เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ผมเล่าเเบบย่อๆนะครับ คือเราโดนเเฟนเก่าบอกเลิกเมื่อ 1 ปีก่อนครับ เหตุผลรู้เเค่ว่า เค้าอายที่จะคบเราเป็นเเฟนต่อ (คือตูขี้เหร่ประมาณนั้น55++) เราคบกันประมาณ 1 ปี อยู่ด้วยกันเเอปปี้ดี เเต่หลังๆทะเลาะกันบ่อย ตอนที่เลิก เราพยายามง้อ ขอกลับมาเป็นเหมือนเดิม เเต่เค้าไม่ยอม เราก็ยิ่งพยายามขอโอกาสเต็มที่ สุดท้ายผมก็ทำได้ (ไลน์ เฟส เบอร์มือถือ โดนบล็อคหมด 555++)  ช่วงนั้นเสียใจมาก เสียใจมาตลอด......... 1 เดือนต่อมา
เธอเลิกบล็อคผม ในใจผม อะเเน้ๆๆ อยากกลับมาคุยละเซ่ เเต่มันไม่ใช่ครับ ....## จะมาอะไรกับกูอีก ไปให้พ้น ไปสั.. กู ไม่เอาเเล้ว...หน้าตาก็ขี้เหร่ไปไหนอายคน ถ้าอยู่กับ..ชีวิตกูไม่เจริญหรอก.. หัวคว... ผมโดนเเบบนี้ไปสตั้นนดิครับ ไปหลายวิด้วย สุดท้ายยผมเปนคนบล็อคเค้าเอง 555+  หลังๆ ผมเริ่มทำใจได้ก็คิดเเต่เรื่องราวดีๆ เค้าก็มีส่วนดีของเขา เเต่เเค่ปากจัด(เฉพาะตูละมั้ง)  จนผ่านมาเกือบปี เผอิญผมเจอเขา เราก็ทักปกติเขาคุยกับผมดีมาก ดีจนผมเผลอรู้สึกดีเหมือนตอนเเรกๆ ที่เริ่มคุย เค้าก็ขอลายผมไป  เค้าก็ทักมาคุยกันก็ดี  รู้สึกยังเป็นห่วงผมยังไงไม่รู้  เเต่มันคงไม่ทันเเล้วเเหละเพราะตอนนี้ผมมีคนใหม่เเล้ว เเล้วรู้สึกรักคนใหม่มากด้วย ผมพยายามโพสไรประมาณว่า คิดถึงวันเก่าๆ เเล้วซักพักตามมาด้วยรูปแฟนใหม่ ซึ่งเรามีเจตนาให้เเฟนเก่าเห็น คือเอาจริงๆ ผมเอาสะใจง่ะ  เเต่มันไม่สะใจง่ะเมื่อผมต้องไปเห็นโพสต์สารภาพเรื่องเหตุผลที่เลิกกับผม สารภาพประมาณว่า,,,,ไม่อยากเลิกกับผมเเต่เพราะเราเป็นคนไม่ดี เราไม่เหมาะสมที่จะคู่กับเทอ  (ประมาณว่า ''เทอดีเกินไป'' เกลียดวลีอมตะนี้มากเหลือเกิน ),,,,เค้าบอกว่าต่อให้เราไปมีคนใหม่เค้ายังรักเราเหมือนเดิมตลอด  เค้าขอบคุณผม  เค้าร้องให้ให้ผม เค้าอยากคืนเป็นเหมือนเดิมกับผม ;;;;;ผมก็อ่อนไหวน่ะ อ่านไปน้ำตาไหลนิดหน่อย เพราะพิมเสนโดนตา ผมควรทำไงดีครับ ที่รุ้ๆ ตอนนี้ผมไม่ควรทำให้แฟนใหม่เสียใจใช่มั้ยย ผมต้องพยายามอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้นให้ได้ เรื่องนี้ไม่มีใครผิดใครถูก เเต่ผมรู้สึกผิดเต็มๆ หวังให้มันผ่านความรู้สึกนี้ไปโดยเร็ว