คือ มันเป็นเรื่องราวของผมเอง ผมขอสมมุติ ชื่อ ผมว่า A
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม ได้แอดเฟสของเขาไปคนหนึ่ง ให้นามสมมุติว่า B
พอ B รับแอดผมเรียบร้อยเเล้ว ผมก็เข้าไปที่หน้าวอลเค้าเเล้วก็ พิมไปว่าขอบคุณที่รับแอดครับ เขาตอบกลับมาว่า ไม่เป็นไรจ้า
จากนั้นไม่นาน ผมก็เห็นเขา อัพสเตตัส แบบ เป็นกลอน หวานๆ ผมอ่านเเล้วก็เพลิน ดี
วันหนึ่ง เกิด อยากทักเขาคือมา ผมก็กล้าๆกลัวๆว่า เขาจะตอบเราไหม? เขาจะสนใจเราหรือเปล่า?
พอผม ทำใจให้กล้ากดทักเข้าไป เขาก็ตอบผมทันที ผมก็ถามเขาว่าชื่ออะไร อยู่จังหวัดอะไร ชอบอะไรบ้าง (ประมาณชวนคุยไปเรื่อยๆ)
จากนั้นไม่นานผมก็เริ่มแอบชอบเค้า เข้าเเล้ว >.< จากนั้นไม่นาน พอโรงเรียนเปิดเทอม เราก็ไม่ได้คุยอะไรก็มาก เหมือนห่างๆไป ผมรู้สึกเริ่มคิดถึงเขา
แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่าน่ะ 5555 จากนั้นพอหลังเลิกเรียนผมก็รีบกลับบ้านรีบไปเปิดคอมเพื่อคุยกับเขา ช่วงเวลาที่ผมคุยกับเขาผมโครตมีความสุขมากๆ พอคุยกันไปได้สัก 1 เดือน ผมก้บอกเขาว่า B เราเริ่มชอบเธอเเล้ว เเหละ Bบอก อ่อเรื่องนั้นเรารู้ตั้งนานเเล้วเเหละ เเล้วผมก็ถามต่อ เเล้ว B อะรู้สึกยังไงกับเรา Bบอกก็รุ้สึกดีน่ะ A เป็นคนคุยสนุกมาก คุยด้วยทีไรยิ้มตลอด ผมถามงั้นเราเป็นแฟนกันไหม? Bบอกว่า รอเค้าหน่อยได้หรือเปล่า เค้ายังไม่เคยมีเเฟนอะ ผมบอกได้ๆ ผมรอได้ จากนั้น พอเริ่มคุยกันมันก็ ยิ่งรักเขาขึ้นๆไปเรื่อยๆ เเล้ววันหนึ่งสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย คือ จู่ๆเขาหายไป ประมาณ 3-4 เดือนโดยที่ไม่บอกอะไรผมเลย ผมเริ่ม รู้สึกเศร้าที่ทำไมเขาไม่บอกผมเลยว่าไปไหน ทำอะไร แต่พอเขาออน เขาก็รีบขอโทษ ผม เเละบอกผมว่า โทษทีพอดีเข้า รพ. อ่ะ ขอโทษจริงๆน่ะ ที่ไม่ได้บอกอะไรเลย ผมบอกอ่อโอเคร ไม่เป็นไร เเล้วหายดีหรือยังล่ะ เขาบอกหายเเล้ว ผมก็ตกลง โอเครหายโกรธ จากนั้นผมเริ่มขอรหัสเฟสเขา พอผมเข้าไปเฟสเขาผมกลับเห็นเขาคุยกับคนอื่นมากมาย ผมเริ่มรู้สึกโกรธ เเละหึงมาก(ทั้งที่ๆยังไม่ได้เป็นอะไรกัน) ผมจึงขอให้ B อย่าคุยกับคนอื่นได้ไหม เราขอ B บอกตกลงได้เราจะไม่คุยกับใคร จากนั้นไม่นาน ก็ผ่านไป1 ปี ผมก็เริ่มถามเขาอีกครั้งว่า B เป็นเเฟนกันได้หรือยัง เขาบอกยังไม่พร้อมอะ ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม? ผมบอกได้ จ้าๆไม่เป้นไร หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่ติดต่อกับผมอีกเลย เเล้วมันก็ผ่าน
ไป 2 ปี ผมก็ยังรอเขาอยู่ ผมยังไม่มีใคร วันนั้นผมออกไป ซื้อข้าวกับเพื่อนข้างนอก วันนั้นเเหละ เขาบอกเขาเห็นผม ผมแอบดีใจ เเล้วถามไปว่า หายไปไหนมาตั้งนาน รู้ไหม คิดถึง Bบอกผมว่า ขอโทษน่ะ A ความจริงเราไม่ได้ชื่อ B เราไม่ได้อยู่เชียงใหม่อย่างที่เคยบอกไว้ เราอยู่เชียงรายนี่เเหละ ถ้ารักเราจริงก็หาเราให้เจอละกัน จากนั้นเขาก็หายไปจากชีวิตผมทันที ผมเศร้ายิ่งกว่าเดิม ผมอยากร้องไห้มากๆ กับ 3 ปีที่รอมาไม่มีค่าอะไรเลย เเต่ผมก็คิดได้เเค่ว่า มันเป็นบทเรียนของชีวิต พอวันรุ่งขึ้น ผมก็ ยิ้มให้กับวันใหม่ ที่สดใส เเต่สภาพใจยังไม่โอเคร เเต่ยังดีที่ผมมีเพื่อนคอยปลอบใจ
คุณเคยรอใครคนหนึ่งใน Social ไหม?
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม ได้แอดเฟสของเขาไปคนหนึ่ง ให้นามสมมุติว่า B
พอ B รับแอดผมเรียบร้อยเเล้ว ผมก็เข้าไปที่หน้าวอลเค้าเเล้วก็ พิมไปว่าขอบคุณที่รับแอดครับ เขาตอบกลับมาว่า ไม่เป็นไรจ้า
จากนั้นไม่นาน ผมก็เห็นเขา อัพสเตตัส แบบ เป็นกลอน หวานๆ ผมอ่านเเล้วก็เพลิน ดี
วันหนึ่ง เกิด อยากทักเขาคือมา ผมก็กล้าๆกลัวๆว่า เขาจะตอบเราไหม? เขาจะสนใจเราหรือเปล่า?
พอผม ทำใจให้กล้ากดทักเข้าไป เขาก็ตอบผมทันที ผมก็ถามเขาว่าชื่ออะไร อยู่จังหวัดอะไร ชอบอะไรบ้าง (ประมาณชวนคุยไปเรื่อยๆ)
จากนั้นไม่นานผมก็เริ่มแอบชอบเค้า เข้าเเล้ว >.< จากนั้นไม่นาน พอโรงเรียนเปิดเทอม เราก็ไม่ได้คุยอะไรก็มาก เหมือนห่างๆไป ผมรู้สึกเริ่มคิดถึงเขา
แต่ผมไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่าน่ะ 5555 จากนั้นพอหลังเลิกเรียนผมก็รีบกลับบ้านรีบไปเปิดคอมเพื่อคุยกับเขา ช่วงเวลาที่ผมคุยกับเขาผมโครตมีความสุขมากๆ พอคุยกันไปได้สัก 1 เดือน ผมก้บอกเขาว่า B เราเริ่มชอบเธอเเล้ว เเหละ Bบอก อ่อเรื่องนั้นเรารู้ตั้งนานเเล้วเเหละ เเล้วผมก็ถามต่อ เเล้ว B อะรู้สึกยังไงกับเรา Bบอกก็รุ้สึกดีน่ะ A เป็นคนคุยสนุกมาก คุยด้วยทีไรยิ้มตลอด ผมถามงั้นเราเป็นแฟนกันไหม? Bบอกว่า รอเค้าหน่อยได้หรือเปล่า เค้ายังไม่เคยมีเเฟนอะ ผมบอกได้ๆ ผมรอได้ จากนั้น พอเริ่มคุยกันมันก็ ยิ่งรักเขาขึ้นๆไปเรื่อยๆ เเล้ววันหนึ่งสิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย คือ จู่ๆเขาหายไป ประมาณ 3-4 เดือนโดยที่ไม่บอกอะไรผมเลย ผมเริ่ม รู้สึกเศร้าที่ทำไมเขาไม่บอกผมเลยว่าไปไหน ทำอะไร แต่พอเขาออน เขาก็รีบขอโทษ ผม เเละบอกผมว่า โทษทีพอดีเข้า รพ. อ่ะ ขอโทษจริงๆน่ะ ที่ไม่ได้บอกอะไรเลย ผมบอกอ่อโอเคร ไม่เป็นไร เเล้วหายดีหรือยังล่ะ เขาบอกหายเเล้ว ผมก็ตกลง โอเครหายโกรธ จากนั้นผมเริ่มขอรหัสเฟสเขา พอผมเข้าไปเฟสเขาผมกลับเห็นเขาคุยกับคนอื่นมากมาย ผมเริ่มรู้สึกโกรธ เเละหึงมาก(ทั้งที่ๆยังไม่ได้เป็นอะไรกัน) ผมจึงขอให้ B อย่าคุยกับคนอื่นได้ไหม เราขอ B บอกตกลงได้เราจะไม่คุยกับใคร จากนั้นไม่นาน ก็ผ่านไป1 ปี ผมก็เริ่มถามเขาอีกครั้งว่า B เป็นเเฟนกันได้หรือยัง เขาบอกยังไม่พร้อมอะ ขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม? ผมบอกได้ จ้าๆไม่เป้นไร หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่ติดต่อกับผมอีกเลย เเล้วมันก็ผ่าน
ไป 2 ปี ผมก็ยังรอเขาอยู่ ผมยังไม่มีใคร วันนั้นผมออกไป ซื้อข้าวกับเพื่อนข้างนอก วันนั้นเเหละ เขาบอกเขาเห็นผม ผมแอบดีใจ เเล้วถามไปว่า หายไปไหนมาตั้งนาน รู้ไหม คิดถึง Bบอกผมว่า ขอโทษน่ะ A ความจริงเราไม่ได้ชื่อ B เราไม่ได้อยู่เชียงใหม่อย่างที่เคยบอกไว้ เราอยู่เชียงรายนี่เเหละ ถ้ารักเราจริงก็หาเราให้เจอละกัน จากนั้นเขาก็หายไปจากชีวิตผมทันที ผมเศร้ายิ่งกว่าเดิม ผมอยากร้องไห้มากๆ กับ 3 ปีที่รอมาไม่มีค่าอะไรเลย เเต่ผมก็คิดได้เเค่ว่า มันเป็นบทเรียนของชีวิต พอวันรุ่งขึ้น ผมก็ ยิ้มให้กับวันใหม่ ที่สดใส เเต่สภาพใจยังไม่โอเคร เเต่ยังดีที่ผมมีเพื่อนคอยปลอบใจ