คิดยังไงกับการโดน รีไทร์ และหนทางแก้ไข

ดีครับ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลย ผมอยู่ ปวช 1 ช่างกล (ขอไม่ระบุจังหวัดนะครับ) ผมก็ไม่ได้เป็นนักเลง หรืออะไรนะครับ แบบว่าใจรักก็เลยเข้ามาเรียน
แต่ปัญหาที่พบคือ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ ที่เปลี่ยนไป โดยปกติอยู่แต่สายสามัญ และไม่เคยข้องแวะกับสายช่างพวกนี้มาก่อน แต่ทำไงได้เพราะเข้ามาแล้ว
แล้วต้องเจอกับอะไรใหม่ๆ คือแบบว่า สิ่งยั่วยุเยอะมาก ทั้งยาเสพ และ การหนีเรียน (ไม่ได้ยุ่งกับยา) แต่ที่เป็นหนักคือ ตัวเองหนีเรียน ขร เกือบหมดทุกวิชา อ่ะครับ ไม่อยากจะอ้างสาขา หรือ เพราะสิ่งแวดล้อมหรอก คืออยากจะโทษตัวเองที่ปล่อยละเลยไปตามสิ่งเหล่านั้น และนำพาสิ่งที่ไม่อาจจะแก้ไขได้ พอปิดเทอม 1 เกรดออก เท่านั้นละ ขร ทุกวิชา ผ่าน 1 วิชา แทบจะร้องไห้เลยครับ นั่งเครียดนอนเครียด เหมือนกลายเป็นเด็กมีปัญหาไปเลยอ่ะครับ คิดว่า เวลาที่ผ่านมา ตัวเองไปทำอะไรมา ทำไมปล่อยให้เป็นแบบนี้ แต่ผมยังไม่กล้าบอกแม่เลยครับ กลัวท่านเสียใจ อุตส่าให้เงินไปเรียน แต่ทำตัวเหลวๆ แหลกๆ อยากจะบอกแต่ไม่กล้าจริงๆ ครับ ในใจของผมตรงๆ ผมรู้แน่ๆ ว่าโดนรีไทร์ เพราะเขากำหนดเกรดให้ผ่าน 1.50 ของผม 0.23 กT^T
แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ แก้ไขไม่ได้แล้ว ตอนนี้ตัวเองอยากจะขอโอกาสจากแม่เพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่ไม่กล้าครับ กลัวเค้าจะคิดแบบว่า เด็กที่โดนรีไทร์ มีปัญหา ไม่น่าให้ อะไรแบบนั้น กลัวในสายตาคนอื่น จนเครียดแทบจะบ้า อยากจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ อีกครั้ง เรียนช้าก็ไม่เป็นไรครับ ผมคิดแบบนั้น
ผมอยากจะบอกพ่อแม่ว่า "แม่ครับ แม่จะไม่เสียใจแน่นอนที่มีลูกอย่างผม" อยากจะพูดแบบนั้นแต่ไม่กล้า ไม่รู้ว่าพอเขารู้ว่าเราจะถูกรีไทร์ เขาจะคิดแบบไหน
และผมก็ไม่ได้เครียดแค้น ในสายตาคนอื่น เพราะต้นเหตุมันเริ่มจากผม
ผมไม่ต้องการที่จะแก้ไขให้มันดีขึ้น แต่ผมต้องการที่จะเริ่มใหม่ และทำให้ดีแทนส่วนที่เสียไป
ใครมีความคิด หรือแนะนำแบบไหน ผมไม่รู้จะทำไงอ่ะครับ (ผมอาจจะเป็นเด็กเกินไปก็ได้"