แอบเครียดค่ะ ถามสาว ๆ ถ้าคุณเจอผู้ชายที่ดี ดีเกือบทุกอย่าง ยกเว้น เรื่อง อนาคต คุณจะเลือกเค้ามั้ย

ตอนนี้เราค่อนข้างสับสน  ขอระบายและปรึกษานะคะ  อาจจะยาวนิดนึง

เราคบกับแฟนมาตั้งแต่เรียนมหาลัย  จนตอนนี้อีกไม่กี่เดือนจะอายุ 30 แล้วค่ะ  น่าจะคบมา 8-9 ปีแล้ว แฟนอายุเท่ากัน  เค้าเป็นผู้ชายที่ดีเลยค่ะ ไม่กินเหล้า ไม่เที่ยว ไม่สูบบุหรี่  ตอนแรกยังแอบคิดว่าเป็นเกย์หรือเปล่า  แต่ก็คิดว่าเป็นผู้ชายเรียบร้อยมากกว่า  ฐานะเราต่างกันมาก  ที่บ้านเค้ายากจนกว่าเรามาก ๆ ไปเห็นบ้านเค้าตอนแรก เราถึงกับอึ้ง  อีกทั้งพ่อ แม่ ญาติ พี่น้อง ของเค้าก็ดูเป็นคนขี้เกียจไม่ค่อยทำมาหากินกัน  พอมีเงินก็ไปเล่นการพนัน  ใช้เงินเกินตัว  บ้านของเค้าถึงมีสภาพแบบนั้น  แต่เราคิดว่าคบกันที่ใจ  คนอื่นๆก็ไม่ได้มาเกี่ยวกับเราสองคน  ขอให้เค้าเป็นคนดี  ขยันทำมาหากิน  ช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัว  ช่วยกันหาเงินแต่งงานก็พอแล้ว  เราเลยตัดประเด็นเรื่องทางบ้านเค้าไปเลย  

ช่วงที่เราคบกันก็ทะเลาะกันบ่อยมาก ๆ อาจเพราะเป็นคนอารมณ์ร้อนทั้งคู่  เกือบจะเลิกกันหลายต่อหลายครั้ง  แต่เราก็คิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาคนคบกันก็ต้องมีปัญหากันบ้าง  ก็พยายามปรับจูนเข้าหากัน  ถึงทุกวันนี้ก็ยังมีทะเลาะกันอยู่  แต่ก็น้อยลง  คงเริ่มเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว  และระยะเวลาที่ยาวนานก็ทำให้ความหวานแทบไม่มีแล้วล่ะค่ะ  แต่ตรงนี้มันคงมีจุดที่ทำให้รักเราจืดจาง  คิดว่าเริ่มจากเราที่โตขึ้น ความคิดมุมมองเราที่เริ่มมองอนาคตมันก็แวบเข้ามา    ตลอดเวลาที่ผ่านมาเราพัฒนาตัวเองตลอด เราทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนเพิ่ม  เรามีความทะเยอทะยานตั้งใจจนได้งานทำที่ดี มั่นคง  จนตอนนี้มีสินทรัพย์ของตัวเองอยู่บ้าง  ซึ่งตรงกันข้ามกับเค้าที่อยู่เฉยๆ ทุกวันนี้เงินเดือนเค้า 1 ใน 3 ของเงินเดือนเราได้  บางทีเงินเค้าไม่พอใช้เราก็ให้ยืม  บางทีเราก็เลี้ยงข้าวเค้า  แต่พอเค้ามีเงินเค้าก็เลี้ยงเรานะคะ  แต่บ่อยครั้งที่เห็นเค้าอดมื้อกินมื้อ  เพราะเงินไม่พอใช้  ไม่ก็ไปซื้ออะไรไร้สาระ  แทนที่จะเก็บเงินไว้กินข้าว  ก็ยอมอดข้าวเอาเงินไปซื้อของนั้นแทน  

เราเลยอดคิดไม่ได้ว่าหากแต่งงานมีลูกด้วยกัน  เราคงเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด   เพราะลำพังรายได้ตัวเค้าเองยังไม่พอกินเลย  เราคงต้องเป็นคนเลี้ยงลูก  เผลอ ๆ ก็ต้องเลี้ยงเค้าด้วย  มนุษย์เงินเดือนอย่างเราก็คงจะสาหัสไม่น้อย  เพราะเงินเดือนที่เราได้มันก็ไม่ได้เยอะมากมาย  แค่เลี้ยงตัวเองได้  เหลือเก็บเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นั้น  

ผู้หญิงทุกคนคงจะเข้าใจว่า เลข 3 อันใกล้เข้ามาทุกที คนมีแฟนก็ต้องคิดเรื่องแต่งงาน  จะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ได้ก็ต้องมีลูก  ถ้ามีคู่ชีวิตที่ช่วยกันทำมาหากิน  รายได้เท่า ๆ กันกับเรา  พอเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้  ครอบครัวเราคงสมบูรณ์  แต่ทุกวันนี้เรายังมองไม่เห็นอนาคตเค้าเลย  เมื่อก่อนวันว่างๆ เราก็นั่งหางานให้เค้าสมัครทั้งวี่ทั้งวัน  ถ้าไม่หาให้ไม่บังคบให้ไปสมัคร  เค้าก็อยู่เฉย ๆ ทำงานเดิม ๆ ทั้งที่เงินเดือนน้อยมาก ๆ จะเลิกจ้างวันไหนก็ไม่รู้  เราพยายามหางานให้เค้า  เคยลงทุนให้ทำธุรกิจเล็ก ๆ แต่ก็ต้องหยุดไปเพราะความคิดไม่ตรงกัน  และเค้าก็ไม่มีหัวทำธุรกิจ  

เราถามหาอนาคตเรื่องครอบครัวของเราสองคน  ไม่เคยได้คำตอบ  3 ปีหลังมานี้เราเริ่มถาม  เริ่มซีเรียส จนเป็นเหตุให้ทะเลาะกัน  บางทีเค้าก็โมโหใส่  บางทีเค้าก็เงียบทำหน้าเศร้า  เราก็สงสารเค้า  จนตอนนี้เราก็เลยเฉย ๆ เลิกพูด เลิกคิดเรื่องแต่งงานไป   ก็คบกันไปวัน ๆ จนจะเป็นขี้ปากชาวบ้านแล้ว  ทางบ้านเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากนะคะ  เค้าเห็นแฟนเราเป็นคนดี  เค้าก็ไม่ได้ห้ามที่จะคบกัน  แต่ทุกวันนี้ คำถามว่า จะแต่งงานเมื่อไหร่ มันหนาหูมาก  และเราก็ต้องปกป้องเค้าด้วยคำตอบว่า  หนูยังไม่พร้อม  ทั้งที่เราพร้อมมานานมากแล้ว  เลิกก็ยากค่ะ  เพราะมันเป็นความผูกพันธ์มากกว่าความรักไปแล้ว  ยามที่เราเจ็บป่วยเกือบตาย  ก็มีเค้าคอยส่งน้ำส่งข้าวให้  ตรงนี้มันทำให้เราตัดใจไม่ลง  ความดีของเค้าก็มีอยู่มาก  เรากลัวที่จะเสียคนดี ๆ ไป  เราสงสารเค้า  เป็นห่วงเค้า  แต่เราก็สงสารตัวเอง  เราสับสน  ไม่รู้ว่าทำแบบนี้มันเป็นการยื้อให้เสียเวลาหรือเปล่า  ในเมื่อมองอนาคตแล้วไม่มีทางได้แต่งงานกันเลยเพราะเค้าไม่มีเงิน  เราต้องหาเงินมาแต่งงานเอง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา  เพราะปัญหาคือหลังแต่งงานกันไปแล้วเราก็คงเป็นเสาหลักของครอบครัว  คิดแล้วเหนื่อยเหมือนกัน   ตอนนี้เราท้อแล้ว  สับสน  ไม่รู้จะเอาไงต่อไปดี  ถ้าตัดใจเลิกกันได้  เค้าอาจเจอคนที่ดีกว่าเราก็ได้เนอะ  คิดไม่ออก มองไม่เห็นทางเลยจริง ๆ T T