เราบอกเลิกแฟนในวันครบรอบ2ปี ตอนนั้นคิดแค่ว่าอยากเจอคนที่กว่านี้ ที่สนใจเรามากกว่านี่
คือแฟนเราไม่สนใจเราเลย เราต้องคอยชวนไปเที่ยว ต้องเป็นฝ่ายโทหาก่อน
เวลาจะไปไหนด้วยกันเรานัดแฟนไว้ ก็กว่าจะมาแบบเราคอยรอนานสุดๆ3ชม
มีครั้งนึงเราเกิดอุบัติเหตุขาเจ็บเดินไม่ได้เลย เราโทรไปหาขอให้มาหาเขาก็มาหาแบบไม่สนใจอะไรเลย
บางทีก็ไม่มา ตอนนั้นเราท้อมากเลย หลายๆคนบอกว่าเราหาได้ดีกว่านี้นะ เลิกเถอะ  เรารักเขามาก
จนลืมคนรอบข้าง จนแต่เขาคนเดียวเลย เราเหนื่อยมาก ตอนนี้เราเลิกกันมา3เดือนเเล้ว ตอนแรกๆเขาง้อเราแบบสุดๆ
ขอร้องให้เราให้อภัย แต่ตอนนั้นเราคิดว่าไม่มีเขาเราก็อยู่ได้แล้ว เราเลิกกันก็จริงนะ แต่ยังคุยกันตลอดเลย
มีไม่คุยนานสุดแค่1อาทิต ที่เหลือก็โทไปบ่นนู้นนี้ ให้ฟังเป็นพัก ๆ ไม่ก็ไลน์ไปหาบ้าง
เราลองคุยกับผู้ชายคนอื่นดูแล้วสุดท้ายก็ไม่ใช่สักคน ต่อให้ใครเข้ามาเราก็ไม่สนใจเลย จริงๆตั้งแต่เลิกกันมา
เราไม่ได้มีความสุขขึ้นเลย มันว่างมันเหมือนคนไม่มีอะไรเลย แต่เราไม่รู้ว่าถ้าเรากลับไปคบกัน มันจะดีมั้ย
พอกลับไปเราอาจจะคิดอีกว่าเขาไม่สนใจ จริงๆเขาก็รักเรามาก เขาไม่เคยมีใคร ไม่เคยมองใคร
พอลองไปคุยกับคนอื่นจริงๆ ยิ่งรู้ว่าไม่มีใครรักเราเท่าเขาเลย ตอนนี้เสียใจมากเลย มานึกๆแล้วไม่น่าทิ้งเขาแบบนั้น
พอจะคุยกันดีๆเขาก็พูดตลอดว่าไม่ว่ายังไงเราไม่ควรทิ้งเขาไปหาคนใหม่แบบนี้ เราเคยเดินควงผช คนอื่นในห้างแล้วเขาก็เห็น
แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันไม่ใช่ เราฟื้นรักคนอื่นไม่ได้ ......