พอดีเลิกกับแฟนได้ 2 เดือนเศษๆได้ แล้วคนนี้เรารักมากๆ อารมของ ผญ คือเอะอะบอกเลิก
แต่ที่ทำเขาจะรู้บ้างไหมว่าเรา อยากให้เขาสนใจ
อยากให้เขาง้อ

คบกันมาได้ 7-8 เดือน แล้วเขาเป็น ผู้ชายคนแรกที่เราคบนานที่สุด แล้วรักมากที่สุด ตอนเลิกกันแรกๆ เขาบอกเขายอมรับว่ารอ พอเราด่าเขา เขาเลยพอ เขาบอกให้เราเปลี่ยนตัวเองจริงๆแล้วเราก็พยายามทำ แต่ด้วยความที่เราไม่อยากเสียเขาไป เราเลยยิ่งเป็นมากกว่าเดิมตอนไม่มีเขา มันแทบคลั่ง เราทั้งทำร้ายตัวเองสารพัด แล้วเขาไม่ชอบผู้หญิงทำร้ายร่างกายตัวเองนี่สิ เห้อแย่มาก เขาเป็นผู้ชายที่น่ารักเสมอ ไม่ว่าเราจะผิดจะถูกเขาจะอยู่ข้างเราเสมอ เวลาที่เราทะเลาะมีปากเสียงกัน เขาจะพูดว่า เขาวางแผนอนาคตข้างหน้าไว้ ว่าวันหนึ่งถ้าเราแต่งงานกัน แล้วมีลูก แล้วเราเที่ยวกลางคืน เขากับลูกจะรู้สึกยังไง เขาอยากมีครอบครัวที่ดี ไม่ต่างกับเราที่เราก็วางแผนไว้เหมือนกัน เราคุยกัน จนคิดว่าคนนี้แหละคนสุดท้าย แต่มันก็มีเรื่องให้ทะเลาะกันบ่อย เราก็เด็กเกิน ความคิดก็ขี้ประชดประชัน ทุกวันนี้ก็เฝ้านั่งโทษตัวเอง :'( ร้องไห้ทุกวัน ไม่มีวันไหนที่ไม่เคยไม่คิดถึง เขาบอกไลน์ บล็อกเฟส แต่ไม่มีวันไหนที่เราไม่ส่งไลน์หาเขาเลย ไม่มีวันไหนที่เราไม่รอเขาเลย ถึงเขาไม่ขอให้รอ เราก็รอ ปีหน้าเขาก็ไปเรียนมหาลัยแล้ว เราคงเหงา แต่เดือนนี้การชีวิตเราจะเปลี่ยนมาก เพราะเราเริ่มคุยกันเดือน พ.ย คบกัน ธ.ค การดำเนินชีวิตเราคงเปลี่ยนไปมากๆ ทุกวันนี้เราก็ยังรอเขานะ ไม่รู้สิ ความรู้สึกมันให้รอเขา รักมากๆจนผูกพัน ถ้าเขามาอ่านก็คงดีแค่ไม่มีเขา ครึ่งชีวิตที่เคยสนุกสนานก็หายไป ไม่รู้จะทำไงดี ???
เจ็บเนอะ
แต่ที่ทำเขาจะรู้บ้างไหมว่าเรา อยากให้เขาสนใจ
อยากให้เขาง้อ