เรื่องมีอยู่ว่า ตอนเราเรียนมหาวิทยาลัย เรามีเพื่อนสนิทเรียกได้ว่าเรารักพวกเค้ามาก พวกเค้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดตั้งเเต่ที่เราเคยเจอมาเพื่อนสมัยมัธยมยังไม่รู้ใจเราเหมือนพวกเค้าเลย เราคบกะพวกเค้าได้ราวๆ 2 ปีกว่าๆ พอใกล้จะจบปี 3 พวกเราได้ไปฝึกงานที่เดียวกัน ส่วนตัวเราคือบ้านอยู่กรุงเทพเราก็พักที่บ้านบ้างบางทีเราก็ไปพักกะพวกเค้าบ้างเเต่เราก้ไม่เคยทิ้งพวกเค้านะยังไปๆมาๆระหว่างบ้านกะห้องพักของเพื่อน เเล้ววันเกิดเรื่องก็มาถึง วันนั้นเรานอนกะเพื่อนเช้ามาคือต้องตื่นไปทำงานกัน เราอาบน้ำเสร็จเเล้วเราก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปพลางๆรอเพื่อนเเต่งตัว พอได้เวลาเพื่อนก็โทรหาญาติเพื่อให้โอนเงินให้ คือด้วยความที่เราไม่คิดไรไงเลยนอนเฉยๆไม่คิดว่าเพื่อนจะไม่มีเงินเลย คือตัวเราอ่ะมีติดตัวอยู่ 200 พอสำหรับค่ารถไปทำงาน ไอเรื่องเงินอ่ะเอ่ยปากเราก็ไม่ได้จะหวงเลย พอใกล้เวลาทำงานเพื่อนก็หงุดหงิดไล่เรากะเพื่อนอีกคนไปทำงานก่อนเลย ส่วนตัวเราคิดว่าเพื่อนจะรอให้เงินเข้ามาก่อนถึงค่อยออกไป สุดท้ายเพื่อนก้ไล่เราไปทำงานกะเพื่อนอีกคนนึง เราก็เลยบอกว่าไปด้วยกันสิเรามิติดตัวอยู่ 200 เเต่เพื่อนขึ้นเสียงเเละไล่เราไปทำงาน เรากะเพื่อนอีกคนก็งงๆ ว่าเป็นอะไร (( อ้อ เราลืมบอกไป เราไปฝึกงาน 4 คนค่ะ อีก 2 คนที่มีปัญหากะเราเค้าเป็นแฝดกัน )) เราก็ออกไปทำงานกะเพื่อนแบบงงๆ เป็นอะไรก็ไม่ยอมบอก พอตกบ่ายๆเราแอบเเวบไปเปิดเฟสเราเห็นข้อความของเพื่อนโพสต์ ประมาณว่าเจอเเต่คนเห็นเเก่ตัว เราก็นึกขึ้นได้เลยว่าต้องเป็นเรื่องเมื่อเช้าเเน่ๆ วันนั้นพอเลิกงานเราเลยไม่กลับไปห้องเพื่อนเพราะมันรู้สึกเเย่จิงๆ ทำไมคิดยังงี๊ล่ะ? วันต่อมาเราก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย เเล้วเป็นวันเลี้ยงส่งพวกเพื่อนๆที่ฝึกงานจบไปก่อนเค้าเรียกเก็บเงินคนละร้อย ตอนนั้นเรามีตังติดตัวไม่ถึงร้อยเพื่อนอีกคนเลยบอกว่าจะให้ยืม เเล้วเพื่อนเเฝดก็พูดกับเพื่อนคนนั้นว่าไปให้เรายืมทำไม เรานี่ต่อมน้ำตาเเตกกลางที่ทำงานเลยค่ะ เเล้วเราก็เผลอพูดไปว่า เเกมันเห็นเเก่ตัว!! ความเป็นเพื่อนของเราจบตั้งเเต่วันนั้น เราตัดสินใจย้ายออกจากหอที่มหาลัยที่เราอยู่ด้วยกัน 3 คน เเล้วเราก็โทรหาเพื่อนนอกกลุ่มที่ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ให้ช่วยหาห้องพักให้ที เราพูดเเค่นั้นจิงๆ เพื่อนคนนั้นถามกลับมาเลยว่ามีปัญหากับ 2 คนนั้นเหรอ? เราก็ตอบอืมช่วยหาห้องให้ทีนะขอบใจมากเเก เเล้วก็วางสายไป เรื่องของเราไปถึงหูเพื่อนคนอื่นๆในชั้นปีทุกคนรู้ว่าเรามีปัญหาเเล้วเเยกทางกัน พวกเค้าเป็นเเฝดพวกเค้ามีไรพวกเค้าคุยกัน เเต่เราล่ะเรามีใครจนเราอัดอั้นตันใจมากๆเลยไประบายกับเพื่อนอีกคนที่ค่อนข้างจะไว้ใจได้ เเต่เราก็ระบายกะเเค่เพื่อนคนนั้นจิงๆ เพื่อนแฝดเราคิดว่าเราเอาเรื่องเเย่ๆของพวกเทอไปพูดให้ใครต่อใครฟังล่ะมั้ง เรายอมรับเราผิดที่เอาเรื่องของเพื่อนไประบายให้คนอื่นฟัง ทุกวันนี้เราก็ยังรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเเล้วก็ยังลืมพวกเค้าไม่ลงซักที เเต่จบก็คือจบมันคงสานต่อไม่ติดอีกเเล้วล่ะ มานั่งคิดถึงเรื่องสนุกๆ เรื่องดีๆที่เคยมีเวลาร่วมกันเเล้วมันก็อดนึกเสียดายเวลาเหล่านั้นไม่ได้ พวกเค้าจะคิดเหมือนเรามั้ยนะ?
ชีวิตวัยเรียนกับเรื่องเพื่อนๆ (ปัญหาชีวิตที่ทุกคนต้องเคยเจอรึป่าว??)