สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ใช่สิตอนนั้นยังเป็นสถาบัน สถาบันแห่งหนึ่งในจังหวัดภาคเหนือตอนล่างดังเรื่องเกษตรห่างจากเมืองประมาณ10โล <ของดีกล้วยตาก หมาบางแก้ว> ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึงเธอไม่ใช่คนสวยนะ แต่น่ารักสำหรับผม เธอเป็นคนอีสาน ส่วนผมเจ้าถิ่น เราเรียนคณะเดียวกัน ห้องเดียวกัน มีโอกาสได้เจอกัน ทำงานด้วยกัน ได้พูดคุยกันบ้าง หลายๆครั้งที่ได้ทำกิจกรรม หรือมีธุระ บังเอิญเราจะได้ไปด้วยกัน หรือคู่กัน จนเพื่อนๆเริ่มแซว และถามว่าเป็นแฟนกันรึเปล่า ผมก็ได้เเต่ยิ้มไม่พูดอะไร ยิ่งผ่านไปนานวันเราสนิทกัน ไปไหนด้วยกันมากขึ้น ในความรู้สึกผมตอนนั้นเหมือนถูกเพ่งเล็งจากหลายๆคน <หรือผมคิดไปเอง> และยิ่งตอนนั้นไม่ว่าเธอจะไปไหนจะชวนผมไปเป็นเพื่อนตลอด ทำให้ผมยิ่งคิดเข้าข้างตัวเองไปใหญ่ ช่วงนั้นมีคนมาชอบเธอเรื่อยๆนะ ทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นพี่ จนผมนั้นเกร็งไปเลยเวลาไปไหนด้วยกัน
มีอยู่วันนึงผมซ้อมกีฬาเสร็จ เห็นเธอซ้อมเชียร์ยังไม่เสร็จ ผมก็ไปนั่งเนียนๆ ตรงทางที่เธอจะผ่าน และเป็นไปตามคาด เธอลงมาและเห็นผมนั่งอยูก็เข้ามาหาให้ช่วยไปส่งที่หอ แรกๆจะมีเพื่อนไปด้วยอัด3ไป หลังๆผมก็มารอประจำจนมีโอกาสได้ไปส่งเธอ2ต่อ2 เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน ครั้นถึงวันศุกร์ค่ำแล้วฝนก็กำลังจะตกผมไปส่งเธอถึงหอ<หอหญิง>ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก จะเข้าหอก็ไม่ได้ เธอเลยให้ผ้าเช็ดหน้าผมมาแล้วบอกให้คลุมหัวกลับบ้าน<มันกันฝนได้เหรอ> ผมก็ขี่ออกมาอารมณ์ตอนนั้นคิดเข้าข้างตัวเองอีก เพราะมีสาวให้ผ้าเช็ดหน้า ความรู้สึกช่วงนั้นทำให้ผมมีความสุขมาก<ช่วงมัธยมเตะบอลตลอดสาวๆไม่เคยมอง> คืนวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมานอนด้วยทุกคืน เช้าวันจันทร์เข้าเรียนผมก็หาจังหวะคืนผ้าเช็ดหน้า<ซักแล้ว>ให้เธอในที่ลับตาเพื่อนๆ เป็นแบบนั้นเรื่อยมาโดยที่ผมไม่เคยบอกความรู้สึกของผมกับเธอเลย แต่เหมือนเธอจะรับรู้จากเพื่อนๆ แต่เธอก็ยังเหมือนเดิมกับผมไม่เปลี่ยน จะไปไหนเธอจะเอ่ยปากชวนผมตลอดนะ เพราะผมไม่กล้าชวน
และตอนนี้เองเท่าที่ผมรู้มีรุ่นพี่คนนึงมาชอบเธอ ช่วงนั้นสุริโยทัย มาฉาย<กลางแปลง>ที่วัดแถวที่เรียน เธออีกนั่นแหละที่ชวนผมไปดูหนังชวนต่อหน้าเพื่อนผู้หญิงของเธอทั้งกลุ่มเลย มีรึผมจะไม่ตกลง แล้วผมก็ไปรับเธอมาดูหนัง ก่อนหน้าสุริโยทัยก็มีหนังฉายก่อน1เรื่อง กว่าจะจบเรียกว่านั่งตากน้ำค้างใกล้ๆกันเกือบทั้งคืน <เป็นคืนที่มีความสุขนะเพาะนี่ครั้งแรกเลยที่ดูหนังกับสาว>ผมกะว่าวันนี้เเหละจะบอกความรู้สึกทั้งหมดกับเธอ จนหนังจบผมก็ยังไม่ได้พูด ช่วงขี่รถไปส่งเธอผมก็พยายามจะพูดแต่ก็ยังไม่กล้า พยายามขี่รถช้าเพื่อประวิงเวลา พยายามแล้วแต่ก็ไม่ได้พูด จนถึงหน้าหอส่งเธอถึงหน้าประตูหอ เลยเวลาหอปิดแล้ว เธอเลยต้องปีนเข้า ระหว่างร่ำลาในใจผมคิดว่านี่แหละโอกาสมาแล้ว เหมือนเธอจะรู้และเธอก็ถามผม "ว่ามีอะไรจะบอกเรารึเปล่า" ผมนี้อึ้งไปเลยไอ้ที่จะพูดมันไปไหนหมด กลับพูดออกมาได้เเค่วว่า "เข้าหอดีๆนะไกลับล่ะนะ" รอส่งเธอจนลับสายตา ผมก็ขี่รถกลับ ในใจคิดว่าไว้คราวหน้า
แต่!!! มันไม่มีคราวหน้าสำหรับผมแล้ว
จากนั้นเราก็เรียนๆๆๆๆ สุดท้ายเธอก็มีแฟน และเราก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ใจนึงผมก็ว่าดีแล้วที่ไม่ได้บอกไปวันนั้นทำให้เรายังเป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เธอก็แต่งงานกันแฟนคนนั้นมีลูกแล้ว รู้สึกยินดีกับเธอด้วย
มาจนทุกวันนี้มีช่องทางติดต่อเธอมากมายผมจะถามเธอดีไหมว่าตอนนั้นรู้สึกกับผมยังไง และจุดเปลี่ยนมันอยู่ตรงไหน
ทุกวันนี้ก็ยังไม่กล้าถาม
มีอยู่วันนึงผมซ้อมกีฬาเสร็จ เห็นเธอซ้อมเชียร์ยังไม่เสร็จ ผมก็ไปนั่งเนียนๆ ตรงทางที่เธอจะผ่าน และเป็นไปตามคาด เธอลงมาและเห็นผมนั่งอยูก็เข้ามาหาให้ช่วยไปส่งที่หอ แรกๆจะมีเพื่อนไปด้วยอัด3ไป หลังๆผมก็มารอประจำจนมีโอกาสได้ไปส่งเธอ2ต่อ2 เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน ครั้นถึงวันศุกร์ค่ำแล้วฝนก็กำลังจะตกผมไปส่งเธอถึงหอ<หอหญิง>ฝนก็เทลงมาอย่างหนัก จะเข้าหอก็ไม่ได้ เธอเลยให้ผ้าเช็ดหน้าผมมาแล้วบอกให้คลุมหัวกลับบ้าน<มันกันฝนได้เหรอ> ผมก็ขี่ออกมาอารมณ์ตอนนั้นคิดเข้าข้างตัวเองอีก เพราะมีสาวให้ผ้าเช็ดหน้า ความรู้สึกช่วงนั้นทำให้ผมมีความสุขมาก<ช่วงมัธยมเตะบอลตลอดสาวๆไม่เคยมอง> คืนวัน ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมานอนด้วยทุกคืน เช้าวันจันทร์เข้าเรียนผมก็หาจังหวะคืนผ้าเช็ดหน้า<ซักแล้ว>ให้เธอในที่ลับตาเพื่อนๆ เป็นแบบนั้นเรื่อยมาโดยที่ผมไม่เคยบอกความรู้สึกของผมกับเธอเลย แต่เหมือนเธอจะรับรู้จากเพื่อนๆ แต่เธอก็ยังเหมือนเดิมกับผมไม่เปลี่ยน จะไปไหนเธอจะเอ่ยปากชวนผมตลอดนะ เพราะผมไม่กล้าชวน
และตอนนี้เองเท่าที่ผมรู้มีรุ่นพี่คนนึงมาชอบเธอ ช่วงนั้นสุริโยทัย มาฉาย<กลางแปลง>ที่วัดแถวที่เรียน เธออีกนั่นแหละที่ชวนผมไปดูหนังชวนต่อหน้าเพื่อนผู้หญิงของเธอทั้งกลุ่มเลย มีรึผมจะไม่ตกลง แล้วผมก็ไปรับเธอมาดูหนัง ก่อนหน้าสุริโยทัยก็มีหนังฉายก่อน1เรื่อง กว่าจะจบเรียกว่านั่งตากน้ำค้างใกล้ๆกันเกือบทั้งคืน <เป็นคืนที่มีความสุขนะเพาะนี่ครั้งแรกเลยที่ดูหนังกับสาว>ผมกะว่าวันนี้เเหละจะบอกความรู้สึกทั้งหมดกับเธอ จนหนังจบผมก็ยังไม่ได้พูด ช่วงขี่รถไปส่งเธอผมก็พยายามจะพูดแต่ก็ยังไม่กล้า พยายามขี่รถช้าเพื่อประวิงเวลา พยายามแล้วแต่ก็ไม่ได้พูด จนถึงหน้าหอส่งเธอถึงหน้าประตูหอ เลยเวลาหอปิดแล้ว เธอเลยต้องปีนเข้า ระหว่างร่ำลาในใจผมคิดว่านี่แหละโอกาสมาแล้ว เหมือนเธอจะรู้และเธอก็ถามผม "ว่ามีอะไรจะบอกเรารึเปล่า" ผมนี้อึ้งไปเลยไอ้ที่จะพูดมันไปไหนหมด กลับพูดออกมาได้เเค่วว่า "เข้าหอดีๆนะไกลับล่ะนะ" รอส่งเธอจนลับสายตา ผมก็ขี่รถกลับ ในใจคิดว่าไว้คราวหน้า
แต่!!! มันไม่มีคราวหน้าสำหรับผมแล้ว
จากนั้นเราก็เรียนๆๆๆๆ สุดท้ายเธอก็มีแฟน และเราก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ใจนึงผมก็ว่าดีแล้วที่ไม่ได้บอกไปวันนั้นทำให้เรายังเป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เธอก็แต่งงานกันแฟนคนนั้นมีลูกแล้ว รู้สึกยินดีกับเธอด้วย
มาจนทุกวันนี้มีช่องทางติดต่อเธอมากมายผมจะถามเธอดีไหมว่าตอนนั้นรู้สึกกับผมยังไง และจุดเปลี่ยนมันอยู่ตรงไหน