สวัสดีคะขอไม่เอ่ยนามนะคะ ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี1 สถาบันเเห่งหนึ่งคะ ขอเริ่มเรื่องเลยล่ะกันนะ คือ เราชอบผู้ชายคนนึงเค้าเด็กกว่าเรา1ปี ตอนนี้ก็ชอบมาปีกว่าๆแล้ว เราเคยบอกชอบเค้าครั้งนึงวันลอยกระทง(ปี2556) แต่ก็ได้กลับมาแค่คำว่า "ขอบคุณครับ" เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่ลืมเค้าสักที...
....
เรื่องสมัยมัธยมปลาย
เราอยู่ม.5 เค้าอยู่ม.4 จริงๆเราเคยรู้จักเค้ามาก่อนที่เรียนพิเศษแต่ไม่ถึงขั้นสนิทกัน ตอนนั้นเรากำลังขึ้นม.4 แล้วเค้าอยู่ม.3 แต่เราก็ไม่ได้อะไรกันมากขนาดนั้น จนเราม.5 เรากับเค้าก็ได้มาสนิทกัน เพราะเค้ามาเป็นแฟนเพื่อนเรา เรารู้ดีว่าเพื่อนเรายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ ณ ตอนนั้น แล้วเราก็รู้ว่าเค้าก็ชอบเพื่อนเรามาก จนวันนึง เค้าโทรมาหาเราซึ่งขอเบอร์จากเพื่อนในห้อง เค้าเล่าให้ฟังว่าเพื่อนเรางอนเค้า เค้าก็ถามว่าควรทำไงดี เราก็ได้แค่ให้คำปรึกษาไป หลังจากนั้นเราก็เป็นที่ปรึกษาให้เค้าตลอด แรกๆเราไม่รู้สึกอะไรหรอกนะเพราะเค้าเป็นแฟนเพื่อน แต่พอนานๆเข้าเค้ากลับโทรมาวันเดิมเวลาเดิม(วันเสาร์4ทุ่ม) เราก็เหมือนเริ่มมีความรู้สึกเปลี่ยนไปจากเดิม จากนั้นเราก็เริ่มได้คุยกับเค้าเกือบทุกวัน ยิ่งช่วงเวลาปิดเทอมเราคุยกันทุกวันเลยล่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลย จนความรู้สึกของเรามันเริ่มมากขึ้น มันเป็นแค่ช่วงแวบเดียวที่เรารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อเห็นเพื่อนเรากับเค้าเล่นกัน แต่เราก็พยายามห้ามใจยังไงเค้าก็เป็นแฟนเพื่อนเรา แล้วเหมือนเค้าจะรู้ว่าเราคิดยังไงเค้าพยายามหยั่งเชิงให้เราพูดออกไปแต่เราก็ได้แค่แสดงออกเป็นนัยๆแต่ไม่พูดคำว่าเราชอบเค้า จนวันที่เค้าเลิกกับเพื่อนเรา เค้าเสียใจมาก แล้วหลังจากวันนั้นเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีก จนเราม.6 เค้าม.5 ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเราไม่เป็นแบบนั้นมันเหมือนเรียกร้องอยู่ตลอดเวลา แล้วเราก็ทักเค้าไป เรากับเค้าได้คุยกันเหมือนเดิมความรู้สึกของเรา ณ ตอนนั้นมันก็ยิ่งมากขึ้นๆ เรารู้ตัวเองแล้วล่ะว่าเราชอบเค้ามากๆ แล้วเพื่อนเราที่เคยเป็นแฟนเค้าก็เหมือนจะรู้ แต่เราก็ทำเฉยๆ เราคุยกับเค้าเหมือนเดิมแบบนั้นทุกวัน แล้วเราก็เจอน้องคนนึงอยู่ม.4 หน้าตาน้องคนนั้นน่ารักนะ น่ารักกว่าเราอีก แล้วเราก็เหมือนจะรู้ว่าเค้า คนที่เราชอบเหมือนจะชอบน้องคนนั้นล่ะ เราไปเจอคอมเม้นท์นึง ที่เค้าเหมือนจะถามใครสักคนว่า "ระหว่างคนที่ปรึกษาจนสนิทกับคนที่เห็นแล้วจับใจ จะเลือกใครดี" เรารู้นะว่าคนที่ปรึกษาจนสนิทน่าจะเป็นเรา ส่วนคนที่เห็นแล้วจับใจน่าจะเป็นน้องคนนั้น แล้วก็มีคนเชียร์ว่าให้เลือกคนที่เห็นแล้วจับใจเพราะเป็นคนที่เค้าชอบ ตอนนั้นเรารู้สึกเจ็บนะ แรกๆเราก็ยังไม่คิดอะไรพอนานๆเข้ามันก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งเห็น ยิ่งอะไร มันก็ยิ่งเจ็บไปอีก จนวันลอยกระทงปีที่แล้ว จริงๆวันนั้นจะเป็นวันที่เราจะตัดใจจากเค้าแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนเค้าจะเริ่มอะไรๆๆกับน้องคนนั้นมากเป็นพิเศษ แต่เพราะคำคำนี้ "บิงโก" ตอนนั้นเราคงเล่นบิงโกกับแม่อยู่ล่ะมั้งแล้วเค้าเห็นก็เลยทักมาในเฟส แล้วความตั้งใจที่จะตัดใจก็หายไปหมด แล้วก็เป็นวันที่เราตัดสินใจบอกชอบเค้าเป็นครั้งแรก แต่ก็ที่กล่าวไปก่อนหน้านั้นคือได้กลับมาแค่คำว่า ''ขอบคุณครับ'' หลังจากนั้นเทศกาลปีใหม่เราก็บอกชอบเค้าอีกรอบ แต่ก็เหมือนเดิม "ขอบคุณครับ" เรากับเค้าก็เหมือนคุยกันปกตินะ แล้วเหมือนวันที่ควรจะตัดใจมากที่สุดก็มาถึง เราเห็นเค้าเดินกับน้องคนนั้น วันนั้นเราทำไรไม่ถูกอะ ระบายใส่เค้าหมดเลย แล้วเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันเป็นเวลาเกือบ10วัน มันทรมานมากจริงๆ เราเลยอยากที่จะทำอะไรให้เค้าให้เค้าได้รู้ความรู้สึกทั้งหมดที่มี เราเลยเขียนความรู้สึกทั้งหมดใส่สมุดเล่มเล็กๆแล้วตัดสินใจสละโบว์สีน้ำตาลที่ใช้ผูกผมมาโรงเรียนทุกวัน ตอนแรกเรากะจะให้วันสุดท้ายของการจบม.6ของเรา แต่เราก็ตัดสินใจให้เค้าไปก่อน (5มี.ค.57) ตอนนั้นเราตัดสินใจบอกเพื่อนเราไปแล้วว่าเราชอบเค้า เพื่อนเราก็บอกรู้นานล่ะแล้วก็ไม่ว่าอะไร วันนั้นเราให้เพื่อนเราในกลุ่มวิ่งไปตามเค้าแล้วเราก็วิ่งตามไป เราบอกเค้าว่าเราหายโกรธเค้าแล้ว แล้วก็บอกว่าขอบคุณทุกๆอย่างนี่คือของที่จะให้ เค้าก็เหมือนจะยิ้มๆ ตอนแรกเราคิดว่าวันนั้นจะเป็นวันที่ดีที่สุดแต่เป็นวันที่แย่ที่สุดเลยล่ะ เป็นวันที่เค้ากับน้องคนนั้นคบกัน(อันนี้เราไม่แน่ใจเพราะเราเห็นต่างคนต่างตั้งสเตตัส) เราอึ้งไม่รู้จะทำยังไง สงสัยควรที่จะตัดใจแล้วล่ะ แต่เราขอเค้าไปสองอย่างก่อนเราจบม.6คือ ให้เค้าเขียนเสื้อให้กับขอถ่ายรูปคู่ วันจบเราก็ได้ตามที่เราขอ จากนั้นเหมือนเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีก...
....
เราปี1 เค้าม.6
บอกตรงๆว่าตลอดเวลาหลายเดือนมานี้เราเหมือนจะลืมเค้าไม่ได้เลย เราพยายามส่องเฟสเค้าตลอด แต่เราไม่ได้คุยกันเลยนะ จนวันนึงเค้าโทรมาเพื่อที่จะต้องการหนังสือเรียนจากเรา เราดีใจนะแล้วบวกกับการที่เอาหนังสือไปให้เพื่อที่จะได้เจอเค้า หลังจากวันนั้นเราก็ทักเค้าบ้าง แต่ก็พยายามทำให้ปกติที่สุด มีเล่นบ้างอะไรบ้างหยอกล้อธรรมดา แล้วมันก็เริ่มแป่วๆไป เพราะยังไงเค้าก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตน จนวันที่เราเหมือนจะดีใจมากในความรู้สึกหนึ่งนะ วันนั้นเป็นวันที่เค้ากับน้องเลิกกัน ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเค้าเลิกกันเพราะอะไร ด้วยความที่เผือกมากของเรา เราเลยทักเค้าไป ตอนแรกก็คุยปกติ สักพักเราก็ถามเค้าไปตรงๆเลยว่า"จะเลิกกันทำไมก็ดูเหมือนรักกันดี"เค้าก็ตอบเบี่ยงๆเหมือนเค้ายอมรับผิดหมด คือจากที่เราไปส่องๆๆ เราก็คิดว่าไม่น่าเลิกกันได้ก็เหมือนจะรักกันอยู่ เราเลยถามอีกว่า "น้องเค้าก็ดูเหมือนชอบแกอยู่ แล้วแกเองก็ชอบน้องเค้า" คำตอบที่เราได้มาคือ "น้องเค้าไปชอบเพื่อน..." (...คือชื่อเค้า) เรารู้สึกสงสารเค้าขึ้นมาที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ครั้งที่สอง ครั้งแรกคือเพื่อนเรา เราก็ปลอบใจเค้าเหมือนเดิม แล้วหลังจากนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกับเค้าอีกครั้ง เรากับเค้าคุยกันเกือบทุกวันเหมือนแต่ก่อน แล้ววันนึงเค้ามาบอกเราว่าจะหายไปหลายวันนะ เราก็แบบรู้สึกใจแป่วๆรู้สึกเหมือนอะไรมันจะขาดหาย เราก็ถามเค้านะว่าเค้าจะไปไหน นี่คือบอกว่าจะหายไปแล้วจะหายไปเลยหรอ เราก็บอกเค้าไปแบบนั้น เค้าก็บอกมา แล้วเราก็บอกเค้าว่า มันรู้สึกทรมานยังไงไม่รู้ จากที่คุยกันทุกวันแล้วอยู่ๆก็หายไป ปกติฉันอยู่มหาลัยแกอยู่มัธยมมันก็ไม่เจอกันอยู่แล้ว แล้วนี่จะติดต่ออะไรไม่ได้อีก มันทรมานนะ เราก็บอกเค้าไปตรงๆ เค้าบอกว่ามีอะไรก็ไลน์ไว้นะ เราเลยบอกเค้าว่าจะทิ้งไลน์ไว้ให้เหมือนกับสมุดเล่มนั้นเลย อย่าลืมมาอ่านทุกวันนะ เค้าก็บอกเราว่าเค้าอ่านได้ทุกวันแหล่ะ แล้วเราก็รู้อีกว่าเค้าป่วย มันเกี่ยวเนื่องมากจากความเครียด เราก็พยายามซักเค้าว่าป่วยอะไรเป็นอะไร เกิดเพราะอะไร พอรู้เราก็ถามเค้าว่าเครียดเรื่องอะไร รัก เรียน หรืออะไร เค้าบอกว่ารักกับเรียน เราเลยบอกว่าไม่พ้นเรื่องแบบนี้ แล้วเราก็ให้คำปรึกษาเค้าเต็มที่ พยายามบอกเค้าว่าอย่าเครียด เราส่งรูปเราตลกๆให้เค้าดูตลอด พยายามไม่ให้เค้าเครียด แต่เรากับมาเครียดเรื่องเค้า เราตั้งให้เค้าเป็นเพื่อนสนิทในเฟส แล้วเราก็เห็นเค้ากดไลค์วิดีโอเพจยูทูป แรกๆก็ไลค์ธรรมดา พอเจอโพสนึงที่มันบอกว่าเค้าได้แสดงความคิดเห็น เราก็เผือกอีกล่ะ ก็หาดูว่าเค้าแสดงความคิดเห็นอะไร จบเลยคะ เค้าแท็กน้องคนนั้น แล้วเราก็ดูวิดีโอนั่นว่ามันเกี่ยวกับอะไร มันเป็นวิดีโอที่ผู้หญิงพิการกำลังเข้าพิธีแต่งงานกับผู้ชายแล้วเพลงที่ใช้ประกอบวิดีโอคือ ฉันดีใจที่มีเธอ~ เจ็บคะ คืนนั้นเรานอนน้ำตาไหลเลย เรารู้เลยว่าเค้าลืมน้องคนนั้นยังไม่ได้ ก็แน่สิคะเพราะเค้าเลิกกันยังไม่ถึง2เดือนเลย เราก็เหมือนไม่อยากให้เค้ามาเครียดหรือหนักใจเรื่องของเราเพิ่ม เราก็คุยปกติ ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร แต่ในเฟสตัวเองนี่เต็มไปด้วยเพลง สเตตัส รูปภาพ ที่แท่งใจดำตัวเอง เราพยายามถอยห่างแต่เค้ากลับเดินเข้ามา วันนึงเค้าทักเราว่าเราทำอะไร เราเลยบอกว่าเราฟังคลับฟายเดย์(24ต.ค.57ตอนขาดเค้า...เราไม่ตาย) เค้าก็ถามว่าคืออะไร เราก็อธิบายไป แล้วเราก็ส่งรูปไปให้เค้าในรูปเขียนว่า "ขาดผู้ชายไม่ใช่ขาดอากาศมันไม่ตายหรอก!!" เค้าก็ถามมาว่าแล้วขาดผู้หญิงล่ะ เราเลยบอกว่า คิดว่าตายปะละ มันก็ไม่ตายเหมือนกัน จะขาดผู้หญิงหรือผู้ชายมันไม่ตายหรอกแต่ช่วงแรกจะทรมาน พอยิ่งลืมไม่ได้มันก็ยิ่งทรมาน แล้วเราก็จบประโยคด้วย เฮ้ออออออ เค้าตอบกับมาว่า "อย่าลืมมัน คุยต่อไป หายงอนล่ะนะ" ไอ้สองประโยคแรกเราเข้าใจ แต่ประโยคหลังไม่รู้ว่าเค้างอนอะไรเราตอนไหน ตอนนั้นเราก็ยิ้ม ถึงจะรู้ว่าเค้าพยายามจะกั๊กเราก็เถอะ แต่มันก็รู้สึกดี ตอนนี้เรายังคุยกับเค้าอยู่ทุกวัน เรายังไม่ลืมเค้า แล้วเค้าอาจยังไม่ลืมน้องคนนั้น แล้วทำไมไม่ลืม?
.....
เรากะว่าลอยกระทงปีนี้(6พ.ย.57)เราจะตัดสินใจบอกชอบเค้าอีกครั้ง แต่เราก็กลัวว่าจะได้แค่คำว่า"ขอบคุณครับ"กลับมา
....
ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ เรื่องแบบนี้อาจเป็นกับใครหลายๆคนนะคะ
เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงคะถึงแม้อาจจะบิดเบือนจากความจริงไปบ้างแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
...
เราขอบคุณเค้านะที่ทำให้เรารู้สึกดี
ทำไมไม่ลืม?
....
เรื่องสมัยมัธยมปลาย
เราอยู่ม.5 เค้าอยู่ม.4 จริงๆเราเคยรู้จักเค้ามาก่อนที่เรียนพิเศษแต่ไม่ถึงขั้นสนิทกัน ตอนนั้นเรากำลังขึ้นม.4 แล้วเค้าอยู่ม.3 แต่เราก็ไม่ได้อะไรกันมากขนาดนั้น จนเราม.5 เรากับเค้าก็ได้มาสนิทกัน เพราะเค้ามาเป็นแฟนเพื่อนเรา เรารู้ดีว่าเพื่อนเรายังลืมแฟนเก่าไม่ได้ ณ ตอนนั้น แล้วเราก็รู้ว่าเค้าก็ชอบเพื่อนเรามาก จนวันนึง เค้าโทรมาหาเราซึ่งขอเบอร์จากเพื่อนในห้อง เค้าเล่าให้ฟังว่าเพื่อนเรางอนเค้า เค้าก็ถามว่าควรทำไงดี เราก็ได้แค่ให้คำปรึกษาไป หลังจากนั้นเราก็เป็นที่ปรึกษาให้เค้าตลอด แรกๆเราไม่รู้สึกอะไรหรอกนะเพราะเค้าเป็นแฟนเพื่อน แต่พอนานๆเข้าเค้ากลับโทรมาวันเดิมเวลาเดิม(วันเสาร์4ทุ่ม) เราก็เหมือนเริ่มมีความรู้สึกเปลี่ยนไปจากเดิม จากนั้นเราก็เริ่มได้คุยกับเค้าเกือบทุกวัน ยิ่งช่วงเวลาปิดเทอมเราคุยกันทุกวันเลยล่ะ มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลย จนความรู้สึกของเรามันเริ่มมากขึ้น มันเป็นแค่ช่วงแวบเดียวที่เรารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเมื่อเห็นเพื่อนเรากับเค้าเล่นกัน แต่เราก็พยายามห้ามใจยังไงเค้าก็เป็นแฟนเพื่อนเรา แล้วเหมือนเค้าจะรู้ว่าเราคิดยังไงเค้าพยายามหยั่งเชิงให้เราพูดออกไปแต่เราก็ได้แค่แสดงออกเป็นนัยๆแต่ไม่พูดคำว่าเราชอบเค้า จนวันที่เค้าเลิกกับเพื่อนเรา เค้าเสียใจมาก แล้วหลังจากวันนั้นเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีก จนเราม.6 เค้าม.5 ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเราไม่เป็นแบบนั้นมันเหมือนเรียกร้องอยู่ตลอดเวลา แล้วเราก็ทักเค้าไป เรากับเค้าได้คุยกันเหมือนเดิมความรู้สึกของเรา ณ ตอนนั้นมันก็ยิ่งมากขึ้นๆ เรารู้ตัวเองแล้วล่ะว่าเราชอบเค้ามากๆ แล้วเพื่อนเราที่เคยเป็นแฟนเค้าก็เหมือนจะรู้ แต่เราก็ทำเฉยๆ เราคุยกับเค้าเหมือนเดิมแบบนั้นทุกวัน แล้วเราก็เจอน้องคนนึงอยู่ม.4 หน้าตาน้องคนนั้นน่ารักนะ น่ารักกว่าเราอีก แล้วเราก็เหมือนจะรู้ว่าเค้า คนที่เราชอบเหมือนจะชอบน้องคนนั้นล่ะ เราไปเจอคอมเม้นท์นึง ที่เค้าเหมือนจะถามใครสักคนว่า "ระหว่างคนที่ปรึกษาจนสนิทกับคนที่เห็นแล้วจับใจ จะเลือกใครดี" เรารู้นะว่าคนที่ปรึกษาจนสนิทน่าจะเป็นเรา ส่วนคนที่เห็นแล้วจับใจน่าจะเป็นน้องคนนั้น แล้วก็มีคนเชียร์ว่าให้เลือกคนที่เห็นแล้วจับใจเพราะเป็นคนที่เค้าชอบ ตอนนั้นเรารู้สึกเจ็บนะ แรกๆเราก็ยังไม่คิดอะไรพอนานๆเข้ามันก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งเห็น ยิ่งอะไร มันก็ยิ่งเจ็บไปอีก จนวันลอยกระทงปีที่แล้ว จริงๆวันนั้นจะเป็นวันที่เราจะตัดใจจากเค้าแล้วล่ะ เพราะดูเหมือนเค้าจะเริ่มอะไรๆๆกับน้องคนนั้นมากเป็นพิเศษ แต่เพราะคำคำนี้ "บิงโก" ตอนนั้นเราคงเล่นบิงโกกับแม่อยู่ล่ะมั้งแล้วเค้าเห็นก็เลยทักมาในเฟส แล้วความตั้งใจที่จะตัดใจก็หายไปหมด แล้วก็เป็นวันที่เราตัดสินใจบอกชอบเค้าเป็นครั้งแรก แต่ก็ที่กล่าวไปก่อนหน้านั้นคือได้กลับมาแค่คำว่า ''ขอบคุณครับ'' หลังจากนั้นเทศกาลปีใหม่เราก็บอกชอบเค้าอีกรอบ แต่ก็เหมือนเดิม "ขอบคุณครับ" เรากับเค้าก็เหมือนคุยกันปกตินะ แล้วเหมือนวันที่ควรจะตัดใจมากที่สุดก็มาถึง เราเห็นเค้าเดินกับน้องคนนั้น วันนั้นเราทำไรไม่ถูกอะ ระบายใส่เค้าหมดเลย แล้วเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันเป็นเวลาเกือบ10วัน มันทรมานมากจริงๆ เราเลยอยากที่จะทำอะไรให้เค้าให้เค้าได้รู้ความรู้สึกทั้งหมดที่มี เราเลยเขียนความรู้สึกทั้งหมดใส่สมุดเล่มเล็กๆแล้วตัดสินใจสละโบว์สีน้ำตาลที่ใช้ผูกผมมาโรงเรียนทุกวัน ตอนแรกเรากะจะให้วันสุดท้ายของการจบม.6ของเรา แต่เราก็ตัดสินใจให้เค้าไปก่อน (5มี.ค.57) ตอนนั้นเราตัดสินใจบอกเพื่อนเราไปแล้วว่าเราชอบเค้า เพื่อนเราก็บอกรู้นานล่ะแล้วก็ไม่ว่าอะไร วันนั้นเราให้เพื่อนเราในกลุ่มวิ่งไปตามเค้าแล้วเราก็วิ่งตามไป เราบอกเค้าว่าเราหายโกรธเค้าแล้ว แล้วก็บอกว่าขอบคุณทุกๆอย่างนี่คือของที่จะให้ เค้าก็เหมือนจะยิ้มๆ ตอนแรกเราคิดว่าวันนั้นจะเป็นวันที่ดีที่สุดแต่เป็นวันที่แย่ที่สุดเลยล่ะ เป็นวันที่เค้ากับน้องคนนั้นคบกัน(อันนี้เราไม่แน่ใจเพราะเราเห็นต่างคนต่างตั้งสเตตัส) เราอึ้งไม่รู้จะทำยังไง สงสัยควรที่จะตัดใจแล้วล่ะ แต่เราขอเค้าไปสองอย่างก่อนเราจบม.6คือ ให้เค้าเขียนเสื้อให้กับขอถ่ายรูปคู่ วันจบเราก็ได้ตามที่เราขอ จากนั้นเหมือนเรากับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีก...
....
เราปี1 เค้าม.6
บอกตรงๆว่าตลอดเวลาหลายเดือนมานี้เราเหมือนจะลืมเค้าไม่ได้เลย เราพยายามส่องเฟสเค้าตลอด แต่เราไม่ได้คุยกันเลยนะ จนวันนึงเค้าโทรมาเพื่อที่จะต้องการหนังสือเรียนจากเรา เราดีใจนะแล้วบวกกับการที่เอาหนังสือไปให้เพื่อที่จะได้เจอเค้า หลังจากวันนั้นเราก็ทักเค้าบ้าง แต่ก็พยายามทำให้ปกติที่สุด มีเล่นบ้างอะไรบ้างหยอกล้อธรรมดา แล้วมันก็เริ่มแป่วๆไป เพราะยังไงเค้าก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตน จนวันที่เราเหมือนจะดีใจมากในความรู้สึกหนึ่งนะ วันนั้นเป็นวันที่เค้ากับน้องเลิกกัน ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเค้าเลิกกันเพราะอะไร ด้วยความที่เผือกมากของเรา เราเลยทักเค้าไป ตอนแรกก็คุยปกติ สักพักเราก็ถามเค้าไปตรงๆเลยว่า"จะเลิกกันทำไมก็ดูเหมือนรักกันดี"เค้าก็ตอบเบี่ยงๆเหมือนเค้ายอมรับผิดหมด คือจากที่เราไปส่องๆๆ เราก็คิดว่าไม่น่าเลิกกันได้ก็เหมือนจะรักกันอยู่ เราเลยถามอีกว่า "น้องเค้าก็ดูเหมือนชอบแกอยู่ แล้วแกเองก็ชอบน้องเค้า" คำตอบที่เราได้มาคือ "น้องเค้าไปชอบเพื่อน..." (...คือชื่อเค้า) เรารู้สึกสงสารเค้าขึ้นมาที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ครั้งที่สอง ครั้งแรกคือเพื่อนเรา เราก็ปลอบใจเค้าเหมือนเดิม แล้วหลังจากนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกับเค้าอีกครั้ง เรากับเค้าคุยกันเกือบทุกวันเหมือนแต่ก่อน แล้ววันนึงเค้ามาบอกเราว่าจะหายไปหลายวันนะ เราก็แบบรู้สึกใจแป่วๆรู้สึกเหมือนอะไรมันจะขาดหาย เราก็ถามเค้านะว่าเค้าจะไปไหน นี่คือบอกว่าจะหายไปแล้วจะหายไปเลยหรอ เราก็บอกเค้าไปแบบนั้น เค้าก็บอกมา แล้วเราก็บอกเค้าว่า มันรู้สึกทรมานยังไงไม่รู้ จากที่คุยกันทุกวันแล้วอยู่ๆก็หายไป ปกติฉันอยู่มหาลัยแกอยู่มัธยมมันก็ไม่เจอกันอยู่แล้ว แล้วนี่จะติดต่ออะไรไม่ได้อีก มันทรมานนะ เราก็บอกเค้าไปตรงๆ เค้าบอกว่ามีอะไรก็ไลน์ไว้นะ เราเลยบอกเค้าว่าจะทิ้งไลน์ไว้ให้เหมือนกับสมุดเล่มนั้นเลย อย่าลืมมาอ่านทุกวันนะ เค้าก็บอกเราว่าเค้าอ่านได้ทุกวันแหล่ะ แล้วเราก็รู้อีกว่าเค้าป่วย มันเกี่ยวเนื่องมากจากความเครียด เราก็พยายามซักเค้าว่าป่วยอะไรเป็นอะไร เกิดเพราะอะไร พอรู้เราก็ถามเค้าว่าเครียดเรื่องอะไร รัก เรียน หรืออะไร เค้าบอกว่ารักกับเรียน เราเลยบอกว่าไม่พ้นเรื่องแบบนี้ แล้วเราก็ให้คำปรึกษาเค้าเต็มที่ พยายามบอกเค้าว่าอย่าเครียด เราส่งรูปเราตลกๆให้เค้าดูตลอด พยายามไม่ให้เค้าเครียด แต่เรากับมาเครียดเรื่องเค้า เราตั้งให้เค้าเป็นเพื่อนสนิทในเฟส แล้วเราก็เห็นเค้ากดไลค์วิดีโอเพจยูทูป แรกๆก็ไลค์ธรรมดา พอเจอโพสนึงที่มันบอกว่าเค้าได้แสดงความคิดเห็น เราก็เผือกอีกล่ะ ก็หาดูว่าเค้าแสดงความคิดเห็นอะไร จบเลยคะ เค้าแท็กน้องคนนั้น แล้วเราก็ดูวิดีโอนั่นว่ามันเกี่ยวกับอะไร มันเป็นวิดีโอที่ผู้หญิงพิการกำลังเข้าพิธีแต่งงานกับผู้ชายแล้วเพลงที่ใช้ประกอบวิดีโอคือ ฉันดีใจที่มีเธอ~ เจ็บคะ คืนนั้นเรานอนน้ำตาไหลเลย เรารู้เลยว่าเค้าลืมน้องคนนั้นยังไม่ได้ ก็แน่สิคะเพราะเค้าเลิกกันยังไม่ถึง2เดือนเลย เราก็เหมือนไม่อยากให้เค้ามาเครียดหรือหนักใจเรื่องของเราเพิ่ม เราก็คุยปกติ ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร แต่ในเฟสตัวเองนี่เต็มไปด้วยเพลง สเตตัส รูปภาพ ที่แท่งใจดำตัวเอง เราพยายามถอยห่างแต่เค้ากลับเดินเข้ามา วันนึงเค้าทักเราว่าเราทำอะไร เราเลยบอกว่าเราฟังคลับฟายเดย์(24ต.ค.57ตอนขาดเค้า...เราไม่ตาย) เค้าก็ถามว่าคืออะไร เราก็อธิบายไป แล้วเราก็ส่งรูปไปให้เค้าในรูปเขียนว่า "ขาดผู้ชายไม่ใช่ขาดอากาศมันไม่ตายหรอก!!" เค้าก็ถามมาว่าแล้วขาดผู้หญิงล่ะ เราเลยบอกว่า คิดว่าตายปะละ มันก็ไม่ตายเหมือนกัน จะขาดผู้หญิงหรือผู้ชายมันไม่ตายหรอกแต่ช่วงแรกจะทรมาน พอยิ่งลืมไม่ได้มันก็ยิ่งทรมาน แล้วเราก็จบประโยคด้วย เฮ้ออออออ เค้าตอบกับมาว่า "อย่าลืมมัน คุยต่อไป หายงอนล่ะนะ" ไอ้สองประโยคแรกเราเข้าใจ แต่ประโยคหลังไม่รู้ว่าเค้างอนอะไรเราตอนไหน ตอนนั้นเราก็ยิ้ม ถึงจะรู้ว่าเค้าพยายามจะกั๊กเราก็เถอะ แต่มันก็รู้สึกดี ตอนนี้เรายังคุยกับเค้าอยู่ทุกวัน เรายังไม่ลืมเค้า แล้วเค้าอาจยังไม่ลืมน้องคนนั้น แล้วทำไมไม่ลืม?
.....
เรากะว่าลอยกระทงปีนี้(6พ.ย.57)เราจะตัดสินใจบอกชอบเค้าอีกครั้ง แต่เราก็กลัวว่าจะได้แค่คำว่า"ขอบคุณครับ"กลับมา
....
ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ เรื่องแบบนี้อาจเป็นกับใครหลายๆคนนะคะ
เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริงคะถึงแม้อาจจะบิดเบือนจากความจริงไปบ้างแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
...
เราขอบคุณเค้านะที่ทำให้เรารู้สึกดี