สืบเนื่องจากกระทู้นี้ครับ
http://pantip.com/topic/32655998
ผมโดนผู้หญิงคนนึงหลอกมาตลอดเวลาว่าเค้าไม่มีใคร ทุกครั้งที่ระแคะระคาย เจออะไรแปลกๆ และเจอจังๆ หลายครั้ง
ผมจะถามเค้า เค้าจะปฏิเสฐทุกครั้ง และผมจะเชื่อมาตลอดด้วยความรักและความไว้ใจ
จนผมได้รับรู้ความจริงว่าเค้ามีใครอีกคนที่ดูแลเค้าได้ ค่อนข้างที่จะมีฐานะ แต่เค้าแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฝั่งผู้ชายผมก็คิดว่าก็เค้ารักผู้หญิงคนนี้ดี
ในระหว่างที่เรามีปัญหากัน ผมพยายามบอก ถ้ามีใครอยู่แล้วผมจะถอย ผมไม่อยากแย่งของๆใคร แต่เค้าปฏิเสฐตามเคย
ผมก็ยังเชื่อใจอีก เค้าก็เริ่มพูดจากับผมแรงๆขึ้น เช่น อย่าสำคัญตัวผิดบ้างล่ะ อยากจะคิดว่าเรารักกันคิดไปเองแบบนั้นก็ตามสบาย
ในทุกๆครั้ง ผมจะใจเย็น และบอกกับเค้าว่า เราอย่าทะเลาะกันเลยนะ
จนถึงวันที่ผมได้รับรู้ทุกอย่างโดยบังเอิญ ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัด ที่ใครพูดอะไรไม่เคยฟังไม่เคยเชื่อ ผมได้รับรู้ด้วยตัวเองเลย
ผมช็อคและตัวสั่นๆ น้ำตาคลอ แต่ก็ร้องไม่ออก ในสมองเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง สิ่งที่ผมได้รับรู้ มันคืออะไร ไม่มีใคร ที่คนรักผมบอก ความจริงคือ...
ส่วนนึงผมรู้สึกเหมือนได้ปลดล็อคตัวเอง ผมรอเค้ามาตลอด รอเพราะคิดว่าเรารักกัน เราทำต่อกันเหมือนคนรัก ระหว่างรอก็ทรมาณอยู่แล้ว พอรู้แบบนี้
ผมคิดได้ว่า ไม่ต้องรอเค้าอีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอแล้ว หัวสมองผมรู้ดีทุกอย่างว่าควรทำอะไร ผมรู้ว่ามันจะผ่านไปได้ ผมต้องผ่านไปได้ แต่หัวใจผมกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด
ผมสวดมนต์ทุกวัน ผมแผ่เมตตาให้เค้า ผมอฐิษฐานอโหสิกรรมให้ สิ่งที่เค้าทำผมไม่คิดโกรธแค้น แต่ใจผมยังคงร้อน
และผมยังคงภาวนา ทุกครั้งที่ผมเจ็บ ทุกครั้งที่เจอหน้า ผมภาวนาว่าขอให้เค้ามีความสุข ขอให้เค้ามีความสุข ภาวนาไปเรื่อยๆ
และผมโทรหาแม่ทุกวัน (ผมออกมาเผชิญชีวิต ตั้งใจจะสร้างชีวิต สร้างอนาคต เลยไม่ได้อยู่กับแม่ ส่วนพ่อไม่มีครับ)
ผมเล่าให้แม่ฟัง แม่รับรู้ ผมร้องไห้ แม่ก็ร้องไห้ ในทุกๆครั้ง แม่คอยปลอบและคุยกับผมตลอด ไม่ให้อยู่คนเดียว ถ้าผมเสียใจเมื่อไหร่ แม่มีเวลาให้ผมเสมอ
แต่ในใจผมร้อนรุ่มอยู่ดี เที่ยวไปหาไหว้พระในหลายๆที่ๆพอจะไปได้ กลางคืนผมก็เครียดจนอยู่ไม่ได้ แต่ผมก็ไม่คิดจะเที่ยว เวลาเมาแล้วทรมาณ
ไม่ช่วยให้ลืมได้เลย ผมเครียดกลางคืน ก็ออกไปหาไหว้ที่เค้ามีให้ไหว้ตอนกลางคืนนั่นแหละ เพื่อดึงใจไม่ให้ฟุ่งซ่านมากไป
ผมโลกส่วนตัวสูงจึงไม่ค่อยมีเพื่อน ดังนั้นมันจึงทรมาณมาก เพราะเค้าเคยนอนอยู่กับผมที่ห้องๆนี้ ห้องของผม ถึงจะนอนแค่ประเดี๋ยวประด๋าว
ผมก็ยังนึกถึง ข้าวของที่เค้าซื้อให้ ยังอยู่ในห้อง ผมนอนกอดหมอนที่เค้าซื้อให้ทุกวัน ในใจผมมีแต่เค้า
ผมติดอยู่กับภาพความทรงจำที่ดีๆระหว่างผมกับเค้า ภาพในอดีตที่เคยมีเรา ถ้าคืนไหนไม่ได้ออกไปไหว้สิ่งศักดิ์ศิทธิ์ ผมจะเปิดธรรมมะของคุณดังตฤณฟัง
หรือไม่ก็หาอ่านธรรมมะฉบับความรัก ในใจโล่ง ปล่อยวาง แต่ ... ซักพักความรู้สึกมันก็ยังวนกลับมาอีก เจ็บไม่รู้จบสิ้น
ผมไม่มีความรู้สึกอยากจะสานต่อ ง้อ อะไรกับความสัมพันธ์นี้อีก ผิดศีลผิดธรรมเหลือเกิน ผมไม่อยากทำสิ่งที่มันผิด
ดังนั้น ผมจึงตัดใจจริงๆ แต่เค้าไม่รู้ว่าผมรู้ความจริงทุกอย่าง ผมบอกเค้าว่า ถ้าอะไรที่ทำแล้วเดือดร้อนคนอื่น อย่าทำ ถ้าทำอะไรที่รู้ว่ามันผิด อย่าทำ
เริ่มต้นใหม่ เป็นคนใหม่ ที่เรามีปัญหากันผมไม่เคียดแค้นอะไร และสุดท้ายผมขอให้เค้ามีความสุขมากๆ รับรู้ไว้ว่าผมก็ยังรักเค้า
เค้าถามว่า รักเพื่ออะไร ผมตอบว่า รักไม่ต้องการเหตุผล รักด้วยใจจริง ถ้ามันคือการให้ ผมพร้อมที่จะเห็นเค้ามีความสุขแม้ไม่มีผม
กลายเป็นว่า เค้าบอกผมว่า อย่าทำตัวเป็นพระเอก ผมอึ้งไปเลย ผมไม่เคยคิดแบบนั้น
แต่ผมก็รู้สึกรักเค้ามากกว่าที่จะโกรธ ผมรู้ตัวเลยว่าผมไม่เคยคิดที่จะลืม ผมไม่ขอให้เค้ากลับมา แต่ผมมีความสุขมากที่ได้เจอ ในขณะเดียวกันกับที่ทุกข์
ใจผมมันยังคงเจ็บมาก แต่ก็รักมาก ผมตกใจจริงๆ ไม่เคยรักใครแล้วรู้สึกให้ได้ขนาดนี้ แต่เค้าจะลบและจะลืมทุกอย่างไป ผมขอร้องเขามากมาย
เค้าเป็นความสุขเล็กๆของผม ถ้าไม่รับรักที่ผมมี ก็อย่าเอาความสุขไปจากผม เค้าเป็นความสุขของผมอย่างที่สุด เป็นความทรงจำดีๆของผม
ผมอ้อนวอนเค้าเกินไปมั๊ย ก็ที่ผ่านมาผมค้นพบว่าไม่เคยคิดที่จะลืมเลย มันเป็นความรักดีๆครั้งหนึ่งที่ผมทำดีที่สุดแล้ว
ผมยังไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ผมจะดับความร้อนรนไปได้ยังไง ทั้งรักทั้งสุข ปะปน
แต่อย่างนึงที่แน่ๆ ผมประพฤติเป็นคนดี ถึงจะไม่ได้ดีมาก แต่ผมมั่นใจว่าศีลผมพร้อม ผมจะไม่ยอมทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง
ถ้าใครได้อ่านกระทู้นี้ ผมอยากจะบอกว่าผมโตมาลำพัง ผมคิดว่าแม่ไม่รัก ดังนั้น ผมค้นพบอีกรักแท้ รักจากแม่ของผม
ที่มีเวลาให้ผมตลอด ไม่ว่าผมจะร้องไห้กี่โมง จะเสียใจตอนไหนก็ตาม และวันนี้ผมจะกลับบ้านไปกราบเท้าแม่ ผมจะไปขอโทษและขอขมาแม่
ถึงผมยังรักเค้าอยู่และลืมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แม่บอกว่ามันต้องใช้เวลา
ถึงจะลืมไม่ได้ แต่ผมไม่ต้องโหยหาอีกแล้ว รักของแม่ครับ ยิ่งใหญ่เหลือเกิน พระในบ้านที่ผมละเลย มัวแต่ไปมองหาความรักจากคนอื่น
ต้องการให้คนอื่นเติมเต็มจึงรักเขาซะมากมาย วันนี้รักของแม่ค่อยๆมาเติมในใจผม ซักวันนึงมันจะเต็ม
ผมจะไม่คิดไม่ดีต่อความรัก นี่เป็นบทเรียนที่ดีมากที่สอนให้ผมรู้จักความรักถึง 2 แบบ
รักอันบริสุทธิ์ต่อคนรักหวังให้แต่สิ่งดีๆ กับ รักที่บริสุทธิ์แบบไม่มีข้อแม้จากแม่
สุดท้ายนี้ผมจะผ่านมันไปให้ได้ซักวัน เจ็บปวดแต่ต้องก้าวไปข้างหน้า ใครที่ท้อ อย่าลืมครอบครัวของเรานะครับ
คนที่คอยผลักดันเราโดยไม่รู้ตัวคือมือของครอบครัวนี่แหละครับ มีเรื่องมากมายในวันที่เรามีปัญหา คนสุดท้ายที่อยู่ข้างเราไม่ใช้ใคร แต่เป็นครอบครัวครับ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มีความสุขกันทุกๆคนนะครับ
ผมไม่ต้องการให้คนรักกลับมา อยากจะลืมแต่ใจมันร้อนรน สุดท้ายจะลงเอยอย่างไร
ผมโดนผู้หญิงคนนึงหลอกมาตลอดเวลาว่าเค้าไม่มีใคร ทุกครั้งที่ระแคะระคาย เจออะไรแปลกๆ และเจอจังๆ หลายครั้ง
ผมจะถามเค้า เค้าจะปฏิเสฐทุกครั้ง และผมจะเชื่อมาตลอดด้วยความรักและความไว้ใจ
จนผมได้รับรู้ความจริงว่าเค้ามีใครอีกคนที่ดูแลเค้าได้ ค่อนข้างที่จะมีฐานะ แต่เค้าแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฝั่งผู้ชายผมก็คิดว่าก็เค้ารักผู้หญิงคนนี้ดี
ในระหว่างที่เรามีปัญหากัน ผมพยายามบอก ถ้ามีใครอยู่แล้วผมจะถอย ผมไม่อยากแย่งของๆใคร แต่เค้าปฏิเสฐตามเคย
ผมก็ยังเชื่อใจอีก เค้าก็เริ่มพูดจากับผมแรงๆขึ้น เช่น อย่าสำคัญตัวผิดบ้างล่ะ อยากจะคิดว่าเรารักกันคิดไปเองแบบนั้นก็ตามสบาย
ในทุกๆครั้ง ผมจะใจเย็น และบอกกับเค้าว่า เราอย่าทะเลาะกันเลยนะ
จนถึงวันที่ผมได้รับรู้ทุกอย่างโดยบังเอิญ ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัด ที่ใครพูดอะไรไม่เคยฟังไม่เคยเชื่อ ผมได้รับรู้ด้วยตัวเองเลย
ผมช็อคและตัวสั่นๆ น้ำตาคลอ แต่ก็ร้องไม่ออก ในสมองเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง สิ่งที่ผมได้รับรู้ มันคืออะไร ไม่มีใคร ที่คนรักผมบอก ความจริงคือ...
ส่วนนึงผมรู้สึกเหมือนได้ปลดล็อคตัวเอง ผมรอเค้ามาตลอด รอเพราะคิดว่าเรารักกัน เราทำต่อกันเหมือนคนรัก ระหว่างรอก็ทรมาณอยู่แล้ว พอรู้แบบนี้
ผมคิดได้ว่า ไม่ต้องรอเค้าอีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอแล้ว หัวสมองผมรู้ดีทุกอย่างว่าควรทำอะไร ผมรู้ว่ามันจะผ่านไปได้ ผมต้องผ่านไปได้ แต่หัวใจผมกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด
ผมสวดมนต์ทุกวัน ผมแผ่เมตตาให้เค้า ผมอฐิษฐานอโหสิกรรมให้ สิ่งที่เค้าทำผมไม่คิดโกรธแค้น แต่ใจผมยังคงร้อน
และผมยังคงภาวนา ทุกครั้งที่ผมเจ็บ ทุกครั้งที่เจอหน้า ผมภาวนาว่าขอให้เค้ามีความสุข ขอให้เค้ามีความสุข ภาวนาไปเรื่อยๆ
และผมโทรหาแม่ทุกวัน (ผมออกมาเผชิญชีวิต ตั้งใจจะสร้างชีวิต สร้างอนาคต เลยไม่ได้อยู่กับแม่ ส่วนพ่อไม่มีครับ)
ผมเล่าให้แม่ฟัง แม่รับรู้ ผมร้องไห้ แม่ก็ร้องไห้ ในทุกๆครั้ง แม่คอยปลอบและคุยกับผมตลอด ไม่ให้อยู่คนเดียว ถ้าผมเสียใจเมื่อไหร่ แม่มีเวลาให้ผมเสมอ
แต่ในใจผมร้อนรุ่มอยู่ดี เที่ยวไปหาไหว้พระในหลายๆที่ๆพอจะไปได้ กลางคืนผมก็เครียดจนอยู่ไม่ได้ แต่ผมก็ไม่คิดจะเที่ยว เวลาเมาแล้วทรมาณ
ไม่ช่วยให้ลืมได้เลย ผมเครียดกลางคืน ก็ออกไปหาไหว้ที่เค้ามีให้ไหว้ตอนกลางคืนนั่นแหละ เพื่อดึงใจไม่ให้ฟุ่งซ่านมากไป
ผมโลกส่วนตัวสูงจึงไม่ค่อยมีเพื่อน ดังนั้นมันจึงทรมาณมาก เพราะเค้าเคยนอนอยู่กับผมที่ห้องๆนี้ ห้องของผม ถึงจะนอนแค่ประเดี๋ยวประด๋าว
ผมก็ยังนึกถึง ข้าวของที่เค้าซื้อให้ ยังอยู่ในห้อง ผมนอนกอดหมอนที่เค้าซื้อให้ทุกวัน ในใจผมมีแต่เค้า
ผมติดอยู่กับภาพความทรงจำที่ดีๆระหว่างผมกับเค้า ภาพในอดีตที่เคยมีเรา ถ้าคืนไหนไม่ได้ออกไปไหว้สิ่งศักดิ์ศิทธิ์ ผมจะเปิดธรรมมะของคุณดังตฤณฟัง
หรือไม่ก็หาอ่านธรรมมะฉบับความรัก ในใจโล่ง ปล่อยวาง แต่ ... ซักพักความรู้สึกมันก็ยังวนกลับมาอีก เจ็บไม่รู้จบสิ้น
ผมไม่มีความรู้สึกอยากจะสานต่อ ง้อ อะไรกับความสัมพันธ์นี้อีก ผิดศีลผิดธรรมเหลือเกิน ผมไม่อยากทำสิ่งที่มันผิด
ดังนั้น ผมจึงตัดใจจริงๆ แต่เค้าไม่รู้ว่าผมรู้ความจริงทุกอย่าง ผมบอกเค้าว่า ถ้าอะไรที่ทำแล้วเดือดร้อนคนอื่น อย่าทำ ถ้าทำอะไรที่รู้ว่ามันผิด อย่าทำ
เริ่มต้นใหม่ เป็นคนใหม่ ที่เรามีปัญหากันผมไม่เคียดแค้นอะไร และสุดท้ายผมขอให้เค้ามีความสุขมากๆ รับรู้ไว้ว่าผมก็ยังรักเค้า
เค้าถามว่า รักเพื่ออะไร ผมตอบว่า รักไม่ต้องการเหตุผล รักด้วยใจจริง ถ้ามันคือการให้ ผมพร้อมที่จะเห็นเค้ามีความสุขแม้ไม่มีผม
กลายเป็นว่า เค้าบอกผมว่า อย่าทำตัวเป็นพระเอก ผมอึ้งไปเลย ผมไม่เคยคิดแบบนั้น
แต่ผมก็รู้สึกรักเค้ามากกว่าที่จะโกรธ ผมรู้ตัวเลยว่าผมไม่เคยคิดที่จะลืม ผมไม่ขอให้เค้ากลับมา แต่ผมมีความสุขมากที่ได้เจอ ในขณะเดียวกันกับที่ทุกข์
ใจผมมันยังคงเจ็บมาก แต่ก็รักมาก ผมตกใจจริงๆ ไม่เคยรักใครแล้วรู้สึกให้ได้ขนาดนี้ แต่เค้าจะลบและจะลืมทุกอย่างไป ผมขอร้องเขามากมาย
เค้าเป็นความสุขเล็กๆของผม ถ้าไม่รับรักที่ผมมี ก็อย่าเอาความสุขไปจากผม เค้าเป็นความสุขของผมอย่างที่สุด เป็นความทรงจำดีๆของผม
ผมอ้อนวอนเค้าเกินไปมั๊ย ก็ที่ผ่านมาผมค้นพบว่าไม่เคยคิดที่จะลืมเลย มันเป็นความรักดีๆครั้งหนึ่งที่ผมทำดีที่สุดแล้ว
ผมยังไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ผมจะดับความร้อนรนไปได้ยังไง ทั้งรักทั้งสุข ปะปน
แต่อย่างนึงที่แน่ๆ ผมประพฤติเป็นคนดี ถึงจะไม่ได้ดีมาก แต่ผมมั่นใจว่าศีลผมพร้อม ผมจะไม่ยอมทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง
ถ้าใครได้อ่านกระทู้นี้ ผมอยากจะบอกว่าผมโตมาลำพัง ผมคิดว่าแม่ไม่รัก ดังนั้น ผมค้นพบอีกรักแท้ รักจากแม่ของผม
ที่มีเวลาให้ผมตลอด ไม่ว่าผมจะร้องไห้กี่โมง จะเสียใจตอนไหนก็ตาม และวันนี้ผมจะกลับบ้านไปกราบเท้าแม่ ผมจะไปขอโทษและขอขมาแม่
ถึงผมยังรักเค้าอยู่และลืมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แม่บอกว่ามันต้องใช้เวลา
ถึงจะลืมไม่ได้ แต่ผมไม่ต้องโหยหาอีกแล้ว รักของแม่ครับ ยิ่งใหญ่เหลือเกิน พระในบ้านที่ผมละเลย มัวแต่ไปมองหาความรักจากคนอื่น
ต้องการให้คนอื่นเติมเต็มจึงรักเขาซะมากมาย วันนี้รักของแม่ค่อยๆมาเติมในใจผม ซักวันนึงมันจะเต็ม
ผมจะไม่คิดไม่ดีต่อความรัก นี่เป็นบทเรียนที่ดีมากที่สอนให้ผมรู้จักความรักถึง 2 แบบ
รักอันบริสุทธิ์ต่อคนรักหวังให้แต่สิ่งดีๆ กับ รักที่บริสุทธิ์แบบไม่มีข้อแม้จากแม่
สุดท้ายนี้ผมจะผ่านมันไปให้ได้ซักวัน เจ็บปวดแต่ต้องก้าวไปข้างหน้า ใครที่ท้อ อย่าลืมครอบครัวของเรานะครับ
คนที่คอยผลักดันเราโดยไม่รู้ตัวคือมือของครอบครัวนี่แหละครับ มีเรื่องมากมายในวันที่เรามีปัญหา คนสุดท้ายที่อยู่ข้างเราไม่ใช้ใคร แต่เป็นครอบครัวครับ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มีความสุขกันทุกๆคนนะครับ