เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ
ผมกับแฟนคบกันมาได้ 3-4 ปีแล้วครับ ตั้งตอนปีหนึ่ง ด้วยความที่ผมนิสัยเด็กๆ ส่วนเขาจะมีนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่ (แฟนผมเป็นผู้ชายน่ะครับ)
ตอนนี้ผมอายุ 21 แต่แฟนผม 25 แล้วครับ เพราะซิ่วมาจาก ม.อื่น ผมกับแฟนมักทะเลาะกันมาเรื่อยๆตลอด เนื่องจากวุฒิภาวะไม่เท่ากัน และผมค่อนข้างเป็นคนหัวรั้น ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวพ่อแม่จึงตามใจ และได้รับความรักจากพ่อแม่มาตลอด แทบจะไม่รู้จักคำว่าผิดหวังเลยครับ
สำหรับผมเขาเป็นรักครั้งแรก ผมจึงรักเขามากยอมและแทบทุกอย่าง...
(แฟนผมเป็นคนดีมากคนหนึ่งครับ คอยสอนผมทุกๆเรื่อง เหมือนเป็นพ่อผมอีกคนเลยก็ว่าได้ แต่เสียอย่างเดียว... ที่เขาเป็นคนค่อนข้างเจ้าชู้)
เมื่อก่อนแทบทุกครั้งที่ผมแอบเปิดโทรศัพท์เขาแล้วจะต้องเจอเขาคุยกับคนนู้นคนนี้ตลอด เราเลิกกันบ่อยมาก นับครั้งไม่ถ้วนครับตั้งแต่คบกันมาก
แต่ว่าผมก็ยังรักเขา เราก็ยังคบมาเรื่อยๆ
ตอนปีแรกๆ ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันพร้อมกับเพื่อน แต่เขาแอบไปคุยโทรศัพท์กับคนอื่นแล้วเม็มเบอร์เป็นชื่อเพื่อน แล้วอ้างว่าคุยกับเพื่อนแทน
(ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน กลับมาบ้านก็ไม่พูดกับใคร เป็นความรู้สึกผิดหวังครั้งแรกที่เจ็บที่สุดในชีวิตครับ) หลายๆครั้งผมจับได้มาตลอด แต่อย่างที่บอก ผมรักและผมยอมตลอดครับ...
แต่ก็ต้องยอมรับครับว่าผมก็ทำนิสัยไม่ค่อยดีด้วย จึงทำให้เขาเบื่อแล้วไปคุยกับคนอื่น
หลายๆครั้งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น ในเวลา4ปีที่ผมพบเจอมา (ผมขอไม่ลงรายละเอียดนะครับ)
แต่บอกได้คำเดียวว่า เรื่องราวที่ผมเจอมาตลอด 3-4 ปี เปลี่ยนผมให้เป็นคนที่มองโลกในแง่ลบกับชีวิตรัก และ หมดความไว้ใจในตัวเขามาตลอด...
ไม่ว่าเขาจะบอกจะพูดยังไง เราก็ไม่สามารถเชื่อใจเขาได้อีก
แต่เรื่องที่เจอมาทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกรักเขา หลายๆครั้งพวกเราทะเลาะกันเรื่องจุกจิก แต่พอหายกันเขาก็ดีกับผม เขาเป็นห่วงอนาคตผมมาก
คอยสอนคอยแนะนำมาตลอด
และช่วงหลังๆเดือนสองเดือนมานี้ เราดีกันตลอดแทบไม่มีเรื่องที่จะต้องทะเลาะกัน เรามีวางแผนอนาคตกันไว้บ้าง หลังเรียนจบคงจะซื้อคอนโดอยู่ด้วยกัน หาธุรกิจเล็กๆทำร่วมกัน ผมยอมรับว่าช่วงหลังๆมานี้เขาไม่ค่อยมีคุยกับใครเลย เขาบอกว่าเขาหยุดแล้ว ผมมีความสุขมาก... แต่ความรู้สึกที่ไม่ไว้ใจมันก็ยังไม่หายไป...
ช่วงนี้แฟนผมเขาไปฝึกงานที่ บริษัททำรายการทีวี เราจึงไม่ค่อยได้เจอกันอาทิตย์นึงเจอกันแค่ เสาร์ อาทิตย์ เองครับ
...และแล้วผมได้คุยกับคนๆหนึ่ง คุยกันมาได้อาทิตย์กว่าๆ ผมก็รู้สึกดีกับเขา คนที่คุยอยู่นี้ก็มีลักษณะคล้ายๆกับแฟนผมเลย มีความเป็นผู้ใหญ่
และเราก็นัดกันออกไปกินข้าวข้างนอก ซึ่งแฟนผมก็ไม่รู้... แต่เหมือนกับเขาจะระแวงอยู่เหมือนกัน
จากได้ไปเจอกันก็ทำให้ผมชอบเขามากขึ้น เขาดูเป็นคนเก่งมีความสามารถ จนผมคิดว่าผมกำลังจะตกหลุมรักเขาคนนั้นไปแล้ว
ตอนนี้ผมเคลียดมาก ผมเลือกไม่ได้ แฟนผม ผมก็ยังรักยังเป็นห่วง มันผู้พันกันไปแล้ว สามสี่ปี จะให้ตัดกันวันสองวันคงยากมากๆ
แต่ถ้าจะให้ตัดคนใหม่ ผมก็ยังทำไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้เลยจริงๆครับ ว่าควรทำยังไงดี
อีกใจก็คิดว่า คนเก่าถ้าห่างกันใจผมก็ไม่เป็นสุข เพราะว่าด้วยความที่ผมหมดความเชื่อใจเขาไปแล้ว แต่ก็ยังผูกพันกันอยู่ ถ้าจะให้ตัดไปคบคนใหม่ผมก็เสียดายเวลา เสียดายเรื่องราวดีๆที่เคยเจอร่วมกันมา
อีกใจก็คิดว่า ผมอยากมีความรักที่เราสามารถไว้ใจได้ อยากจะลองเสี่ยงดูใหม่อีกครั้ง...
ผมควรทำยังไงดีครับ
มีแฟนแล้ว... แต่กลับไปชอบคนอื่น...
ผมกับแฟนคบกันมาได้ 3-4 ปีแล้วครับ ตั้งตอนปีหนึ่ง ด้วยความที่ผมนิสัยเด็กๆ ส่วนเขาจะมีนิสัยที่เป็นผู้ใหญ่ (แฟนผมเป็นผู้ชายน่ะครับ)
ตอนนี้ผมอายุ 21 แต่แฟนผม 25 แล้วครับ เพราะซิ่วมาจาก ม.อื่น ผมกับแฟนมักทะเลาะกันมาเรื่อยๆตลอด เนื่องจากวุฒิภาวะไม่เท่ากัน และผมค่อนข้างเป็นคนหัวรั้น ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียวพ่อแม่จึงตามใจ และได้รับความรักจากพ่อแม่มาตลอด แทบจะไม่รู้จักคำว่าผิดหวังเลยครับ
สำหรับผมเขาเป็นรักครั้งแรก ผมจึงรักเขามากยอมและแทบทุกอย่าง...
(แฟนผมเป็นคนดีมากคนหนึ่งครับ คอยสอนผมทุกๆเรื่อง เหมือนเป็นพ่อผมอีกคนเลยก็ว่าได้ แต่เสียอย่างเดียว... ที่เขาเป็นคนค่อนข้างเจ้าชู้)
เมื่อก่อนแทบทุกครั้งที่ผมแอบเปิดโทรศัพท์เขาแล้วจะต้องเจอเขาคุยกับคนนู้นคนนี้ตลอด เราเลิกกันบ่อยมาก นับครั้งไม่ถ้วนครับตั้งแต่คบกันมาก
แต่ว่าผมก็ยังรักเขา เราก็ยังคบมาเรื่อยๆ
ตอนปีแรกๆ ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันพร้อมกับเพื่อน แต่เขาแอบไปคุยโทรศัพท์กับคนอื่นแล้วเม็มเบอร์เป็นชื่อเพื่อน แล้วอ้างว่าคุยกับเพื่อนแทน
(ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน กลับมาบ้านก็ไม่พูดกับใคร เป็นความรู้สึกผิดหวังครั้งแรกที่เจ็บที่สุดในชีวิตครับ) หลายๆครั้งผมจับได้มาตลอด แต่อย่างที่บอก ผมรักและผมยอมตลอดครับ...
แต่ก็ต้องยอมรับครับว่าผมก็ทำนิสัยไม่ค่อยดีด้วย จึงทำให้เขาเบื่อแล้วไปคุยกับคนอื่น
หลายๆครั้งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น ในเวลา4ปีที่ผมพบเจอมา (ผมขอไม่ลงรายละเอียดนะครับ)
แต่บอกได้คำเดียวว่า เรื่องราวที่ผมเจอมาตลอด 3-4 ปี เปลี่ยนผมให้เป็นคนที่มองโลกในแง่ลบกับชีวิตรัก และ หมดความไว้ใจในตัวเขามาตลอด...
ไม่ว่าเขาจะบอกจะพูดยังไง เราก็ไม่สามารถเชื่อใจเขาได้อีก
แต่เรื่องที่เจอมาทั้งหมดก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกรักเขา หลายๆครั้งพวกเราทะเลาะกันเรื่องจุกจิก แต่พอหายกันเขาก็ดีกับผม เขาเป็นห่วงอนาคตผมมาก
คอยสอนคอยแนะนำมาตลอด
และช่วงหลังๆเดือนสองเดือนมานี้ เราดีกันตลอดแทบไม่มีเรื่องที่จะต้องทะเลาะกัน เรามีวางแผนอนาคตกันไว้บ้าง หลังเรียนจบคงจะซื้อคอนโดอยู่ด้วยกัน หาธุรกิจเล็กๆทำร่วมกัน ผมยอมรับว่าช่วงหลังๆมานี้เขาไม่ค่อยมีคุยกับใครเลย เขาบอกว่าเขาหยุดแล้ว ผมมีความสุขมาก... แต่ความรู้สึกที่ไม่ไว้ใจมันก็ยังไม่หายไป...
ช่วงนี้แฟนผมเขาไปฝึกงานที่ บริษัททำรายการทีวี เราจึงไม่ค่อยได้เจอกันอาทิตย์นึงเจอกันแค่ เสาร์ อาทิตย์ เองครับ
...และแล้วผมได้คุยกับคนๆหนึ่ง คุยกันมาได้อาทิตย์กว่าๆ ผมก็รู้สึกดีกับเขา คนที่คุยอยู่นี้ก็มีลักษณะคล้ายๆกับแฟนผมเลย มีความเป็นผู้ใหญ่
และเราก็นัดกันออกไปกินข้าวข้างนอก ซึ่งแฟนผมก็ไม่รู้... แต่เหมือนกับเขาจะระแวงอยู่เหมือนกัน
จากได้ไปเจอกันก็ทำให้ผมชอบเขามากขึ้น เขาดูเป็นคนเก่งมีความสามารถ จนผมคิดว่าผมกำลังจะตกหลุมรักเขาคนนั้นไปแล้ว
ตอนนี้ผมเคลียดมาก ผมเลือกไม่ได้ แฟนผม ผมก็ยังรักยังเป็นห่วง มันผู้พันกันไปแล้ว สามสี่ปี จะให้ตัดกันวันสองวันคงยากมากๆ
แต่ถ้าจะให้ตัดคนใหม่ ผมก็ยังทำไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้เลยจริงๆครับ ว่าควรทำยังไงดี
อีกใจก็คิดว่า คนเก่าถ้าห่างกันใจผมก็ไม่เป็นสุข เพราะว่าด้วยความที่ผมหมดความเชื่อใจเขาไปแล้ว แต่ก็ยังผูกพันกันอยู่ ถ้าจะให้ตัดไปคบคนใหม่ผมก็เสียดายเวลา เสียดายเรื่องราวดีๆที่เคยเจอร่วมกันมา
อีกใจก็คิดว่า ผมอยากมีความรักที่เราสามารถไว้ใจได้ อยากจะลองเสี่ยงดูใหม่อีกครั้ง...
ผมควรทำยังไงดีครับ