว(นามสมมุติ)ผมนี่เหวอไปเลยทำไรไม่ถูกก็เลยไปถามบีดูบีตอบว่าใช่แต่ก็บอกด้วยว่ากำลังจะเลิกหลังจากนั้นช่วงเย็นเพื่อนของเธอก็มาบอกว่าเห็นบีกอดอยู่กับคิวบนห้องผมนี่ใจแป๊วเลยไหนบอกว่ากำลังจะเลิกแต่แล้วเพื่อนบีก็บอกมาอีกว่า "แต่บีบอกกับคิวว่านี่จะเป็นกอดสุดท้าย" ผมนี่โอ้วสวรรค์ทรงโปรดดีใจเวอร์แล้วช่วงโชว์แมนก็มาถึงผมพาแฟนที่ได้มาจากแม่พาบีไปกินข้าวที่หลังโรงเรียน(เดินผ่านวัดข้างโรงเรียน)เดินมาสักพักก็เพื่อนบีก็บอกว่าคิวเดินตามมาเอาละซวยละทีนี้ใจเริ่มสั่นแต่บีก็บอกไม่ต้องสนใจไม่เป็นไรหลอก(แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่บีพูดหน่ะสิ)พอพ้นช่วงวัดมาช่วงหมูบ้านการเคหะเท่านั้นแหล่ะบาทาลอยมาให้ไวเลยจร้า เข้าที่กระเป่าเป้ผมจนผมล้มกับพื้น(สพายเป้ข้างเดียว)แต่โชคเข้าข้างเป้สพายเหวี่ยงมาบังช่วงหน้าจังหว่ะล้มพอดีคิวเตะเข้ามาแต่โดนกระเป๋าที่เต็มไปด้วยหนังสือ(ไม่เคยจัดตารางเรียน)แล้วเตะซ้ำด้วยเพื่อนของคิวประมาณสองคนอยู่ประมาณ 2 - 3 ที โดนหลังบ้างเจ็บบ้างนิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรเป็นแต่แผลถลอกช่วงล้มสะใจคือไอ้คิวช่วงที่เตะมาโดนกระเป๋านี่พี่แกใส่เต็มแรงเลยจร้า ข้อเท้าซ้นเดินกระเผกจากไปพอลุกขึ้นได้ก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโชว์แมนให้แฟนดูจร้าบอกไม่เป็นไรๆไปกินข้าวต่อเถอะป่ะ(ช่วงโดนเตะอยู่กับพื้นแฟนนี่กรี๊ดกระจาย)ก็ไปกินข้าวกันต่อหลังจากนั้นไม่กี่วันเธอก็มาบอกผมว่า "ขอโทษนะเป็นเพื่อนกันเถอะบีสงสารผม" ความแมนที่โชว์ไปหายจร้าน้ำมูกไหลเป็นฟองหายใจเข้าออกเป็นเป่าลูกโป่งขี่มูก(อายอะรีบหันหน้าหนีให้ไว) แต่ก็บอกว่าอืมๆไม่เป็นไรทั้งน้ำตาบีกับเพื่อนก็ลงไปกินข้าวไอผมนะหรอโอโหไอเด็กแก่แดดมาอีกแล้วจร้าคำว่า ฆ่าตัวตาย บินเข้ามาในสมอง (เหมือนเรียกร้องความสนใจ)โทรกลับไปหาเพื่อนบีแล้วบอกว่า ลาก่อนนะไว้เจอกันใหม่ ผมไปนั่งอยู่ตรงระเบียงหน้าต่างห้องเรียนบีกับเพื่อนรีบวิ่งขึ้นมาห้ามสักพักก็ออกไปเนื่องจากเพื่อนในห้องผมวิ่งขึ้นมาช่วยห้ามแต่ก็มีเพื่อนกลุ่มนึงที่จะเป็นตัวชงตัวยุ โดดเลย ไม่กล้าโดดหลอก เหมือนท้าให้โดดในหัวผมก็เออวะตายไปจะได้ไม่คิดอะไรวิ่งเลยจร้าแล้วกระโดดออกไปจากหน้าต่างแต่แล้วมีมือไม่ทราบนามมาเกี่ยวกางเกงผมไว้(อายสิง่ามดากอันหล่อเหลาสู่สายตาประชาชี)ฉุดเข้ามาแล้วลากตัวผมเข้ามาในห้อง(ไอมือที่เกี่ยวผมเข้ามานั่นคือเพื่อนคนที่ผมไม่ชอบหน้ามากติดอันดับแต่ก็ต้องขอบคุณมันแหล่ะมันอาจจะชอบแกล้งแต่มันก็ไม่ได้เห็นเราไปคนอื่นนอกจากเพื่อนต้องขอบคุณมันจริงๆ)หลังจากนั้นผมก็ไม่รอช้าด้วยความอับอายไม่คิดอะไรแล้วคิดแต่ว่าต้องไปจากที่นี่อยู่ไม่ได้ผมเลยโทรหาแม่ที่ กทม. (แยกกันอยู่กับป๊า)แล้วบอกว่าจะย้ายไปอยู่ด้วยหาที่เรียนให้ด้วย(ลืมบอกว่ามีน้องสาวด้วยที่เรียนอยู่ที่เดียวกันแต่ช่วงนี้ไม่มีบทบาทอะไรก็ขอไม่พูดถึงละกัน) แม่ก็จัดให้ตามคำขอแล้วผมก็ย้ายออกไปทิ้งน้องสาวเรียนคนเดียวปัจจุบันผมกลับไปที่นั่นเพื่อนๆต่างเรียกผมว่า ไอ้...โดดตึก แต่ผมก็มองว่าเป็นเรื่องตลกเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่ผมทำขึ้นจริงๆแล้วผมก็ยอมรับมันได้แต่ที่ทำมานี่มันทำให้ผมเปลี่ยนทัศนะคติของผมไปหลายๆด้านเลยทีเดียวเชียว
ยังไม่จบเท่านี้นะยังมีอีกช่วงความรักวัย ปวช ช่วงนี้สุดๆเลยขอบอกแล้วหลายๆคนจะคิดจะต่อว่าผมได้เลยทีเดียวเชียวแต่เดียวอย่าเพิ่งว่านะเดี่ยวน้อยใจ ฮ่าๆๆ เขียนไม่ดียังไงก็ขออภัยด้วยเด้อ