เจอลูกค้าโรคจิต

สวัสดีค่ะ จริงๆเราเป็นสมาชิกอยู่แต่จำรหัสไม่ได้ เลยยืมรหัสน้องมาเล่นค่ะ เรื่องของเรายาวหน่อยนะคะ เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นมา 1 ปีแล้วค่ะ เราทำงานเป็นพนักงานของบริษัทด้านการลงทุนค่ะ ตำแหน่งต้อนรับลูกค้า ซึ่งเป็นด่านหน้าที่จะต้องรับลูกค้า ให้บริการ ให้ข้อมูลหากลูกค้าต้องการมาลงทุนกับบริษัท แล้วบริษัทเราก็มีอยู่หลายสาขา เราก็ไปอยู่อีกสาขาหนึ่ง ซึ่งในสาขาอยู่กันแค่ 4 คน เราก็นั่งหน้าเคาน์เตอร์กับน้องอีกคนนึง จนได้เจอกับลูกค้าคนหนึ่ง เป็นผู้ชาย อายุ 50 ดูไม่ค่อยแก่ แต่งตัวเชยๆ ตัวผอมๆ สูงๆ ลักษณะท่าทางเงียบๆ พูดน้อย พูดเบาๆ ตุ้งติ้ง จนเราคิดว่าเป็นเกย์ เค้าต้องการมาลงทุนกับบริษัท เรามีหน้าที่แนะนำรายละเอียดต่างๆ รับสมัคร จนถึงสอนวิธีการลงทุนเบื้องต้น ซึ่งเราเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มแย้ม เป็นกันเอง (มันคือหน้าที่ล้วนๆ) เราก็อธิบายไปเรื่อยๆ เราสังเกตุเห็นท่าทางเค้ายิ้มแบบอายๆ เหมือนเขินเรา บิดไปบิดมา เราก็ต้องทำหน้าที่ต่อไป เราก็บอกว่าถ้าต้องการข้อมูลเชิงลึกเราจะตามมาร์เก็ตติ้งมาคุยนะคะ เพราะเราอธิบายได้แค่เบื้องต้นเท่านั้น เค้าไม่ยอม บอกเราไม่ชอบคุยกับใคร เราก็อ่ะ ไม่คุยก็ไม่คุย งั้นกรอกรายละเอียดข้อมูลส่วนตัวลงในใบสมัครซะ เราจะได้ทำการคีย์ข้อมูลให้ พอถึงตอนกรอกเบอร์โทรศัพท์ เค้าก็บอกว่า เราไม่ใช้โทรศัพท์นะ แต่มีโทรศัพท์ เราทำหน้า งง เลยค่ะ แล้วถามว่า แล้วจะติดต่อทำธุรกรรมยังไงคะ หากเรามีอะไรต้องแจ้งกับลูกค้า หรือลูกค้ามีอะไรสงสัย จะคุยกันยังไง เค้าบอกก็ติดต่อผ่านข้อความเอาสิคือให้ทางเราส่งเป็นข้อความมา แล้วเค้าจะคอยเปิดอ่าน หากเค้าสงสัยอะไรเค้าจะไปหาเอง (บ้านเค้าอยู่แถวเทียนทะเล สาขาเราอยู่แถวสยาม) เราก็ชวนเค้าคุยไปเรื่อยๆ เพราะดูเค้าเหมือนเป็นคนปิดกั้นตัวเอง ด้วยความที่เราคุยสนุก ตลก (เราทำแบบนี้กับลูกค้าทุกคน) เค้าก็มียิ้มบ้างหัวเราะบ้าง จนเค้าเล่านู่นเล่านี่ให้เราฟัง เหมือนเริ่มเปิดใจจะคุยมากขึ้น เราก็ฟัง เป็นชั่วโมงเลยนะ งานการไม่ต้องทำกันพอดี เค้าเล่าว่าเค้าไม่เคยมีแฟน อายผู้หญิง อยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่ญาติพี่น้องแยกกันอยู่ ไม่มีเพื่อน คือไม่เอาใครเลย มือถือก็ไม่คุยกับใคร เราฟังตอนแรกก็คิดว่าน่าสงสารจัง เราก็เลยพูดคุยกับเค้า เค้าก็ถามเราว่าขอโทษนะ เธอมีครอบครัวรึยัง เราก็บอกว่ากำลังจะแต่งงานค่ะ เค้าก็ยิ้มเจื่อนๆ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย ถามเราว่าเราเกิดวันที่เท่าไหร่ เราก็บอกไปแต่ไม่บอกปี คือคุยกันหลายเรื่อง จนน้องที่เอาข้อมูลไปคีย์ถามเราว่า ลูกค้าจะเลือกรหัสมั้ยคะ ถ้าไม่จะขอยึดเป็นเบอร์โทรศัพท์ เค้าบอกให้เราเลือกให้หน่อย ย้ำว่าเราเท่านั้น เราบอกเราไม่รู้ค่ะแล้วแต่ลูกค้าเลย เค้าบอกไม่เอาๆ ให้เราตั้ง อะไรก็ได้ เรารำคาญเลยบอกน้องว่าแกเลือกให้หน่อย น้องก็เลยเลือกให้ เค้าเลยคิดว่าเลขรหัสนั้นเราเป็นคนตั้งให้มาตลอด ก่อนกลับเค้าก็ขอบคุณเรา บอกว่าจะไปหาซื้อไอแพด เล่นไม่เป็นหรอก แต่ด้วยการลงทุนนี้มันต้องเล่นผ่านอินเตอร์เน็ต เค้าจึงต้องทำ เค้าก็บอกว่าเธอเป็นครูเรานะ ที่สอนให้เราลงทุนเป็น เราก็บอกว่า มันคือหน้าที่ค่ะ จนหลังจากนั้นเค้าก็มาอีกเรื่อยๆ ใส่ชุดเดิมๆ ซ้ำๆ มีแต่ถุงก๊อบแก๊บใบนึงใส่ไอแพดกับปากกา 1 ด้าม มานี่ไม่คุยกับใครเลยนะ จะคุยแต่กับเรา หากเรายุ่งอยู่ จะให้น้องอีกคนดูแลแทนเค้าก็ไม่เอา รอเราจนเราทำธุระเสร็จ ทุกครั้งที่เค้ามาเค้าจะยิ้มแบบเขินอายตลอด ยิ้มจนหน้าแดง หน้าบาน (เราคิดว่า เค้าเป็นอะไรของเค้าวะ) เราก็ยกมือสวัสดี เค้าก็บอกไม่ต้องสวัสดี เราเกรงใจ คือน้องอีกคน งง เพราะเล่าให้น้องเค้าฟัง เราสองคนเลยคิดว่าเค้าเป็นคนแปลกๆ เนอะ แต่ก็ต้องทำตามหน้าที่ต่อไป
มีอยู่ครั้งหนึ่ง มีเอกสารที่เค้าต้องเซนต์ เราก็ยื่นปากกาให้ เค้าบอกไม่เป็นไรๆ เรามีปากกา คือหลังจากนั้น เค้าก็ใช้ปากกาของเค้าตลอด ไม่ยอมจับปากกาใครเลย เราก็ต้องค่อยๆปรับตัวเพื่อที่จะรับมือกับลูกค้าคนนี้ ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ..>>>