ตามกระทู้เลยครับ ขอพื้นที่ระบายและแลกเปลี่ยนหน่อยครับ
ทุกวันนี้ผมท้อมากๆครับ ผมเรียนอยุ่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ครับ ปี 3 แล้ว ผมก็พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ เราเคยเลิกกันมา 2-3 ครั้งครับ
หลังจากนนั้น 1 ปี เราทั้งคู่ก็กลับมาคบกันใหม่ครับ จนถึงตอนนี้ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ลืมบอกไปครับเธอคนนั้น เป็นรุ่นน้องที่เรียนในสาขาเดียวกันกับผมครับ
ผมทั้งห่วงเธอตลอด และมักจะคอยบอกเธอเสมอว่า ใส่หมวกกันน็อคเวลาขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยนะ เพราะผมเคยถามเธอ แต่เธอมักจะตอบว่าไม่ชอบใส่ ร้อน
คือผมก็เข้าใจครับ ว่า ผญ เขาอาจจะกลัวผมเสียทรง แต่ความปลอดภัยก็สำคัญ เพราะสมัยนี้ อุบัติเหตุเกิดได้ง่าย ตัวผมเองขับมอเตอร์ไซค์ ไม่เร็วมาก60-70ตลอด ยังล้มบ่อยๆครับ ทั้งๆที่ใส่หมวกกันน็อคตลอด ผมก็เลยอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมา สมองเรากระแทกพื้น เป็นอัมพาต ทุกอย่างคือแถบจบเลยครับ แต่พอเธอบอกเธอด้วยความห่วงใย เธอก็ว่า ผมว่าเยอะ รำคาญ อะไรหนักหนา ชอบบงการชีวิต
อีกเรื่องครับ เธอชอบดื่มแอลกอฮอล์ ผมก็พยายามบอกเธอ ผมไม่เคยใช้การตะคอก หรือคำไม่สุภาพ พูดแบบหวานๆด้วยซ็ำไป แต่พอเตือนเข้าๆ เธอก็บอกผมอีก ว่าอย่าเยอะมาก รำคาญ ขอร้อง ใจผมท้อครับ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ กินเหล้านะกินได้ แต่กินมากๆไม่ดีต่อสุขภาพ ตับจะมีปัญหล ผมก็แค่อยากให้เธอมีสุขภาพดีแข็งแรง แต่อย่างว่าผมคงผิดใช่ไหมครับ มันท้อครับ
ในหลายๆครั้งเวลาผมทักเธอไปในเฟส เธอก็จะไม่ตอบ ตอบช้า หรือออฟไลน์ไปเลยผมก็เลยถามไปตลอดว่า เป็นอะไรหรือเปล่า เรียนหนักไหม เป็นยังไงบ้าง กินข้าวยัง ทำไมไม่ค่อยตอบเราบ้างเลยอ่า เป็นห่วงนะประมาณนี้ คิดถึงนะ อยากเจอกันไวๆ ประมาณนี้
แต่สุดท้ายเธอก็ บอกผมด้วยประโยคเดิมครับ ว่า รำคาญ ว่าผม คิดมาก ว่าผมเยอะเกินไป ว่าผมว่าชอบบงการชีวิต และชอบทำตัวเป็นเจ้าของเธอ
คือ ผมท้อจริงๆครับ เธอเคยบอกผมว่า เธอไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนเลยที่เหมือนผม เพราะผมคิดมาก ขี้บ่น แต่เรื่องที่ผมบอกส่วนใหญ๋จะเป็นเรื่อง เกี่ยวกับตัวเธอ แต่ความรักและความหวังดีที่ผมมี กลับถูกมองเป็นว่า คิดมากไป เยอะไป รำคาญ อึดอัดไม่ชอบ
คือ ใครเคยเป้นบ้างครับ และควรปรับความคิดอย่างไร ใช่ครับเพื่อนผมบอกผมว่า ผมเป็นผู้ชายที่มีนิสัยเหมือนผู้หญิง แต่ผมไม่ได้ชอบผู้หญฺิงนะ แต่ผมยอมรับว่าผมไม่ได้คิดมาก หรือห่วงใครมากๆง่ายๆครับ เพื่อนผม คนรอบตัว บ้างทีผมก็ไม่สนใจเลยก็มี
แต่กับคนที่เรารัก มันก็ต้องมีห่วงอะไรที่เขาทำแล้วไม่ถูกต้อง เราก็ต้องคอยบอกใช่หรือไม่ครับ ถ้าเราตามใจเขาแล้วอนาคตเขาละ สุขภาพเขาละ
ผมอยากจะดูแลเขานะครับ แต่เจอแบบนี้ ให้ผมทำอย่างไรดีครับ
ผู้ชายแบบผม ไม่มีเลยเหรอครับ หรือว่า มีแต่ผู้หญฺิงที่จะคอยห่วงฝ่ายชายอย่างเดียว ผู้ชายห่วงใยถามหาไม่ได้เหรอครับ พูดคำว่าคิดถึง อยากเจอเธอมากๆนะไม่ได้เหรอครับ ผู้หญิงเขาจะรำคาญเหรอครับ
TT^^^T ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จะคุยกับใครดี ขอพื้นที่ระบายและกำลังใจหน่อยครับขอบคุณครับ
มีใครเคยเป็นบ้างไหมครับ ความเป็นห่วงของเรา แต่คนที่เรารักกลับมองเป็นว่า เยอะ น่ารำคาญ ทำตัวเป็นเจ้าของ
ทุกวันนี้ผมท้อมากๆครับ ผมเรียนอยุ่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ครับ ปี 3 แล้ว ผมก็พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ เราเคยเลิกกันมา 2-3 ครั้งครับ
หลังจากนนั้น 1 ปี เราทั้งคู่ก็กลับมาคบกันใหม่ครับ จนถึงตอนนี้ แต่เมื่อไม่นานมานี้ ลืมบอกไปครับเธอคนนั้น เป็นรุ่นน้องที่เรียนในสาขาเดียวกันกับผมครับ
ผมทั้งห่วงเธอตลอด และมักจะคอยบอกเธอเสมอว่า ใส่หมวกกันน็อคเวลาขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยนะ เพราะผมเคยถามเธอ แต่เธอมักจะตอบว่าไม่ชอบใส่ ร้อน
คือผมก็เข้าใจครับ ว่า ผญ เขาอาจจะกลัวผมเสียทรง แต่ความปลอดภัยก็สำคัญ เพราะสมัยนี้ อุบัติเหตุเกิดได้ง่าย ตัวผมเองขับมอเตอร์ไซค์ ไม่เร็วมาก60-70ตลอด ยังล้มบ่อยๆครับ ทั้งๆที่ใส่หมวกกันน็อคตลอด ผมก็เลยอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมา สมองเรากระแทกพื้น เป็นอัมพาต ทุกอย่างคือแถบจบเลยครับ แต่พอเธอบอกเธอด้วยความห่วงใย เธอก็ว่า ผมว่าเยอะ รำคาญ อะไรหนักหนา ชอบบงการชีวิต
อีกเรื่องครับ เธอชอบดื่มแอลกอฮอล์ ผมก็พยายามบอกเธอ ผมไม่เคยใช้การตะคอก หรือคำไม่สุภาพ พูดแบบหวานๆด้วยซ็ำไป แต่พอเตือนเข้าๆ เธอก็บอกผมอีก ว่าอย่าเยอะมาก รำคาญ ขอร้อง ใจผมท้อครับ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ กินเหล้านะกินได้ แต่กินมากๆไม่ดีต่อสุขภาพ ตับจะมีปัญหล ผมก็แค่อยากให้เธอมีสุขภาพดีแข็งแรง แต่อย่างว่าผมคงผิดใช่ไหมครับ มันท้อครับ
ในหลายๆครั้งเวลาผมทักเธอไปในเฟส เธอก็จะไม่ตอบ ตอบช้า หรือออฟไลน์ไปเลยผมก็เลยถามไปตลอดว่า เป็นอะไรหรือเปล่า เรียนหนักไหม เป็นยังไงบ้าง กินข้าวยัง ทำไมไม่ค่อยตอบเราบ้างเลยอ่า เป็นห่วงนะประมาณนี้ คิดถึงนะ อยากเจอกันไวๆ ประมาณนี้
แต่สุดท้ายเธอก็ บอกผมด้วยประโยคเดิมครับ ว่า รำคาญ ว่าผม คิดมาก ว่าผมเยอะเกินไป ว่าผมว่าชอบบงการชีวิต และชอบทำตัวเป็นเจ้าของเธอ
คือ ผมท้อจริงๆครับ เธอเคยบอกผมว่า เธอไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนเลยที่เหมือนผม เพราะผมคิดมาก ขี้บ่น แต่เรื่องที่ผมบอกส่วนใหญ๋จะเป็นเรื่อง เกี่ยวกับตัวเธอ แต่ความรักและความหวังดีที่ผมมี กลับถูกมองเป็นว่า คิดมากไป เยอะไป รำคาญ อึดอัดไม่ชอบ
คือ ใครเคยเป้นบ้างครับ และควรปรับความคิดอย่างไร ใช่ครับเพื่อนผมบอกผมว่า ผมเป็นผู้ชายที่มีนิสัยเหมือนผู้หญิง แต่ผมไม่ได้ชอบผู้หญฺิงนะ แต่ผมยอมรับว่าผมไม่ได้คิดมาก หรือห่วงใครมากๆง่ายๆครับ เพื่อนผม คนรอบตัว บ้างทีผมก็ไม่สนใจเลยก็มี
แต่กับคนที่เรารัก มันก็ต้องมีห่วงอะไรที่เขาทำแล้วไม่ถูกต้อง เราก็ต้องคอยบอกใช่หรือไม่ครับ ถ้าเราตามใจเขาแล้วอนาคตเขาละ สุขภาพเขาละ
ผมอยากจะดูแลเขานะครับ แต่เจอแบบนี้ ให้ผมทำอย่างไรดีครับ
ผู้ชายแบบผม ไม่มีเลยเหรอครับ หรือว่า มีแต่ผู้หญฺิงที่จะคอยห่วงฝ่ายชายอย่างเดียว ผู้ชายห่วงใยถามหาไม่ได้เหรอครับ พูดคำว่าคิดถึง อยากเจอเธอมากๆนะไม่ได้เหรอครับ ผู้หญิงเขาจะรำคาญเหรอครับ
TT^^^T ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้จะคุยกับใครดี ขอพื้นที่ระบายและกำลังใจหน่อยครับขอบคุณครับ