สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน ไม่มีอะไรมาก แค่อยากมาเล่าเรื่องราวชีวิตของเราค่ะ..
เราเกิดมาในครอบครัวที่ฐานะปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวยอะไร อยู่กันไปอย่างพอเพียง
บ้านที่เราอยู่ เราอยู่กับ ตา ยาย แม่ และ น้องชาย
แม่เราเป็นคุณครูค่ะ เราก็เรียนโรงเรียนเดียวกับที่แม่สอน มาตั้งแต่ อนุบาล จนถึง มัธยมต้นค่ะ แม่ก็คอยดูแลเรามาตลอดทั้งที่บ้าน และที่โรงเรียน ต้องบอกก่อนเลยว่า อยู่ที่โรงเรียน เราจะไม่ใช้คำว่า "ลูกครู" ทำอะไรก็ได้ เราไม่ชอบให้ใครมามองเราแบบนั้น

มาถึงตรงนี้ คงสงสัยกันใช่ไหมคะ ว่า จะเล่าเรื่องแม่ทำไม?? พ่อ เราไปไหน??
พ่อเรา รับราชการทหาร ค่ะ ตอนนี้ประจำการอยู่ที่ อ.เบตง จ.ยะลา
พ่อเราไม่ได้อยู่ที่บ้านกับพวกเราหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่จำความได้
พ่อก็เปลี่ยนที่ทำงานไปเรื่อยๆ เท่าที่จำได้ก็มี โคราช อุบลฯ ศรีสะเกษ กทม. แล้วก็สมัครไปประจำการอยู่ที่ใต้ได้4-5 ปีแล้วมั้งคะ
ตั้งแต่เล็กจนมาถึงทุกวันนี้ เราได้อยู่กับพ่อ ได้กินข้าวด้วยกันกับพ่อ ไม่เกิน10 วัน ต่อครั้งที่พ่อกลับมาบ้าน นานๆพ่อจะกลับมาสักทีค่ะ บางครั้งเป็นปีก็มีค่ะ
แต่ เราก็ไม่ได้คิดว่าครอบครัวเราขาดความอบอุ่นนะ เพราะเราก็สนิทกับพ่อ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกัน

หลายๆคนเคยพูดนะคะ ว่าไม่เหงาเหรอ?? ไม่คิดถึงพ่อเหรอ?? ไม่รักพ่อเหรอ??
ทุกครั้งที่ได้ยินคำถามเหล่านี้ น้ำตาคลอเลยค่ะ
เราก็ได้แต่ตอบไปว่า คิดถึงสิ รักสิ แต่จะทำยังไงได้ พ่อเราเป็นทหาร ต้องดูแลประเทศชาติ
เรารอวันที่พ่อจะเกษียณราชการแล้วกลับมาอยู่บ้านพร้อมหน้ากันสักที อยากกินข้าวกับพ่อ เหมือนลูกๆ คนอื่นเขาบ้าง

ที่มาตั้งกระทู้ไม่ได้ต้องการอะไรหรอกค่ะ แค่อยากมาแบ่งปันเรื่องราวของเรา ที่พ่ออยู่ไกล ใครมีพ่อเป็นทหาร ก็มาพูดคุยกันนะคะ

เขาว่ากันว่า "ทหารเป็นผู้เสียสละตนเองให้ประเทศชาติ" และ "ครอบครัวทหารก็เป็นผู้เสียสละเช่นเดียวกัน"   [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ภูมิใจกับพ่อคนนี้ที่สุดค่ะ ป.ล. ตระกูลเราญาติทางพ่อผู้ชายเป็นทหารหมดเลยค่ะ ได้รับนามสกุลพระราชทานด้วยนะ อิอิ