แบบนี้เรียกว่า ดัดจริต หรือเปล่าครับ

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนนะครับว่า เหตุการณ์ที่จะเล่าต่อไปนี้ ไม่รู้ว่าจะโดนใจใครหลายคนหรือไม่เพราะที่ผมเจอมามันทำให้ผมคิดแบบที่ผมจะเล่าตลอด แต่ไม่รู้ความเห็นเพื่อนๆจะตรงกันหรือเปล่า

เรื่องมีอยู่ว่า บ้านผมอยู่ในอำเภอเมือง เรียกว่าเจริญมาก หน้าบ้านมีโรงภาพยนตร์ชื่อดัง ซ้ายมือมีตลาด ขวามือมีสเวนเซ่น ตรงไปนิดนึงเป็นเซ็นทรัล แต่ที่ผมกล่าวมานี้ ผมชอบไปที่เดียวเลยคือ ตลาดสด ผมเป็นเด็กตลาด มีความสุขกับการไปเดินซื้อขนมอร่อยๆ อาหารอร่อยๆ จากป้า ทั้งหน้าเก่าเจ้าเดิม และน้าใหม่รสชาดแปลกๆ มีความสุขมากกว่าจะไปเดินห้าง กินขนมๆที่ไม่ค่อยชอบอะไรประมาณนี้

ปัญหาที่จะเล่าสู่ฟังคือผมมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อ โอ โอเป็นคนที่ชอบอวดรวย บ้านเขาจะอยู่อำเภอหนึ่งซึ่งอยู่ติดขอบกับอีกจังหวัดหนึ่งบ้านเขา มีเขา มีต้นไม้เยอะแยะไปหมด ถ้าเปรียบเทียบระหว่างชีวิตผมคนเมืองแล้ววิถีต่างกันสิ้นเชิง แต่ผมไม่ได้ใส่ใจ จนผ่านมาวันหนึ่งเขาก็มาเรียน ม.กรุงเทพ เรามาเจอกัน เขาก็ชวนเราไปเดินฟิวเจอร์พาร์ค เราก็ไปนะแบบว่าไม่ได้เจอกันนาน ตอนนั้นไปถึงฟิว เขาก็บอกว่าอยากกินแซลมอน สเต้ก วันก่อนมากินเจลาโต อร่อยมาก เดินๆผมเห็นร้านอาหารไทย ผมเห็นอาหารน่าทานอยากแวะอีกอย่างราคาก็คิดว่าแพงใช้ได้แต่น่าทานก็เลยชวนโอแวะ โอๆๆ แวะกินไหม น่าอร่อย รู้ไหมเขาตอบผมแบบเสียงดังมาก ผมนี่หน้าบางเลยครับ

บ้านนอก กินไปได้ไง ของแบบนี้ เราไม่ชอบอะ ไปกินฟูจิดีกว่า อยากกินแซลมอนนึ่งซีอิ๊ว อยากกินปูอัด อร่อยๆ

ผมทั้งหน้าบางทั้งตกใจมีคนมองด้วยแต่ก็ช่าง แสร้งยิ้มไปก่อน พอไปทานฟูจิ ถึงเวลาชำระเงินเขาก็แบบว่า อวดมากๆ ทำเป็นไปจ่าย ซึ่งผมไม่ซีเรียสอยู่แล้ว แต่ทันใดนั้นเดินกลับมาพร้อมกับคำว่า แกๆๆมัน 1217บาท หารกันคนละครึ่งนะ 600 อีก 17 แกออกละกันนะ
เอิ่ม แมนมากๆ++

เราก็มาเดินชั้น3โซนไอที ผมเดินดูโทรศัพท์ OPPO สวยมาก ผมขอพนักงานให้หยิบมาลองเล่นหน่อย โอรีบค้านพร้อมหยิบไอโฟน 4 ขึ้นมา
แกทำไมบ้านนอกแบบนี้สมัยนี้ใครๆก็ใช้ iPhone กันแล้ว เนี่ยสวยก็สวย

จากนั้นผมยิ่งเงิบ ว่าเอ้ะทำไมถึงขัดเราตลอดเลยกลัวว่าเราจะ เด่นกว่าหรอ

ผมเลยขอดูของนาง เป็น ไอโฟน 4 ที่สำคัญ 8GB น่าหมั่นใส้ไหม

ผมก็นะชอบดูของไอที เลยเดินไปดูโน้ตบุ้ค ตอนนั้นของ Asus มันลด อีก1000บาท จากราคาป้าย 59900 ผมอยากได้มากๆ แต่เขาก็ขัดอีกอะว่า
ทำไมไม่เอาแม๊คบุ้คแอร์ ดีกว่าแพงกว่า ผมโมโหมากตอนนี้ อีกอย่างบวกกับ อยากได้อีกด้วยจึงตัดสินใจตัดหน้าคนครับด้วยการ ซื้อเลยไปกดตัง สองสามรอบถึงจะได้ครบ มาปุ้บซื้อปั้บ แต่เสียงนึงดังมากๆ ข้างๆ

แกทำไมโง่จัง  แอปเปิ้ลดีกว่า โคตรๆ ทั้งความเร็วทั้งสวยงามทำไมไม่เอานี่ก็ไม่รู้แบรนด์อะไร เราไม่ใช่หรอก ของถูก

ถูกตรงไหนวะ มันโง่ปะเนี่ย

ผมก็ทนอยู่ต่อนะ ขากลับบ้านก็ยังจะตามไปบ้านผมผมเลยดัดนิสัยตามสไตล์เดิมของผม โบกรถเมล์ โหนรถเมล์ แต่เฮ่อ ระหว่างทาง ร้อน เมื่อย สกปรก "ถ้านั่งรถตู้ไม่แย่ขนาดนี้"

วันนั้นผมเสียสุขภาพจิตมากๆ แต่อดทนเพื่อมิตรภาพ  จนทุกวันนี้มีเฟส มีไลน์ ชอบอวดรวยในเฟส ไปกินนั่น กินนี่ งานการไม่มีทำ
ผมนี่ ไปบ่อยนะห้างสรรพสินค้า แต่ก็ไปจุดประสงค์ที่ชอบอยากทานอะไรแปลกๆก็ลองไป ไม่ได้แบบไปถ่ายรูปเห่อกับสิ่งไม่จำเป็น เขาก็แข่งกับผมนะ เท่าที่มองออก แต่คือต่างกันไง ภูมิหลังของแต่ละคนเราก็ต่างรู้กัน ว่าผมมีบ้านพาณิชย์ 5 ชั้นมีร้านค้า มีร้านเน็ต แต่บ้านเขาบ้ายปูนชั้นเดียวไม่ทาสี มีส่วนยางน่าจะสักไร่กว่าๆเองเพราะขายเนื่องจากพี่ชายของโอเขา ทำผิดกฎหมาย จึงต้องขายบางส่วนเพื่อนมาเดินเรื่องต่างๆ แต่ผมไม่เข้าใจทำไมเขาต้องแข่งกับผม ทั้งๆที่ผมไม่อะไรกับเค้าเลย ไม่เคยโกรธเคืองเค้า แถมให้อภัยเขาเสมอ ยิ่งมารู้ทีหลังมาว่าบ้านผมขายยาบ้าผมยิ่ง ไม่อยากจะอะไรกับเค้าเลย ถ้าขายยาผมคงรวยไม่ต้องมานั่งสอนหนังสือ งกๆ เป็นลูกจ้างเขาแบบนี้หรอกครับ