ผมเคยลำบากมาก่อน...ลองอ่านดูครับ ใครที่ท้อแท้...เผื่อมีแรงสู้ต่อไป...
ตอนที่เริ่มทำงานเป็นลูกจ้างตอนผมอายุ 20 กลาง ๆ
ผมเริ่มต้นชีวิตช้ากว่าคนอื่น เพราะผมเป็นนักมวยไทย ชกตามเวทีลุมพินี ราชดำเนินจนถึงอายุ 25 ปี
เลิกชกมวยไม่เหลือเงินสักบาท เงินก้อนสุดท้ายหัวหน้าค่ายมวยก็ไม่ให้...
ผมตัดสินใจเลิกมวยตอนอายุ 25 ปี กับความรู้ มัธยมปลาย กศน. เกรดเฉลี่ย 1.87
ผมไม่รู้จะทำอะไรดี จะมีบริษัทไหนจะจ้างผมเข้าทำงานมั๊ยเกรดแบบนี้...
พอดีมีนักมวยรุ่นน้อง ไปได้งานทำที่บิ๊กซี ผมเลยไปสมัครบ้าง...โชคดีเหลือเกินผมได้งานกับเกรด ห่วยแตกนั้น...
เงินเดือน 4,900 ไม่มีโอที...เป็นพนักงานซัพ ฯ ทดลองงาน 6 เดือน...
มันจะไหวมั๊ย กับเงินเดือนนี้....แล้วอนาคตล่ะจะเป็นยังไง....
ผมอยากเรียนต่อ ปวส. จะได้มีเงินเดือนสูง ๆ ...
แต่จะไปเรียนที่ไหนได้ อายุ 25 แล้ว...
แก่กว่าครู ซะอีก...
อยากจะเรียนหนังสือ...
แต่ถ้าไม่หาที่เรียน อนาคต...ชีวิต คงได้เป็นภารโรงแน่...
ผมคิดการใหญ่ จะเรียนทั้งทีก็ต้องโรงเรียนมีชื่อเสียงหน่อย...
แต่อนิจจา...สาขาวิชาไหนก็เรียนไม่ได้ วิชาช่าง วิชาวิทยาศาสตร์ไม่มีพื้น
เรียนได้แค่พานิชย์...โอ้ว...พระเจ้าสามขา...จะเรียนดีมั๊ยวะ...
จบมาคงอายุ 28 เป็น ปวส จบใหม่...สายพานิชย์...
แล้วกูจะไปหางานทำที่ไหนวะเนี๊ย....???
อนาคตยังไม่รู้ แต่ถ้ากูไม่เรียน กูก็ต้องเป็นภารโรง...!!!
ไม่สนละ กูจะเรียน...
ผมสมัครเรียนทันที กับโรงเรียนพานิชย์ที่ดังที่สุดในจังหวัด ในสมัยนั้น...
ค่าเทอม 14,000 ไม่รวมค่า โน่น นี่ นั่น..............
ทำไงได้ ก็ชีวิตมันห่วยแตกมาแล้ว... ต้องแก้ทีละเปราะ...
เงินเดือนแค่นี้ 4,900 x 3 = 14,700 ค่าเทอมยังเกือบไม่พอ...
ต้องหาวิธีประหยัด ...แบบ พ่อเรียกปู่...
ผมต้องทำ..................................ถ้าไม่ทำ....ภารโรง.....
ผมประหยัดโดย ซื้อถั่วลิสงสด มาทอดเอง โลละ 36 บาท เดือนละ 2 โล ประมาณ 72 บาท ใส่เกลือบ้าง น้ำตาลบ้าง
คลุกกับข้าวสวยกินได้ 1 เดือน... ต้นทุนประมาณ 80 บาท
ประหยัดแบบ...ให้นรก!!!อายไปเลย...
----
เงินเดือนทั้งหมดผมใช้เป็นทุนเรียนต่อปวส... ตอนนั้นทำงานที่บิ๊กซี เงินเดือน 4,900 ไม่มีโอ
เลิกงานจากบิ๊กซี ตอนบ่าย 3 กลับห้องเช่ากินข้าวกับถั่วลิสงทอดทุกวัน...อิ่มแล้วออกไปขับรถวินมอไซต์ถึง 6 โมงเย็น...ได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ยังดี...
6 โมงเย็นไปเรียน ปวส.ภาคค่ำ เรียนถึง 4 ทุ่ม กลับห้องทำการบ้าน ทำรายงาน นอนตอนเที่ยงคืน ตื่นตีห้าไปทำงาน....
ผมอดทนเรียนปวส. 2 ปีครึ่ง ตั้งใจเรียนแบบไม่กระพริบตา ตามติดครูเป็นเงา...เหมือนเหาติดหัวครู...
มีปัญหา ถาม ๆ ๆ ๆ ๆ แล้วก็ถาม จนครูเบื่อ....
เห็นหน้าผม...ครูจะเป็นลม...เมิงจะถามอะไรนักหนา...
ก็ผมโง่นี่ครับ....
ครูคงคิด แก่แล้วยังโง่อีก...(ครูจบใหม่ อายุ 22-23 เอง สวย ๆ หล่อ ๆ ทั้งนั้น)
ความยากจน ความลำบาก เป็นอุปสรรคของทุกเรื่อง....
มีครั้งหนึ่ง น้องวิ...พีซีแล็ตตาซอย...ผมชอบเธอ...เธอสวย น่ารัก สวยระดับเคยประกวดนางงามลอยกระทง และนางงามนพมาศ
เธอมาทำงานที่ห้างบิ๊กซีทุกวันอังคาร และพฤหัส...ผมแอบมองเธอมานาน หลายเดือน ไม่กล้าคุย...
ถึงแม้จะทำงานแผนกเกี่ยวข้องกันคือ เครื่องดื่ม ผมก็ไม่กล้า...
รูปชั่ว ตัวดำ ความรู้ต่ำ แถมฟรี...จนแทบไม่มีจะกิน...
ใครไปจะสน....
แต่ความดี ทำให้เราได้คุยกัน สนิทสนมกัน...รู้จักกันมากขึ้น...
เริ่มกินข้าวพักเที่ยงพร้อมกัน
เริ่มสั่งข้าวในห้องพักพนักงานให้กันและกันกิน...
เริ่มนัดกันไปเที่ยวหลังเลิกงาน...
หัวใจผมลิงโลด ตื่นเต้นดีใจ...เรากำลังจะได้น้องวิ เป็นแฟนหรือนี่...
น้องวิ คนสวย ใคร ๆ ก็อยากได้เป็นแฟน...เรากำลังจะรักกันใช่มั๊ย...
วันหนึ่งหลังเลิกงาน ...น้องวิ ซื้อชุดใหม่มา เธอเรียกให้ไปดูชุดที่ห้องของเธอ...
เธออวดชุดสวย ด้วยจริตของผู้หญิง ดูน่ารักยิ่งนัก
เราคุยกันสนิทสนม...ชุดเธอน่ารักมาก...เธอใส่ให้ดู แล้วบอกว่าคราวหน้าไปตลาด จะซื้อให้พี่นะ...
แล้วน้องวิ ก็บอกอีกว่า...วันนี้ วิทำปลานึ่ง พี่อยู่กินด้วยกันนะ...
????....
ผมรู้เลยว่า...ผมได้ครองหัวใจของน้องวิแล้ว....
ผมดีใจ...จนพูดไม่ออก....
ผมอยากกอดเธอ อยากหอมเธอ ให้สมกับที่ผมหลงรักเธอมานาน...
แต่เวลานั้น ผมกลับเสียใจมากเสียยิ่งกว่า
มันเกินที่จะหาคำมาบรรยายความเสียใจนี้ได้...
เพราะความจน...ผมจะดูแลเธอยังไง...
.........
...
นี่ก็สายมากแล้ว...ผมต้องกลับไปห้องเช่า...ไปกินถั่วทอด....
ไปวิ่งมอร์ไซค์ ....
ไปเรียน....
ผมจะยอมทนเห็นคนที่ผมรัก กินข้าวกับถั่วทอด ประหยัด ปู่เรียกพ่อ กับผมได้อย่างไร...???
ผมยิ้ม และร้องไห้ในแววตาของผม...
ผมขอตัวน้องวิ กลับอย่างกระทันหัน...โดยไม่บอกเหตุผลกับเธอ...
กลับมาห้อง...ผมนั่งกินถั่วทอด คลุกกับข้าว...และน้ำตา...
ผมร้องไห้ จนถึง 6 โมงเย็น......
แล้วก็ไปเรียนต่อ...
ตั้งแต่นั้นผมทำตัวก็ห่างเหินเธอ....
ผมรักเธอ...แต่ผมไม่อยากให้เธอลำบากกับผม...ชีวิตผมมันสุโค่ย ยอดติ่งของความห่วยแตก...
...................
แต่............ใครเล่าจะอดทนเห็นคนรักทุกข์ใจ งอน เสียใจ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ผิดได้ลงคอ...
เธอคงอึดอัด....วันหนึ่งเธอเข้ามาถามว่า พี่เป็นอะไร หายเงียบไป เป็นอะไร...
นัยตาเธอเริ่มแดง...ผมสงสารเธอมาก...
ผมบอกความจริงเธอว่า..."พี่ต้องไปเรียน 6 โมงเย็น"
แต่ผมไม่กล้าบอกว่า ผมมันจน ผมไม่มีจะ-...ผมกั๊กไว้...
ไม่รู้กั๊กไว้ทำไม...ทำเป็นเท่...ทำเป็นไม่มีปัญหาอะไร...
โถ่...ไอ้ควาย...
น้องวิ ยิ้มดีใจ ... รอยยิ้มของเธอน่ารักยิ่งนัก...
"นึกว่ารีบกลับไปหาเมีย" พูดพร้อมเอากำปั้นดันแขนผมกับยิ้มอาย ๆ ......น่ารักเหลือเกิน....
"ไป ๆ ทำงานได้แล้ว" ...แล้วเธอก็ไล่ผมไปทำงานแก้เก้อ ซะงั้น...
แต่ความจริง ก็คือความจริง...
ผมคบน้องวิ แบบ ค่อย ๆ ถอยห่าง ...
ผมมักบอกน้องวิว่า ทำไมน้องไม่เรียนต่อ ... หน้าตาก็ดี ... โหงวเฮ้งก็ดี...อย่าทำงานอย่างนี้ไปตลอดชีวิตเลย...
ผมพูดแบบนี้กับน้องวิ บ่อย ๆ เจตนาก็อยากให้น้องได้ดี มีอนาคต เพราะครอบครัวพ่อแม่ของน้องวิ ไม่ใช่คนลำบากอย่างผม
พ่อแม่เธอ คนชลบุรี มีที่ทางเยอะ...ฐานะดี...
น้องวิก็ฟัง จ้า ๆ ๆ ไปวัน ๆ ...
แต่คำพูดเหล่านี้ มันเหมือนพี่ชาย สอนน้องมากกว่า....
และมันก็ค่อย ๆ ห่างไป เพราะผมไม่ได้เติมเชื้อเพลิงความรักให้เธอเลย...
เติมให้แต่ความเคลียด...
สำหรับเธอ...ฟังดูเหมือนผลักไส เธอไปทุกวัน ๆ มากกว่า...
ผมจน...ผมโง่...แล้วผมก็ยังทำร้ายหัวใจตัวเอง....
จะมีใครบัดซบ เท่าผมกับอีก....
ผมไม่รู้ว่า ตัวเองทำถูกหรือป่าว...
แต่เราก็เลิกกันในที่สุด
และผมก็ยังคงเรียนต่อจนจบ
ผมจบด้วยเกรดสูงที่สุดในห้อง...
หางานทำใหม่ ได้เงินเดือนบวกสวัสดิการ ประมาณ 10,700 ดีขึ้นมาหน่อย
แต่ก็วิ่งมอร์ไซต์รับจ้างเหมือนเดิมตอนหยุดวันเสาร์ อาทิตย์ .... ผมมองอนาคตที่เงินเดือนแค่นี้ไม่มีทางพอกิน...
มีผู้หญิงที่รัก ก็ไม่กล้า เพราะผมมันจนเกินกว่าใครจะรับได้...
ผมเรียนเก่ง ตั้งใจเรียน สาว ๆ ชอบ...แต่พอคบเป็นแฟน ทุกคนเลิกหมด เพราะผมมันจน....
หรือถ้าไม่มีใครเลิก ผมก็สงสารเธอกว่าจะยอมให้เป็นแฟนจน ๆ อย่างผมได้...
เหมือนอย่างน้องวิ....
ผมทำงานอยู่ 1 ปี สมัครเรียนต่อ เสาร์ อาทิตย์ ในราชภัฏแห่งหนึ่ง...
ความฝันผมอยากเป็นผู้จัดการให้ได้ เงินเดือนเยอะ ๆ ....คนที่ไม่เจียมกะลาหัว ไม่สนใจกำพืดตัวเอง...อยากเป็นผู้จัดการ....
ใครจะว่า ดูถูกยังไงผมไม่สน...ผมตั้งใจเรียน ตั้งใจประหยัดอีกครั้ง ครั้งนี้ดีหน่อย ไม่ต้องกินถั่วทอดทั้งเดือนเหมือนเมื่อก่อน
เพราะเงินเดือนมากขึ้นนิดหน่อย ค่าเทอมก็ไม่แพงเท่าโรงเรียนเอกชนระดับ ปวส....แต่ก็ต้องประหยัด เพราะกิจกรรมเยอะ รายงานเยอะ...
ผมอดทนเรียน 2 ปีกว่า จบปริญญาเกียรติ นิยมอันดับ 2 ...
ออกหาสมัครงานใหม่ คราวนี้ผมมีปริญญา....สมัครตำแหน่ง ซุปเปอร์ไวเซอร์เลย....
ความพยายาม + ประสบการณ์ และที่สำคัญ ภาษาอังกฤษที่เรียนเอง ท่องเอง อ่านเอง...มันได้ผล...
ผมรับเงินเดือนเกือบ 3 หมื่น...ผ่านมา 5 ปีกว่า ผมเป็นผู้จัดการแล้ว...เงินเดือนเกือบแสน...
มีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก มีภรรยาที่ไม่สวย (ไม่ได้ใกล้เคียงน้องวิเล้ย) แต่นิสัยดี จิตใจดี ...
มีเงินตอบแทนค่าน้ำนมแม่...
ชีวิตมันก็สุโค่ยแบบนี้สำหรับคนมาจากศูนย์ แต่ถ้าคุณขยัน อดทน สู้ และไม่ท้อ ต่อโชคชะตาชีวิต
จงฝัน...และทำความฝันนั้นให้เป็นจริง ... ด้วยตัวคุณเอง
แล้ว....สักวันคุณจะสำเร็จแน่นอน...
ติดตามอ่านบทความที่เป็นประโยชน์กับชีวิตได้ที่
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=easylife2change2rich และ
http://easylifeeasyricheasychange1.blogspot.com/
ชีวิตลำบาก จงสู้...
ผมเคยลำบากมาก่อน...ลองอ่านดูครับ ใครที่ท้อแท้...เผื่อมีแรงสู้ต่อไป...
ตอนที่เริ่มทำงานเป็นลูกจ้างตอนผมอายุ 20 กลาง ๆ
ผมเริ่มต้นชีวิตช้ากว่าคนอื่น เพราะผมเป็นนักมวยไทย ชกตามเวทีลุมพินี ราชดำเนินจนถึงอายุ 25 ปี
เลิกชกมวยไม่เหลือเงินสักบาท เงินก้อนสุดท้ายหัวหน้าค่ายมวยก็ไม่ให้...
ผมตัดสินใจเลิกมวยตอนอายุ 25 ปี กับความรู้ มัธยมปลาย กศน. เกรดเฉลี่ย 1.87
ผมไม่รู้จะทำอะไรดี จะมีบริษัทไหนจะจ้างผมเข้าทำงานมั๊ยเกรดแบบนี้...
พอดีมีนักมวยรุ่นน้อง ไปได้งานทำที่บิ๊กซี ผมเลยไปสมัครบ้าง...โชคดีเหลือเกินผมได้งานกับเกรด ห่วยแตกนั้น...
เงินเดือน 4,900 ไม่มีโอที...เป็นพนักงานซัพ ฯ ทดลองงาน 6 เดือน...
มันจะไหวมั๊ย กับเงินเดือนนี้....แล้วอนาคตล่ะจะเป็นยังไง....
ผมอยากเรียนต่อ ปวส. จะได้มีเงินเดือนสูง ๆ ...
แต่จะไปเรียนที่ไหนได้ อายุ 25 แล้ว...
แก่กว่าครู ซะอีก...
แต่ถ้าไม่หาที่เรียน อนาคต...ชีวิต คงได้เป็นภารโรงแน่...
ผมคิดการใหญ่ จะเรียนทั้งทีก็ต้องโรงเรียนมีชื่อเสียงหน่อย...
แต่อนิจจา...สาขาวิชาไหนก็เรียนไม่ได้ วิชาช่าง วิชาวิทยาศาสตร์ไม่มีพื้น
เรียนได้แค่พานิชย์...โอ้ว...พระเจ้าสามขา...จะเรียนดีมั๊ยวะ...
จบมาคงอายุ 28 เป็น ปวส จบใหม่...สายพานิชย์...
แล้วกูจะไปหางานทำที่ไหนวะเนี๊ย....???
อนาคตยังไม่รู้ แต่ถ้ากูไม่เรียน กูก็ต้องเป็นภารโรง...!!!
ไม่สนละ กูจะเรียน...
ผมสมัครเรียนทันที กับโรงเรียนพานิชย์ที่ดังที่สุดในจังหวัด ในสมัยนั้น...
ค่าเทอม 14,000 ไม่รวมค่า โน่น นี่ นั่น..............
ทำไงได้ ก็ชีวิตมันห่วยแตกมาแล้ว... ต้องแก้ทีละเปราะ...
เงินเดือนแค่นี้ 4,900 x 3 = 14,700 ค่าเทอมยังเกือบไม่พอ...
ต้องหาวิธีประหยัด ...แบบ พ่อเรียกปู่...
ผมต้องทำ..................................ถ้าไม่ทำ....ภารโรง.....
ผมประหยัดโดย ซื้อถั่วลิสงสด มาทอดเอง โลละ 36 บาท เดือนละ 2 โล ประมาณ 72 บาท ใส่เกลือบ้าง น้ำตาลบ้าง
คลุกกับข้าวสวยกินได้ 1 เดือน... ต้นทุนประมาณ 80 บาท
ประหยัดแบบ...ให้นรก!!!อายไปเลย...
----
เงินเดือนทั้งหมดผมใช้เป็นทุนเรียนต่อปวส... ตอนนั้นทำงานที่บิ๊กซี เงินเดือน 4,900 ไม่มีโอ
เลิกงานจากบิ๊กซี ตอนบ่าย 3 กลับห้องเช่ากินข้าวกับถั่วลิสงทอดทุกวัน...อิ่มแล้วออกไปขับรถวินมอไซต์ถึง 6 โมงเย็น...ได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ยังดี...
6 โมงเย็นไปเรียน ปวส.ภาคค่ำ เรียนถึง 4 ทุ่ม กลับห้องทำการบ้าน ทำรายงาน นอนตอนเที่ยงคืน ตื่นตีห้าไปทำงาน....
ผมอดทนเรียนปวส. 2 ปีครึ่ง ตั้งใจเรียนแบบไม่กระพริบตา ตามติดครูเป็นเงา...เหมือนเหาติดหัวครู...
มีปัญหา ถาม ๆ ๆ ๆ ๆ แล้วก็ถาม จนครูเบื่อ....
เห็นหน้าผม...ครูจะเป็นลม...เมิงจะถามอะไรนักหนา...
ก็ผมโง่นี่ครับ....
ครูคงคิด แก่แล้วยังโง่อีก...(ครูจบใหม่ อายุ 22-23 เอง สวย ๆ หล่อ ๆ ทั้งนั้น)
ความยากจน ความลำบาก เป็นอุปสรรคของทุกเรื่อง....
มีครั้งหนึ่ง น้องวิ...พีซีแล็ตตาซอย...ผมชอบเธอ...เธอสวย น่ารัก สวยระดับเคยประกวดนางงามลอยกระทง และนางงามนพมาศ
เธอมาทำงานที่ห้างบิ๊กซีทุกวันอังคาร และพฤหัส...ผมแอบมองเธอมานาน หลายเดือน ไม่กล้าคุย...
ถึงแม้จะทำงานแผนกเกี่ยวข้องกันคือ เครื่องดื่ม ผมก็ไม่กล้า...
รูปชั่ว ตัวดำ ความรู้ต่ำ แถมฟรี...จนแทบไม่มีจะกิน...
ใครไปจะสน....
แต่ความดี ทำให้เราได้คุยกัน สนิทสนมกัน...รู้จักกันมากขึ้น...
เริ่มกินข้าวพักเที่ยงพร้อมกัน
เริ่มสั่งข้าวในห้องพักพนักงานให้กันและกันกิน...
เริ่มนัดกันไปเที่ยวหลังเลิกงาน...
หัวใจผมลิงโลด ตื่นเต้นดีใจ...เรากำลังจะได้น้องวิ เป็นแฟนหรือนี่...
น้องวิ คนสวย ใคร ๆ ก็อยากได้เป็นแฟน...เรากำลังจะรักกันใช่มั๊ย...
วันหนึ่งหลังเลิกงาน ...น้องวิ ซื้อชุดใหม่มา เธอเรียกให้ไปดูชุดที่ห้องของเธอ...
เธออวดชุดสวย ด้วยจริตของผู้หญิง ดูน่ารักยิ่งนัก
เราคุยกันสนิทสนม...ชุดเธอน่ารักมาก...เธอใส่ให้ดู แล้วบอกว่าคราวหน้าไปตลาด จะซื้อให้พี่นะ...
แล้วน้องวิ ก็บอกอีกว่า...วันนี้ วิทำปลานึ่ง พี่อยู่กินด้วยกันนะ...
????....
ผมรู้เลยว่า...ผมได้ครองหัวใจของน้องวิแล้ว....
ผมดีใจ...จนพูดไม่ออก....
ผมอยากกอดเธอ อยากหอมเธอ ให้สมกับที่ผมหลงรักเธอมานาน...
แต่เวลานั้น ผมกลับเสียใจมากเสียยิ่งกว่า
มันเกินที่จะหาคำมาบรรยายความเสียใจนี้ได้...
เพราะความจน...ผมจะดูแลเธอยังไง...
.........
...
นี่ก็สายมากแล้ว...ผมต้องกลับไปห้องเช่า...ไปกินถั่วทอด....
ไปวิ่งมอร์ไซค์ ....
ไปเรียน....
ผมจะยอมทนเห็นคนที่ผมรัก กินข้าวกับถั่วทอด ประหยัด ปู่เรียกพ่อ กับผมได้อย่างไร...???
ผมยิ้ม และร้องไห้ในแววตาของผม...
ผมขอตัวน้องวิ กลับอย่างกระทันหัน...โดยไม่บอกเหตุผลกับเธอ...
กลับมาห้อง...ผมนั่งกินถั่วทอด คลุกกับข้าว...และน้ำตา...
ผมร้องไห้ จนถึง 6 โมงเย็น......
แล้วก็ไปเรียนต่อ...
ตั้งแต่นั้นผมทำตัวก็ห่างเหินเธอ....
ผมรักเธอ...แต่ผมไม่อยากให้เธอลำบากกับผม...ชีวิตผมมันสุโค่ย ยอดติ่งของความห่วยแตก...
...................
แต่............ใครเล่าจะอดทนเห็นคนรักทุกข์ใจ งอน เสียใจ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ผิดได้ลงคอ...
เธอคงอึดอัด....วันหนึ่งเธอเข้ามาถามว่า พี่เป็นอะไร หายเงียบไป เป็นอะไร...
นัยตาเธอเริ่มแดง...ผมสงสารเธอมาก...
ผมบอกความจริงเธอว่า..."พี่ต้องไปเรียน 6 โมงเย็น"
แต่ผมไม่กล้าบอกว่า ผมมันจน ผมไม่มีจะ-...ผมกั๊กไว้...
ไม่รู้กั๊กไว้ทำไม...ทำเป็นเท่...ทำเป็นไม่มีปัญหาอะไร...
โถ่...ไอ้ควาย...
น้องวิ ยิ้มดีใจ ... รอยยิ้มของเธอน่ารักยิ่งนัก...
"นึกว่ารีบกลับไปหาเมีย" พูดพร้อมเอากำปั้นดันแขนผมกับยิ้มอาย ๆ ......น่ารักเหลือเกิน....
"ไป ๆ ทำงานได้แล้ว" ...แล้วเธอก็ไล่ผมไปทำงานแก้เก้อ ซะงั้น...
แต่ความจริง ก็คือความจริง...
ผมคบน้องวิ แบบ ค่อย ๆ ถอยห่าง ...
ผมมักบอกน้องวิว่า ทำไมน้องไม่เรียนต่อ ... หน้าตาก็ดี ... โหงวเฮ้งก็ดี...อย่าทำงานอย่างนี้ไปตลอดชีวิตเลย...
ผมพูดแบบนี้กับน้องวิ บ่อย ๆ เจตนาก็อยากให้น้องได้ดี มีอนาคต เพราะครอบครัวพ่อแม่ของน้องวิ ไม่ใช่คนลำบากอย่างผม
พ่อแม่เธอ คนชลบุรี มีที่ทางเยอะ...ฐานะดี...
น้องวิก็ฟัง จ้า ๆ ๆ ไปวัน ๆ ...
แต่คำพูดเหล่านี้ มันเหมือนพี่ชาย สอนน้องมากกว่า....
และมันก็ค่อย ๆ ห่างไป เพราะผมไม่ได้เติมเชื้อเพลิงความรักให้เธอเลย...
เติมให้แต่ความเคลียด...
สำหรับเธอ...ฟังดูเหมือนผลักไส เธอไปทุกวัน ๆ มากกว่า...
ผมจน...ผมโง่...แล้วผมก็ยังทำร้ายหัวใจตัวเอง....
จะมีใครบัดซบ เท่าผมกับอีก....
ผมไม่รู้ว่า ตัวเองทำถูกหรือป่าว...
แต่เราก็เลิกกันในที่สุด
และผมก็ยังคงเรียนต่อจนจบ
ผมจบด้วยเกรดสูงที่สุดในห้อง...
หางานทำใหม่ ได้เงินเดือนบวกสวัสดิการ ประมาณ 10,700 ดีขึ้นมาหน่อย
แต่ก็วิ่งมอร์ไซต์รับจ้างเหมือนเดิมตอนหยุดวันเสาร์ อาทิตย์ .... ผมมองอนาคตที่เงินเดือนแค่นี้ไม่มีทางพอกิน...
มีผู้หญิงที่รัก ก็ไม่กล้า เพราะผมมันจนเกินกว่าใครจะรับได้...
ผมเรียนเก่ง ตั้งใจเรียน สาว ๆ ชอบ...แต่พอคบเป็นแฟน ทุกคนเลิกหมด เพราะผมมันจน....
หรือถ้าไม่มีใครเลิก ผมก็สงสารเธอกว่าจะยอมให้เป็นแฟนจน ๆ อย่างผมได้...
เหมือนอย่างน้องวิ....
ผมทำงานอยู่ 1 ปี สมัครเรียนต่อ เสาร์ อาทิตย์ ในราชภัฏแห่งหนึ่ง...
ความฝันผมอยากเป็นผู้จัดการให้ได้ เงินเดือนเยอะ ๆ ....คนที่ไม่เจียมกะลาหัว ไม่สนใจกำพืดตัวเอง...อยากเป็นผู้จัดการ....
ใครจะว่า ดูถูกยังไงผมไม่สน...ผมตั้งใจเรียน ตั้งใจประหยัดอีกครั้ง ครั้งนี้ดีหน่อย ไม่ต้องกินถั่วทอดทั้งเดือนเหมือนเมื่อก่อน
เพราะเงินเดือนมากขึ้นนิดหน่อย ค่าเทอมก็ไม่แพงเท่าโรงเรียนเอกชนระดับ ปวส....แต่ก็ต้องประหยัด เพราะกิจกรรมเยอะ รายงานเยอะ...
ผมอดทนเรียน 2 ปีกว่า จบปริญญาเกียรติ นิยมอันดับ 2 ...
ออกหาสมัครงานใหม่ คราวนี้ผมมีปริญญา....สมัครตำแหน่ง ซุปเปอร์ไวเซอร์เลย....
ความพยายาม + ประสบการณ์ และที่สำคัญ ภาษาอังกฤษที่เรียนเอง ท่องเอง อ่านเอง...มันได้ผล...
ผมรับเงินเดือนเกือบ 3 หมื่น...ผ่านมา 5 ปีกว่า ผมเป็นผู้จัดการแล้ว...เงินเดือนเกือบแสน...
มีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก มีภรรยาที่ไม่สวย (ไม่ได้ใกล้เคียงน้องวิเล้ย) แต่นิสัยดี จิตใจดี ...
มีเงินตอบแทนค่าน้ำนมแม่...
ชีวิตมันก็สุโค่ยแบบนี้สำหรับคนมาจากศูนย์ แต่ถ้าคุณขยัน อดทน สู้ และไม่ท้อ ต่อโชคชะตาชีวิต
จงฝัน...และทำความฝันนั้นให้เป็นจริง ... ด้วยตัวคุณเอง
แล้ว....สักวันคุณจะสำเร็จแน่นอน...
ติดตามอ่านบทความที่เป็นประโยชน์กับชีวิตได้ที่
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=easylife2change2rich และ
http://easylifeeasyricheasychange1.blogspot.com/