สวัสดีครับ ผมมีเรื่องที่อยากระบายพร้อมทั้งปรกษาทุกคนครับ
คือผมเรียนอยู่มหาลัยปี 2 แล้ว และมีเพื่อนคนนึงที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยม (ผมขอแทน คำว่านาง นะครับ) นางเป็นเพศชายครับ.....
ผมเข้าเรื่องเลยนะครับ
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ซัมเมอร์แล้วครับ นางซิ่วไปเรียนปี 1 ใหม่แต่อยู่มหาลัยเดิม ช่วงซัมเมอร์นางก็ทำงานเก็บเงิน เพราะนางอยากได้โทรศัพท์ใหม่ ซึ่งในระหว่างช่วงซัมเมอร์ผมยังเรียนซัมเมอร์อยู่ เมื่อปีการศึกษาที่ผ่านมานางอยู่หอในแล้วช่วงปิดเทอมหอในให้ขนของออก นางก็เอาของมาฝากไว้ที่ห้องผมเป็นเวลา 6 เดือน จนเปิดเทอม พอเปิดเทอมแล้ว นางก็บอกว่าจะมาขออยู่กับเรา แต่ผมเป็นคนที่ไม่ชอบมีเมทครับ เพราะมันทำอะไรไม่สะดวก แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธไป แล้วผมพูดปัดเชิงว่า เออเนี่ยเดี๋ยวผมพาไปจองหอใน ผมก็พานางไป แต่นางก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดไปคุยกับเจ้าหน้าที่หอ และผมก็ต้องไปอ้อนวอนให้เขาหาห้องที่ว่างให้ (มันเต็ม) เพราะนางบอกนางไม่มีเงินไปเช่าหอนอก หอนอกมันแพง โอเคร พี่พนักงานก็หาให้จนได้ จ่ายค่ามัดจำอะไรเสร็จก็กลับหอผม
วันต่อมานางบอกว่า ขออยู่กับผมก่อนสักสองวันได้ได้ไหม ถ้านางซักผ้าปูที่นอนแล้วนางจะขนของเข้าหอใน ผมก็โอเคร เวลาผ่านไปแล้ว ผ่านไปเล่า นางก็ไม่ยอมซักผ้าปูที่นอนสักที เราบอกว่าจะซักให้ก็ไม่เอา (ในใจผมอยากให้นางกลับหอในมาก) หนึ่งเดือนผ่านไป ค่าน้ำค่าไฟมา ผมบอกว่าต้องหารนะค่าน้ำค่าไปเนี่ย นางก็โอเคร แต่ผมก็ไม่เคยได้เงินจากนางเลย สองเดือนผ่านไป ก็เหมือนเดิม ไม่ได้เหมือนเดิม แต่นางบอกจะหารให้ ที่หอมีค่าปรับล่วงเวลาสำหรับคนจ่ายช้า วันละ 50 บาท แล้ววันนึง นางก็กลับบ้านโดยที่ไม่บอกผม ผมจำได้ว่าวันนั้นผม ให้เงินค่าไฟนางไว้ให้เอาไปจ่าย แล้วผมก็ไปห้องสมุด ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่นางก็โทรมาบอกว่า นางกลับบ้านนะ เงินค่าไฟที่ให้กูไว้ กูยืมเอากลับบ้านนะ เราก็พูดไรไม่ออก เพราะนางคงไม่มีจริงๆ นางบอกนางเลิกเรียนแล้ว เงินเดี๋ยวจะโอนให้ตอนสิ้นเดือนกันยานะ เราก็โอเคร
พอถึงเวลาที่นางจะต้องโอนค่าน้ำค่าไฟมาให้แล้ว นางก็ไม่โอน นางผลันตลอด จนวันที่ต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟ วันนั้นนางปิดเครื่องติดต่อไม่ได้เลย ตอนนั้นผมก็ไม่มีเงินด้วยสิ ยืมใครก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนก็ไม่มีเหมือนกัน จนโดนปรับ 200 บาท ช่วงนั้นนางก็หายไปแบบติดต่อไม่ได้ ผมก็คิดน้อยใจว่า เวลาเราทุกข์ ทำไมไม่มีใครช่วยเราเลย แต่เวลาคนอื่นเดือดร้อนเราถึงช่วยเขาซะทุกคน TT ผมก็โทรปรึกษาเพื่อนทุกคนตอนมัธยม เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เพื่อนก็บอกว่า ก็รู้ว่าเพื่อนคนนนี้เป็นคนยังไงยังไปช่วยเหลือมันอีก ถ้าเราไม่ช่วยใครจะช่วยมันละ ก็คิดงี้
ผมก็คิดทบทวนเรื่องต่างๆ ที่นางมาอยู่กับผม ของใช้ส่วนตัวนางก็ใช้กับผม ผ้าเช็ดตัว จนผมได้ซื้อใหม่ ของนางมีแค่ แปรงสีฟัน กับเสื้อผ้า แค่นั้น โลชั่น ครีม แป้ง เครื่องสำอาง ต่างๆ บลาๆๆๆๆๆ ใช้กับผมหมด อะไรที่ซื้อใหม่ ไม่เคยหารซื้อ แต่ผมก็ได้แต่เงียบ น้ำหอม แพงๆ ก็ใช้จนหมด อยู่ห้องเปิด ทีวี พัดลม คอม ทั้งวัน ค่าน้ำค่าไฟ พุ่งกะฉูด รถก็ใช้ของผม ต่างๆนาๆๆ
หลังจากที่นางหายไป เมื่อวานนางก็ทักไลน์มาขอโทษ เรื่องเงินเราว่า ขอโทษอย่างนู้นอย่างนี้ แต่ผมก็มาคิดว่า คำขอโทษ ที่เจอบ่อยๆ จากคนคนนี้ควรให้อภัยดีไหม และอีกเมื่อรัยนางจะปรับปรุงตัว แต่ผมก็ไม่ได้ตอบไลนืนาง เพราะผมขี้เกียจคุย ไม่มีอารมณ์คุย
ผมควรทำไงดีกับเขา และใครอยากถามอะไรถามได้นะครับ
มีปัญหากับเพื่อนที่สนิทกันมานาน คิดว่าจะทำไงต่อไปดี??
คือผมเรียนอยู่มหาลัยปี 2 แล้ว และมีเพื่อนคนนึงที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยม (ผมขอแทน คำว่านาง นะครับ) นางเป็นเพศชายครับ.....
ผมเข้าเรื่องเลยนะครับ
เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ซัมเมอร์แล้วครับ นางซิ่วไปเรียนปี 1 ใหม่แต่อยู่มหาลัยเดิม ช่วงซัมเมอร์นางก็ทำงานเก็บเงิน เพราะนางอยากได้โทรศัพท์ใหม่ ซึ่งในระหว่างช่วงซัมเมอร์ผมยังเรียนซัมเมอร์อยู่ เมื่อปีการศึกษาที่ผ่านมานางอยู่หอในแล้วช่วงปิดเทอมหอในให้ขนของออก นางก็เอาของมาฝากไว้ที่ห้องผมเป็นเวลา 6 เดือน จนเปิดเทอม พอเปิดเทอมแล้ว นางก็บอกว่าจะมาขออยู่กับเรา แต่ผมเป็นคนที่ไม่ชอบมีเมทครับ เพราะมันทำอะไรไม่สะดวก แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธไป แล้วผมพูดปัดเชิงว่า เออเนี่ยเดี๋ยวผมพาไปจองหอใน ผมก็พานางไป แต่นางก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดไปคุยกับเจ้าหน้าที่หอ และผมก็ต้องไปอ้อนวอนให้เขาหาห้องที่ว่างให้ (มันเต็ม) เพราะนางบอกนางไม่มีเงินไปเช่าหอนอก หอนอกมันแพง โอเคร พี่พนักงานก็หาให้จนได้ จ่ายค่ามัดจำอะไรเสร็จก็กลับหอผม
วันต่อมานางบอกว่า ขออยู่กับผมก่อนสักสองวันได้ได้ไหม ถ้านางซักผ้าปูที่นอนแล้วนางจะขนของเข้าหอใน ผมก็โอเคร เวลาผ่านไปแล้ว ผ่านไปเล่า นางก็ไม่ยอมซักผ้าปูที่นอนสักที เราบอกว่าจะซักให้ก็ไม่เอา (ในใจผมอยากให้นางกลับหอในมาก) หนึ่งเดือนผ่านไป ค่าน้ำค่าไฟมา ผมบอกว่าต้องหารนะค่าน้ำค่าไปเนี่ย นางก็โอเคร แต่ผมก็ไม่เคยได้เงินจากนางเลย สองเดือนผ่านไป ก็เหมือนเดิม ไม่ได้เหมือนเดิม แต่นางบอกจะหารให้ ที่หอมีค่าปรับล่วงเวลาสำหรับคนจ่ายช้า วันละ 50 บาท แล้ววันนึง นางก็กลับบ้านโดยที่ไม่บอกผม ผมจำได้ว่าวันนั้นผม ให้เงินค่าไฟนางไว้ให้เอาไปจ่าย แล้วผมก็ไปห้องสมุด ผมกำลังอ่านหนังสืออยู่นางก็โทรมาบอกว่า นางกลับบ้านนะ เงินค่าไฟที่ให้กูไว้ กูยืมเอากลับบ้านนะ เราก็พูดไรไม่ออก เพราะนางคงไม่มีจริงๆ นางบอกนางเลิกเรียนแล้ว เงินเดี๋ยวจะโอนให้ตอนสิ้นเดือนกันยานะ เราก็โอเคร
พอถึงเวลาที่นางจะต้องโอนค่าน้ำค่าไฟมาให้แล้ว นางก็ไม่โอน นางผลันตลอด จนวันที่ต้องจ่ายค่าน้ำค่าไฟ วันนั้นนางปิดเครื่องติดต่อไม่ได้เลย ตอนนั้นผมก็ไม่มีเงินด้วยสิ ยืมใครก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนก็ไม่มีเหมือนกัน จนโดนปรับ 200 บาท ช่วงนั้นนางก็หายไปแบบติดต่อไม่ได้ ผมก็คิดน้อยใจว่า เวลาเราทุกข์ ทำไมไม่มีใครช่วยเราเลย แต่เวลาคนอื่นเดือดร้อนเราถึงช่วยเขาซะทุกคน TT ผมก็โทรปรึกษาเพื่อนทุกคนตอนมัธยม เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เพื่อนก็บอกว่า ก็รู้ว่าเพื่อนคนนนี้เป็นคนยังไงยังไปช่วยเหลือมันอีก ถ้าเราไม่ช่วยใครจะช่วยมันละ ก็คิดงี้
ผมก็คิดทบทวนเรื่องต่างๆ ที่นางมาอยู่กับผม ของใช้ส่วนตัวนางก็ใช้กับผม ผ้าเช็ดตัว จนผมได้ซื้อใหม่ ของนางมีแค่ แปรงสีฟัน กับเสื้อผ้า แค่นั้น โลชั่น ครีม แป้ง เครื่องสำอาง ต่างๆ บลาๆๆๆๆๆ ใช้กับผมหมด อะไรที่ซื้อใหม่ ไม่เคยหารซื้อ แต่ผมก็ได้แต่เงียบ น้ำหอม แพงๆ ก็ใช้จนหมด อยู่ห้องเปิด ทีวี พัดลม คอม ทั้งวัน ค่าน้ำค่าไฟ พุ่งกะฉูด รถก็ใช้ของผม ต่างๆนาๆๆ
หลังจากที่นางหายไป เมื่อวานนางก็ทักไลน์มาขอโทษ เรื่องเงินเราว่า ขอโทษอย่างนู้นอย่างนี้ แต่ผมก็มาคิดว่า คำขอโทษ ที่เจอบ่อยๆ จากคนคนนี้ควรให้อภัยดีไหม และอีกเมื่อรัยนางจะปรับปรุงตัว แต่ผมก็ไม่ได้ตอบไลนืนาง เพราะผมขี้เกียจคุย ไม่มีอารมณ์คุย
ผมควรทำไงดีกับเขา และใครอยากถามอะไรถามได้นะครับ