ความสุขเล็กๆที่เกิดขึ้นจากใจ

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ภูมิใจมาก ที่สามารถทำให้แม่มาสวดมันต์และนั่งสมาธิได้
   เรื่องมีอยู่ว่า ผมเป็นคนหนึ่งที่เชื่อเรื่องพุทธศาสนามาก เพราะเคยบวชมาก่อน ตลอดเวลาที่ลาจากเพศบรรพชิตออกมาถึงแม้จะเป็นเวลา ถึง 7 ปีแล้ว แต่ความฝันก็ยังเห็นตัวเองอยู่ในเพศบรรพชิตไม่รู้ว่าทำไมเป็นอย่างนั้น และก็ยังสงสัยมาอยู่ทุกวันนี้ จนวันหนึ่งก็เลยปรึกษาแม่ว่าทำไมผมเป็นแบบนี้ผมควรกลับไปบวชดีไหม แต่แม่กลับไม่ค่อยจะสนับสนุนเท่าไหร่แม่บอกว่าคราวาสก็ปฏิบัติได้และแม่อยากให้ผมทำงานเก็บเงินไปก่อนตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน 20 กว่าปี เพิ่งจะได้ใช่ชีวิตอยู่กับพ่อแม่เป็นกิจลักษณะก็เลยทำให้ผมไม่อยากไปไหน พอดีเวลานั้นแม่ก็พูดเรื่องกฎแห่งกรรมขึ้นมาผมก็เลยถือโอกาสเล่าไปซะยาวเลยก็ทำให้แม่คิดอะไรได้หลายๆอย่างจากที่แม่ไม่ค่อยจะได้รู้อะไรมาก่อน พอเล่าเสร็จแม่ก็เลยอยากจะสวดมนต์นั่งสมาธิ แอบดีใจนิดหนึ่งที่สามารถโน้มน้าวแม่มาสวดมนต์ได้ซึ่งแต่ก่อนมาแม่ไม่เคยได้ทำเลย  ผมชอบสวดมนต์และยังจำได้เกือบทุกบทที่ได้ร่ำเรียนมาถึงแม้จะนานมาแล้วที่ลาสิกขา บางคืนผมก็แอบตื่นขึ้นมาสวดมนต์และนั่งสมาธิเพราะกลัวพ่อกับแม่เห็นว่าหมุกมุ่นเกินไป(คิดไปเองหรือป่าวก็ไม่รู้)  แม่สวดมนต์ไม่เป็นผมจึงนำสวดแล้วให้แม่ว่าตามทีละประโยค มีความสุขดีนะ ก็น่าจะยาวพอสมควร ใช้เวลาไปสักพักก็ให้แม่นั่งสมาธิต่อ มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆหลายๆคนได้ทำเป็นกิจวัตรแต่สำหรับผม ถือว่าภูมิใจมากมีความสุขมาก  ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน