อยากเล่าความในใจที่พิมพ์ออกมาเป็นตัวอักษร
ผมได้ใช้ชีวิตในช่วงทำงานใหม่ๆ. และประสานงานกับเจ้าหน้าที่แผนกอื่นๆซึ่งอยู่ต่างสาขา วันหนึ่งผมได้ดิวงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นเราเป็นแค่พี่ น้อง ขออนุมัติงาน หลังจากคุยกันบ่อยๆ ผมก็รู้สึกดี และเริ่มคุยโทรศัพท์ และเริ่มจีบเทอร ลืมบอกเราทำงสนบริษัทเดียวกัน แต่อยู่คนล่ะที่ในการทำงาน หลังจากเราเริ่มจีบ และเราก็เริ่มเดินทางไปหากันและกัน โดยนั่งเครื่องไปหาเดือนล่ะครั้ง ช่วงเทศกาล. แบบนี้เกือบ 2 ปี จนเราแต่งงานกัน. แต่ถึงจะแต่งงานด้วยภาระในการทำงาน เราก็ยังอยู่ห่างกัน เหมือนเคย นั่งเครื่องไปมาหากันทุกเดือนตลอด. บางครั้งเหงาเป็นห่วง ชีวิตคู่แต่งงานแต่ก็ยังอยู่คนล่ะแห่งเพราะต้องทำงาน หาเงิน. จนมาถึงวันหนึ่ง แฟนตัดสินใจลาออก จะมาหางานทำ ใกล้ๆผม แต่ทางหัวหน้าขอร้องให้อยู่ต่อ และยอมให้เราสองคนมาทำงานที่เดียวกันได้ ผมดีใจมาก ภรรยาผมก็ดีใจ เราได้อยู่ด้วยกัน ดูแลกัน. ชีวิตตอนนี้ของผมช่างดีที่สุดวันที่รอมานานแสนนาน เราสองคนตั้งใจทำงานเก็บเงิน และวางแผนจะมีน้องสักคน. ตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกันสองสามีภรรยามาเกือบ1ปี กับ 3 เดือน เราก็หาหมอตรวจเลือดตรวจพาหะวางแผนจะมีครอบครัว อยู่ดีๆภรรยาก็ถูกเรียกประชุมด่วนผลสรุป แผนกที่แฟนผมทำงานปรับโครงสร้าง. ถูกเรียกขึ้น ทำใหเราต้องห่างกันอีก แผนมีลูกก็ต้องสะดุด เราสองคนทำไรไม่ถูกชีวิตเหมือนเจออุปสรรค วางแผนอะไร กลับกลายเป็นต้องหยุดจะลาออก ก็กลัวไม่มีเงินใช่ เราสองคนไม่อยากห่างกันเลย หลังจากเราคุยกันทั้งน้ำตาต่างฝ่ายต่างเศร้าภรรยาผมตัดสินใจย้ายไปทำงานที่เดิมเพืออนาคต เพราะตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีจะลงทุนอะไรก็ยาก ตอนนี้ผมยังติดผ่อนรถ. ภรรยาบอกว่าพอเทอรผีอนรถหมด มีเงินเหลือ เค้าจะลาออกมา ตอนนี้ถ้าลาออกเราก็ไม่มีเงินใช่ ชีวิตคนเราไม่แน่นอน หลังจากผมไปส่งภรรยาพร้อมย้ายของที่จำเป็นด้วยความผูกพัน ความใกล้ชิด ผมเป็นห่วงภรรยามากและไม่อยากให้ไปไหนมาไหนคนเดียว ผมเลยตัดสินใจให้ทำเพื่อผมคือหาห้องพักใกล้ที่ทำงาน. ไม่น่ากลัวระหว่างทางเดินกลับห้อง เพราะผมเป็นห่วง ภรรยาจริงๆ ค่าห้องจะแพงเท่าไรผมก็ยอม และจะช่วยออกค่าห้อง หลังจากเช่าห้อง ผมซื้อของจำเป็นเค้าห้องให้คนรักทุกอย่าง อย่างน้อยดีใจได้เห็นที่พักว่าเป็นแบบไหน ตอนแรกภรรยาจะขึ้นมาคนเดียว ไม่ให้ผมมา. และเวลาผ่านไป ผมก็ต้องเดินทางกลับมาเพื่อทำงาน วันที่เทอรมาส่งผมสนามบิน เมื่อถึงเวลาขึ้นเครื่อง จากที่เทอรมาส่งผม กล้ายเป็นผมต้องไปส่งเทอรขึ้นรถไฟแอร์พอร์ตลิ้งค์. เราสองคนจ๋องหน้ากันและร้องไห้ เพราะต้องอยู่ห่างไกลกันอีก เราโทรหากันทุกวัน คิดถึง เศร้า ผมประหยัดเงินจากกินกาแฟเซเว่นทุกวัน เงินค่ากาแฟมาหยอดกระปุกทุกวันเป็นค่าหอและค่าน้ำค่าไฟฟ้า ให้เทอรผมอยู่นี้ใช่เงินน้อยไม่เหมือนภรรยาค่าใช้จ่ายเยอะ. ผมอยากให้แฟนลาออกมาอยู่ด้วยกันแต่เราไม่มีเงิน. ผมก็ไม่มีเงินลงทุนทำธุรกิจ ได้แต่นอนภาวนาทุกวันให้แฟนได้กลับมาอยู่ด้วยกัน ผมอยากผ่อนรถหมดไวๆอย่างน้อยมีเงินเหลือที่จะนำเงินมาดูแลภรรยา. เป็นเงินลงทุนว่าจะทำอะไรกันดี. ช่วยแนะนำหน่อยครับผมควรทำไงดี
ทำไม่ชีวิตต้องมีอุปสรรค ความเศร้า. ความรัก ชีวิต คู่ชีวิต
ผมได้ใช้ชีวิตในช่วงทำงานใหม่ๆ. และประสานงานกับเจ้าหน้าที่แผนกอื่นๆซึ่งอยู่ต่างสาขา วันหนึ่งผมได้ดิวงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นเราเป็นแค่พี่ น้อง ขออนุมัติงาน หลังจากคุยกันบ่อยๆ ผมก็รู้สึกดี และเริ่มคุยโทรศัพท์ และเริ่มจีบเทอร ลืมบอกเราทำงสนบริษัทเดียวกัน แต่อยู่คนล่ะที่ในการทำงาน หลังจากเราเริ่มจีบ และเราก็เริ่มเดินทางไปหากันและกัน โดยนั่งเครื่องไปหาเดือนล่ะครั้ง ช่วงเทศกาล. แบบนี้เกือบ 2 ปี จนเราแต่งงานกัน. แต่ถึงจะแต่งงานด้วยภาระในการทำงาน เราก็ยังอยู่ห่างกัน เหมือนเคย นั่งเครื่องไปมาหากันทุกเดือนตลอด. บางครั้งเหงาเป็นห่วง ชีวิตคู่แต่งงานแต่ก็ยังอยู่คนล่ะแห่งเพราะต้องทำงาน หาเงิน. จนมาถึงวันหนึ่ง แฟนตัดสินใจลาออก จะมาหางานทำ ใกล้ๆผม แต่ทางหัวหน้าขอร้องให้อยู่ต่อ และยอมให้เราสองคนมาทำงานที่เดียวกันได้ ผมดีใจมาก ภรรยาผมก็ดีใจ เราได้อยู่ด้วยกัน ดูแลกัน. ชีวิตตอนนี้ของผมช่างดีที่สุดวันที่รอมานานแสนนาน เราสองคนตั้งใจทำงานเก็บเงิน และวางแผนจะมีน้องสักคน. ตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกันสองสามีภรรยามาเกือบ1ปี กับ 3 เดือน เราก็หาหมอตรวจเลือดตรวจพาหะวางแผนจะมีครอบครัว อยู่ดีๆภรรยาก็ถูกเรียกประชุมด่วนผลสรุป แผนกที่แฟนผมทำงานปรับโครงสร้าง. ถูกเรียกขึ้น ทำใหเราต้องห่างกันอีก แผนมีลูกก็ต้องสะดุด เราสองคนทำไรไม่ถูกชีวิตเหมือนเจออุปสรรค วางแผนอะไร กลับกลายเป็นต้องหยุดจะลาออก ก็กลัวไม่มีเงินใช่ เราสองคนไม่อยากห่างกันเลย หลังจากเราคุยกันทั้งน้ำตาต่างฝ่ายต่างเศร้าภรรยาผมตัดสินใจย้ายไปทำงานที่เดิมเพืออนาคต เพราะตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีจะลงทุนอะไรก็ยาก ตอนนี้ผมยังติดผ่อนรถ. ภรรยาบอกว่าพอเทอรผีอนรถหมด มีเงินเหลือ เค้าจะลาออกมา ตอนนี้ถ้าลาออกเราก็ไม่มีเงินใช่ ชีวิตคนเราไม่แน่นอน หลังจากผมไปส่งภรรยาพร้อมย้ายของที่จำเป็นด้วยความผูกพัน ความใกล้ชิด ผมเป็นห่วงภรรยามากและไม่อยากให้ไปไหนมาไหนคนเดียว ผมเลยตัดสินใจให้ทำเพื่อผมคือหาห้องพักใกล้ที่ทำงาน. ไม่น่ากลัวระหว่างทางเดินกลับห้อง เพราะผมเป็นห่วง ภรรยาจริงๆ ค่าห้องจะแพงเท่าไรผมก็ยอม และจะช่วยออกค่าห้อง หลังจากเช่าห้อง ผมซื้อของจำเป็นเค้าห้องให้คนรักทุกอย่าง อย่างน้อยดีใจได้เห็นที่พักว่าเป็นแบบไหน ตอนแรกภรรยาจะขึ้นมาคนเดียว ไม่ให้ผมมา. และเวลาผ่านไป ผมก็ต้องเดินทางกลับมาเพื่อทำงาน วันที่เทอรมาส่งผมสนามบิน เมื่อถึงเวลาขึ้นเครื่อง จากที่เทอรมาส่งผม กล้ายเป็นผมต้องไปส่งเทอรขึ้นรถไฟแอร์พอร์ตลิ้งค์. เราสองคนจ๋องหน้ากันและร้องไห้ เพราะต้องอยู่ห่างไกลกันอีก เราโทรหากันทุกวัน คิดถึง เศร้า ผมประหยัดเงินจากกินกาแฟเซเว่นทุกวัน เงินค่ากาแฟมาหยอดกระปุกทุกวันเป็นค่าหอและค่าน้ำค่าไฟฟ้า ให้เทอรผมอยู่นี้ใช่เงินน้อยไม่เหมือนภรรยาค่าใช้จ่ายเยอะ. ผมอยากให้แฟนลาออกมาอยู่ด้วยกันแต่เราไม่มีเงิน. ผมก็ไม่มีเงินลงทุนทำธุรกิจ ได้แต่นอนภาวนาทุกวันให้แฟนได้กลับมาอยู่ด้วยกัน ผมอยากผ่อนรถหมดไวๆอย่างน้อยมีเงินเหลือที่จะนำเงินมาดูแลภรรยา. เป็นเงินลงทุนว่าจะทำอะไรกันดี. ช่วยแนะนำหน่อยครับผมควรทำไงดี