สวัสดีค่ะ ฉันมีเรื่องราวที่อยากจะเล่าให้อ่านกันนะคะ อาจจะยาวสักหน่อยหรือไร้สาระก็กดออกได้ทันทีเลยนะคะ
เพราะมันอาจจะยาวไปสัหน่อยเหมือนนิยายเล็มเล็กๆเลยก็ว่าได้
เรื่องราวรักครั้งแรกของฉัน....เกิดขึ้นเมื่อ 7 ปีก่อน เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ชั้นมอต้นเองค่ะพอดีสอบติดโรงเรียนของจังหวัดเลยเข้ามาเรียนในเมืองซึ่งจริงๆบ้านอยู่ชนบทค่ะพูดเลย555 แล้วการเรียนก็โอเคนะแต่ขาดความขยันไปนิด ที่บ้านทนไม่ไหวที่ต้องเป็นห่วงลูกสาวคนเล็กที่ต้องอยุ่หอพักคนเดียวเพียงอายุแค่12 ปี เลยต้องย้ายกลับมาเรียนที่ รร ประจำอำเภอ ตอนนั่นอยู่ มอ2 ค่ะ เรามาจากในเมืองพอมาอยู่บ้านนอกก็ค่อนข้างป้อปเลย มีรุ่นพี่
เข้ามาจีบหลายคนเลยทั้ง ชายแท้และหญิงหล่อ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจบอกเลยค่ะว่าไม่ใช่แนวเลย เรายังเด็กแถมที่บ้านหวงมากๆด้วย จนกระทั้งวันหนึ่งค่ะน่สจะช่วงสอบของเทอม 1ตอนที่รถตู้ประจำทางที่รับส่งเราประจำจอดให้ลงที่หน้าประตู รร
เราสังเกตเห็น. รุ่นพี่ ผช คนนึงค่ะ แต่เราไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย เขาไม่ได้หล่อมากมายขนาดนั้นนะคะ
แต่เราเจอครั้งแรกแล้วใจมันเต้นแรงมากๆ พี่เขาเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงชุดลูกเสือ ตัดผมทรงสกินเฮด จมูก โด่งตัวผอมสูงกว่าเรานิดๆ ผิวเข้มตาโตหน่อยๆ เราจ้องตามหลังพี่เขาเลยค่ะ แต่ด็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรได้แต่เดินตามห่างๆ คิดอยู่ในใจทำไมเขาดูน่ารักจัง เรียนที่นี่มาตั้งหลายเดือนแล้วทำไมไม่เคยเจอสักที ช่วงนั้น สอบประมาน 5 วันค่ะแต่สอบวันเว้นวัน บังเอิญตอนเราสอบเสดก่อนเลยออกมานั่งรอเพื่อนที่หน้าห้อง แล้วก็นั่งเหม่อมองไปห้องตรงข้ามที่อยู่คนละอาคาร นึกออกไหมคะอาคารเรียนที่หันหน้าชนกัน เราเห็น พี่คนนั้นหันหลังให้เราอยู่ เรามองป้ายหน้าห้องคือ มอ3/3 เราดีใจมากอย่างน้อยๆก็รู้ว่าอยู่ห้องอะไร จนกระทั้งวันสอบวันสุดท้ายของเทอม 1 ก็มาถึงเพื่อนๆก็เขียนอำลากันบนหน้ากระดาน เห้ยยนี่เพิ่งเทอม1 เองนะ555 พอตกเย็นเราก็โทรให้คนที่บ้านมารับทางออกของโรงเรียน ทางออกจะมีสนามบาสและโชคชะตาก็เข้าข้างเรา พี่คนนั้นนั่งรอรถมารับกลับบ้านพอดีเลยดีใจจังเขิน
เราเดินก้มหน้าเดินจ้ำๆๆๆผ่านพี่เขาไปอย่างไวเลย5555 โอ้ยยอยากกลับบ้านไปกรี้ดๆเสียจริงๆ
ยืนมองพี่เขาสักพักพี่ชายแท้ๆของเราก็ขับมอไซด์มารับค่ะ ก่อนรถจะขับออกไปเราก็หันกลับไปมองพี่เขาอีกที
ตอนนั้นแหล่ะพี่เขามองกลับมาด้วย และมองตามมอไซด์ของเราจนข้ามถนนเรารีบหันกลับไปเลยค่ะตื่นเต้นมากๆๆๆ( 555 แรดจุง)
จากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอพี่เขาเป็นเดือนเลยค่ะ ก็มันปิดเทอมนี่นาาา ....
จนกระทั้งวันที่รอคอยก็มาถึง. วันเปิดเทอมมม เย้ๆๆๆๆ รีบอาบน้ำแต่เช้า แอบปะแป้งฝุ่นนิดๆทาลิปมันสีชมพูอ่อนๆบางๆมัดผมติดโบ
สวัสดีเทอม2 ฉันมาแล้วว พอเดินมาถึงที่หน้าห้องตัวเอง ชั้นมอ2/3 ก็ชะเง้ออมองไปที่ ห้องฝั่งตรงข้ามทันที
แต่ก็ไม่เจอค่ะ หลังจากเข้าแถวมองหาอีกทีก็ไม่เจอค่ะ นี่มันเปิดเทอมวันแรกแท้ๆ พอผ่านไปหลายวันเราไม่เจอหน้าพี่เขาเลยจนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเราได้ไปส่งพี่ชายไปซื้ออุปกรณ์แต่งรถ มอไซด์ เราไม่อยากไปเลยเพราะเรามองว่ามันเถื่อนๆมีแต่พวกเถื่อนๆแต่ก็ด้วยคำหลอกล่อของพี่ชายเลยตกลงนั่งมอไซด์ไปเป็นนเพื่อนมัน โอ้ววว เมื่อมาถึง เราอึ้งเลยพี่คนนั้นนี่หว่า อร้ายยดีใจแทบจะบ้า
ระหว่างรอพี่ชายก็เห็นพี่คนนั้นแต่งรถมอไซด์ของเขา สักพักพอเขาเห็นเรากมองใหญ่เลย เหอะโคตรเขินเลยว่ะ หลังจากวันนั้นเราเลยคิดที่จะจีบพี่เขาเลยค่ะ555 แรดเนาะแต่ก็ช่างเหอะก็คนมันชอบอ่ะนะ เราเลยบอกเพือนว่าชอบคนนี้อยุ่นะแต่พื่อนก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเลยค่ะบอกว่าไม่หล่อมั่งละ ดูเกเรมั่งล่ะแต่เราก็ไม่สนนะ จีบจนติดเลยค่ะ555
เราซื้ออมยิ้มไปให้พี่เขาค่ะฝากเพื่อนไปให้ ซื้อให้ทุกวันเลย พี่เขาก็ไม่รู้ว่าเราคนไหนเราเองไม่ใช่คนสวย น่าตาบ้านๆธรรมดา แต่ก้ไม่ถึงขี้เหร่นะ เค้าล้อเล่น
จนกระทั่งพี่เขาเจอหน้าเราจังๆ พี่เขาฝากเพื่อนเพื่อนมาบอกว่าก็คิดว่ามีแฟนแล้ววะอีก เพราะเห็นซ้อนมอไซด์ ผู้ชายตั้งหลายครั้ง
เราไม่กล้ามองหน้าพี่เขาเลยเขินสุดๆและก้แอบดีใจที่เขาเห็นเราอยู่ในสายตาแล้วเราก็บอกพี่เขาไปแล้วว่าคนนั้นคือพี่ชายเรา หลังจากนั้นเราก็โดนแซว จากพวกเพื่อนๆเราบ้างล่ะ เพื่อนๆพี่เขาบ้างล่ะเคยได้ยินพวกเพื่อนๆพี่แซวว่าตั้งแต่ น้องชอบมัน มันก็มาเรียนทุกวันเลยนะเนี้ยย เราก็พอจะนึกออกว่าทำก่อนหน้านี้เราไม่ค่อยเจอพี่เขาเลย เพราะเขาไม่ค่อยจะมาเรียนนี่เอง พี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะ วันๆแทบจะไม่ยิ้มเลย ได้แต่ทำหน้านิ่งๆไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ดูหยิ่งมากๆ อยู่มาวันหนึ่งพี่เขาได้ฝาก ช้อทโน้ต มาค่ะพับเป็นรูปหัวใจ ข้างในเขียนชื่อเรากับชื่อเขาประมาณว่า K<3N ประมาณนี้ค่ะและเบอร์โทรศัพท์ต่อท้าย เย็นวันนั้นคิดอยู่นานมากกว่าจะกล้าโทร คิดนานไปหน่อยค่ะ ก็ 4 ทุ่มพอดีเลยตัดสินใจกดโทรไปค่ะ ตึ๊ดดดดดดดด ตึ๊ดดดดดดดดดด ตึ๊ดดดดดด....... (ใจมันเต้นรัวๆๆๆ)
ฮัลโหลล... เอิ่มมมผู้หญิงรับ เรา:สะสะสะสวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์ ... รึป่าวคะ แม่เขา:ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่นะออกไปกับเพื่อน เรา:อ่อ่ค่ะๆ สวัสดีค่ะ
เฮือกก!!! อะไรกัน 4 ทุ่มแล้วนะยังไม่เข้าบ้านอีก หลังจากวันนั้นเราก็ไม่โทรไปอีกเลยค่ะ แล้วเขาก็โทรกลับมาในอีกหลายวันต่อมาจากนั้นก็ได้คุยกันกันยาวววเลยค่ะ จำไม่ได้ว่านานแค่ไหน และแล้วเดทแรกของเราก็มาถึง วันที่ 12 พ.ย.ปี 52 ใช่ค่ะวันลอยกระทง เอิ่มม เรานัดเจอกันที่งานค่ะ เรานี่เด็กมากๆแต่งตัวเชยๆ แค่เสื้อยืดแขนยาวกางเกงยีน (เชยมากก) เขานี่ใส่แค่ชุดกีฬาเลย 55 แต่ก็เท่ดีนะหลังจากวันนั้นเราก็เป็นแฟนกันเลยค่ะ^__^
............................................................แต่ชีวิตมันก็ไม่มีอะไรง่ายเลยค่ะเราคบกันได้ 3 เดือนแล้วมันเป็น3 เดือนที่รอคอยมันแฮปปี้ปหมดจนกระทั่ง ที่บ้านเรารู้.....พ่อแม่เราสั่งห้ามเด็ดขาดว่าห้ามมีแฟนยึดโทรสับเราไปเลยเราก็ร้องไห้นะแต่ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีโทรสับจะใช้แล้วเลยแอบเขียนจดหมายฝากให้เพื่อนไปให้ค่ะทำแบบนี้อยู่พักนึงเลย เราเลยตกลงกันว่าจะแอบคบกันแบบไม่ให้พ่อแม่เรารู้ เขาเอาโทรศัพท์ของเขาให้เราใช้และแอบคุยกันแบซุบซิบ แบบที่ทำเสียงแหบๆที่คุยแทบจะไม่รู้เรื่องอ่ะค่ะ
และทุกกอย่างก็เป็นไปด้วยดีค่ะเราคบกันมา 4 ปีแล้วก็มีทะเลาะกันบ้างยิ้มบ้างน้ำตาบ้างปกติเหมือนคู่อื่นๆแหล่ะค่ะจากที่เขาเคยไม่ค่อยชอบมาโรงเรียน เขาก็มาทุกวัน เคยเที่ยวแล้วเข้าบ้านดึกๆ ก็กลับมาอยู่บ้านทุกวันเพราะต้องคุยโทรศัพท์กับเรา จากคนไม่เคยตั้งใจเรียนก็ตั้งใจเรียน ไม่ต้องเดาเลยที่บ้านเขา ชอบเราเอามากๆเพราะที่ผ่านมาพ่อเขาก็เอาไม่ค่อยจะอยู่ แม่เขาก็เชียร์เราตลอดเวลาทะเลาะกันก็จะโทรมาเคลียให้บ้าง เราเห็นเขาตามใจเราก็เอาแต่ใจเลยค่ะ แต่เขาก็ยอมนะคะ บางเรื่องเราก็ยอม เราจะช่วยกันแก้ปัญหาทุกครั้งไม่เคยทิ้งกันไปไหนเลย ทุกเช้าเราจะมาเจอกันที่ โรงอาหารเพื่อกินข้าวพร้อมกัน พอพักเที่ยงหลังจากกินข้าวเสร็จเราก็จะหาที่นั่งคุยกัน พอตกเย็นเขาจะมารอ เดินไปรอรถที่ประตูพร้อมกันทุกๆเย็น จนกระทั้งเขาเรียนจบ มอ6 จาก รร แล้วเราตกลงกันว่าถ้าจบมอ6 ทั้งคู่เราจะย้ายมาอยู่ด้วยกันสักทีจะได้ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆที่บ้านเราแบบนี้อีกแค่ปีเดียวเราจะตามไปนะ แต่แล้วก็ไม่เป็นอย่างที่คิด
เขาได้เจอโลกใบใหม้ที่รั้ว มหาลัย เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยค่ะเขาเปลี่ยนไปไม่ใช่คนเดิม เขาไม่มีเวลาให้เราเลยโทรไปกี่โมงก็ไม่เคยว่าง
เราเองก็เริ่มงี่เง่ามากขึ้นเพราะความหางไกลทำให้เราคิดมากเรางี่เง่ามากงี่เง่าสุดๆ จนกระทั้งต้องเอ่ยคำว่าเลิกออกมา เราพยายามรอเขาทนเข้าใจทั้งๆที่ก็ไม่เข้าใจแต่ให้ทำไงก็ไม่เหมือนเดิมเลย จนเราทนไม่ไหวทังที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเองกลับต้องโทรไปง้อค่ะ 5 เดือนที่ง้ออยู่แบบนั้ยเขาไม่รับสายเราเลย เขาหายไปเราเองทรมานมากนะนึกถึงตอนที่เราเอาแต่ใจแล้วเขามาง้อเราเลยล่ะ เราร้องไห้ทุกวันกินข้าวไม่อร่อยเลยนอนไม่ค่อยจะหลับเลย เราคิดถึงเขามากๆเราเก็บจดหมายที่เขาเคยเขียนให้เราของทุกชิ้นที่เคยให้เรา เรามองดูคิดถึงมันทุกๆวัน
.....อืมเราตัดสินใจเริ่มต้นใหมีดีกว่าเราเองก็ได้เริ่มต้นใหม่กับรุ่นน้องต่าง รร นะคะเรากำลังไปด้วยดีเลยและแล้ว ใครบางคนก็กลับมาเพราะเขารู้ว่ามีคนอื่นแล้ว เขาโทรหาเราเหมือนตอนที่คบกันใหม่เลยเขาทำตัวน่าสงสารมากบอกว่าเรียนหนักเลยไม่มีเวลาให้เราต้องไปค่าย รด ที่เขาชนไก่อีก เราเองก็มี ซัมวันใหม่แล้ว เราตัดสินใจ ทิ้งรุ่นน้อง เพื่อกลับไปคบคนเดิมเลยค่ะ เราดีใจนะเรารอเขามาโดยตลอดแต่เราก็ไปไม่รอดค่ะ เป็นอยู่แบบนี้มา 2 ปีกับรักๆเลิกๆของเรา
เราก็ไม่พ้นเขาสักทียังรักยังรอให้อภัยเขาเสมอ เพราะเชื่อว่าสักวันเขาจะต้องเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เป็นผลเลยค่ะ 2 ปีที่เราร้องไห้เสียใจมาตลอด วันนี้เราเรียนมหาลัยแล้วเราอยู่ปี2 มหาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดแต่เขาเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในจ.เชียงใหม่ค่ะอยู่ปี 3แล้ว ตอนนี้เราทั้ง2 ก็โตแล้วพ่อแม่เราไม่ได้ห้ามเราคบกันแบบเมื่อก่อนแล้ว เรามีโทรสับที่คุยแบบเห็นหน้ากัยก็ได้แล้วทั้งคู่ เรามีเส้นทางต่างๆมากมายที่เราทั้งคู่จะไม่คิดว่าเราห่างกันเลย
เรามีเงินเก็บเป็นของตัวเองพอที่จะไปเที่ยวด้วยกันได้หลายๆที่
.........แต่ทำไมมันยากเหลือเกินที่เราจะกลับมารักกันแบบบเมื่อก่อน ทำไมพออะไรๆมันง่ายแล้วเรากลับรักกันยากขึ้นความพยายามของเราน้อยลง เมื่อก่อนเรามีอุปสักมากมายเหมือนกำแพงสูงๆมากั้นเหมือนทางเดินมันมีแต่หนามแต่ทำไมเราไม่เคยท้อแบบนี้เลยวะ เราปฏิเสธคนดีๆที่เข้ามาในชีวิตเราเพื่อรอเขา เดือนหน้าวันที่ 12 พ.ย ก็คบรอบ 6 ปี มันไม่ใช่แปปเดียวเลยมันผ่านอะไรๆมากมากมายเหลือเกิน ทั้งทุกข์ทั้งสุขมาด้วยกัน ตอนนั้นเรามาแค่โทรสัพท์หน้าจอขาวดำยี่ห้อ โนเกียที่มีไฟฉาย แต่เรามีข้อความหวานๆเข้าทุกวัน มีสายคนที่เรารักโทรเข้าตลอด
แต่เรารอไปก็คงจะแค่นั้น เราตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่กับรักครั้งใหม่อีกครั้ง อยากให้ทุกๆคนช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ ถึงแม้ว่าวันนี้เราจะยังทำไม่ได้แต่เราต้องทำได้ในสักวันล่ะ เป็นกำลังใจให้คนอกหักทุกคนด้วยนะเราจะผ่านมันไปด้วยกัน
ป.ล.เราโตพอที่จะแยกแยะเรื่องต่างๆได้ไม่ว่าเรื่องของครอบครัวเราเองก็ให้ความสำคัญเป็นที่ 1 มาตลอด การเรียนเราก็ไม่เคยจะทิ้ง
แต่กับเรื่องบางเรื่องเราบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงไม่ได้จริงๆ เราติดตามข่าวเขามาโดยตลอดเขาเองก็ยังไม่มีแฟนใหม่ค่ะ เพียงแต่ ติดเพื่อนมากไปหน่อย
ป.ล.ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาอ่านนี่เป็นกระทู้แรกเลย อาจจะพิมตกหล่นไปบ้างก็อภัยให้กันด้วยนะคะ
คุณลืมรักครั้งแรกหรือยัง
เรื่องราวรักครั้งแรกของฉัน....เกิดขึ้นเมื่อ 7 ปีก่อน เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ชั้นมอต้นเองค่ะพอดีสอบติดโรงเรียนของจังหวัดเลยเข้ามาเรียนในเมืองซึ่งจริงๆบ้านอยู่ชนบทค่ะพูดเลย555 แล้วการเรียนก็โอเคนะแต่ขาดความขยันไปนิด ที่บ้านทนไม่ไหวที่ต้องเป็นห่วงลูกสาวคนเล็กที่ต้องอยุ่หอพักคนเดียวเพียงอายุแค่12 ปี เลยต้องย้ายกลับมาเรียนที่ รร ประจำอำเภอ ตอนนั่นอยู่ มอ2 ค่ะ เรามาจากในเมืองพอมาอยู่บ้านนอกก็ค่อนข้างป้อปเลย มีรุ่นพี่
เข้ามาจีบหลายคนเลยทั้ง ชายแท้และหญิงหล่อ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจบอกเลยค่ะว่าไม่ใช่แนวเลย เรายังเด็กแถมที่บ้านหวงมากๆด้วย จนกระทั้งวันหนึ่งค่ะน่สจะช่วงสอบของเทอม 1ตอนที่รถตู้ประจำทางที่รับส่งเราประจำจอดให้ลงที่หน้าประตู รร
เราสังเกตเห็น. รุ่นพี่ ผช คนนึงค่ะ แต่เราไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย เขาไม่ได้หล่อมากมายขนาดนั้นนะคะ
แต่เราเจอครั้งแรกแล้วใจมันเต้นแรงมากๆ พี่เขาเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงชุดลูกเสือ ตัดผมทรงสกินเฮด จมูก โด่งตัวผอมสูงกว่าเรานิดๆ ผิวเข้มตาโตหน่อยๆ เราจ้องตามหลังพี่เขาเลยค่ะ แต่ด็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรได้แต่เดินตามห่างๆ คิดอยู่ในใจทำไมเขาดูน่ารักจัง เรียนที่นี่มาตั้งหลายเดือนแล้วทำไมไม่เคยเจอสักที ช่วงนั้น สอบประมาน 5 วันค่ะแต่สอบวันเว้นวัน บังเอิญตอนเราสอบเสดก่อนเลยออกมานั่งรอเพื่อนที่หน้าห้อง แล้วก็นั่งเหม่อมองไปห้องตรงข้ามที่อยู่คนละอาคาร นึกออกไหมคะอาคารเรียนที่หันหน้าชนกัน เราเห็น พี่คนนั้นหันหลังให้เราอยู่ เรามองป้ายหน้าห้องคือ มอ3/3 เราดีใจมากอย่างน้อยๆก็รู้ว่าอยู่ห้องอะไร จนกระทั้งวันสอบวันสุดท้ายของเทอม 1 ก็มาถึงเพื่อนๆก็เขียนอำลากันบนหน้ากระดาน เห้ยยนี่เพิ่งเทอม1 เองนะ555 พอตกเย็นเราก็โทรให้คนที่บ้านมารับทางออกของโรงเรียน ทางออกจะมีสนามบาสและโชคชะตาก็เข้าข้างเรา พี่คนนั้นนั่งรอรถมารับกลับบ้านพอดีเลยดีใจจังเขิน
เราเดินก้มหน้าเดินจ้ำๆๆๆผ่านพี่เขาไปอย่างไวเลย5555 โอ้ยยอยากกลับบ้านไปกรี้ดๆเสียจริงๆ
ยืนมองพี่เขาสักพักพี่ชายแท้ๆของเราก็ขับมอไซด์มารับค่ะ ก่อนรถจะขับออกไปเราก็หันกลับไปมองพี่เขาอีกที
ตอนนั้นแหล่ะพี่เขามองกลับมาด้วย และมองตามมอไซด์ของเราจนข้ามถนนเรารีบหันกลับไปเลยค่ะตื่นเต้นมากๆๆๆ( 555 แรดจุง)
จากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอพี่เขาเป็นเดือนเลยค่ะ ก็มันปิดเทอมนี่นาาา ....
จนกระทั้งวันที่รอคอยก็มาถึง. วันเปิดเทอมมม เย้ๆๆๆๆ รีบอาบน้ำแต่เช้า แอบปะแป้งฝุ่นนิดๆทาลิปมันสีชมพูอ่อนๆบางๆมัดผมติดโบ
สวัสดีเทอม2 ฉันมาแล้วว พอเดินมาถึงที่หน้าห้องตัวเอง ชั้นมอ2/3 ก็ชะเง้ออมองไปที่ ห้องฝั่งตรงข้ามทันที
แต่ก็ไม่เจอค่ะ หลังจากเข้าแถวมองหาอีกทีก็ไม่เจอค่ะ นี่มันเปิดเทอมวันแรกแท้ๆ พอผ่านไปหลายวันเราไม่เจอหน้าพี่เขาเลยจนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเราได้ไปส่งพี่ชายไปซื้ออุปกรณ์แต่งรถ มอไซด์ เราไม่อยากไปเลยเพราะเรามองว่ามันเถื่อนๆมีแต่พวกเถื่อนๆแต่ก็ด้วยคำหลอกล่อของพี่ชายเลยตกลงนั่งมอไซด์ไปเป็นนเพื่อนมัน โอ้ววว เมื่อมาถึง เราอึ้งเลยพี่คนนั้นนี่หว่า อร้ายยดีใจแทบจะบ้า
ระหว่างรอพี่ชายก็เห็นพี่คนนั้นแต่งรถมอไซด์ของเขา สักพักพอเขาเห็นเรากมองใหญ่เลย เหอะโคตรเขินเลยว่ะ หลังจากวันนั้นเราเลยคิดที่จะจีบพี่เขาเลยค่ะ555 แรดเนาะแต่ก็ช่างเหอะก็คนมันชอบอ่ะนะ เราเลยบอกเพือนว่าชอบคนนี้อยุ่นะแต่พื่อนก็ไม่ค่อยเห็นด้วยเลยค่ะบอกว่าไม่หล่อมั่งละ ดูเกเรมั่งล่ะแต่เราก็ไม่สนนะ จีบจนติดเลยค่ะ555
เราซื้ออมยิ้มไปให้พี่เขาค่ะฝากเพื่อนไปให้ ซื้อให้ทุกวันเลย พี่เขาก็ไม่รู้ว่าเราคนไหนเราเองไม่ใช่คนสวย น่าตาบ้านๆธรรมดา แต่ก้ไม่ถึงขี้เหร่นะ เค้าล้อเล่น
จนกระทั่งพี่เขาเจอหน้าเราจังๆ พี่เขาฝากเพื่อนเพื่อนมาบอกว่าก็คิดว่ามีแฟนแล้ววะอีก เพราะเห็นซ้อนมอไซด์ ผู้ชายตั้งหลายครั้ง
เราไม่กล้ามองหน้าพี่เขาเลยเขินสุดๆและก้แอบดีใจที่เขาเห็นเราอยู่ในสายตาแล้วเราก็บอกพี่เขาไปแล้วว่าคนนั้นคือพี่ชายเรา หลังจากนั้นเราก็โดนแซว จากพวกเพื่อนๆเราบ้างล่ะ เพื่อนๆพี่เขาบ้างล่ะเคยได้ยินพวกเพื่อนๆพี่แซวว่าตั้งแต่ น้องชอบมัน มันก็มาเรียนทุกวันเลยนะเนี้ยย เราก็พอจะนึกออกว่าทำก่อนหน้านี้เราไม่ค่อยเจอพี่เขาเลย เพราะเขาไม่ค่อยจะมาเรียนนี่เอง พี่เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะ วันๆแทบจะไม่ยิ้มเลย ได้แต่ทำหน้านิ่งๆไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ดูหยิ่งมากๆ อยู่มาวันหนึ่งพี่เขาได้ฝาก ช้อทโน้ต มาค่ะพับเป็นรูปหัวใจ ข้างในเขียนชื่อเรากับชื่อเขาประมาณว่า K<3N ประมาณนี้ค่ะและเบอร์โทรศัพท์ต่อท้าย เย็นวันนั้นคิดอยู่นานมากกว่าจะกล้าโทร คิดนานไปหน่อยค่ะ ก็ 4 ทุ่มพอดีเลยตัดสินใจกดโทรไปค่ะ ตึ๊ดดดดดดดด ตึ๊ดดดดดดดดดด ตึ๊ดดดดดด....... (ใจมันเต้นรัวๆๆๆ)
ฮัลโหลล... เอิ่มมมผู้หญิงรับ เรา:สะสะสะสวัสดีค่ะ นี่ใช่เบอร์ ... รึป่าวคะ แม่เขา:ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่นะออกไปกับเพื่อน เรา:อ่อ่ค่ะๆ สวัสดีค่ะ
เฮือกก!!! อะไรกัน 4 ทุ่มแล้วนะยังไม่เข้าบ้านอีก หลังจากวันนั้นเราก็ไม่โทรไปอีกเลยค่ะ แล้วเขาก็โทรกลับมาในอีกหลายวันต่อมาจากนั้นก็ได้คุยกันกันยาวววเลยค่ะ จำไม่ได้ว่านานแค่ไหน และแล้วเดทแรกของเราก็มาถึง วันที่ 12 พ.ย.ปี 52 ใช่ค่ะวันลอยกระทง เอิ่มม เรานัดเจอกันที่งานค่ะ เรานี่เด็กมากๆแต่งตัวเชยๆ แค่เสื้อยืดแขนยาวกางเกงยีน (เชยมากก) เขานี่ใส่แค่ชุดกีฬาเลย 55 แต่ก็เท่ดีนะหลังจากวันนั้นเราก็เป็นแฟนกันเลยค่ะ^__^
............................................................แต่ชีวิตมันก็ไม่มีอะไรง่ายเลยค่ะเราคบกันได้ 3 เดือนแล้วมันเป็น3 เดือนที่รอคอยมันแฮปปี้ปหมดจนกระทั่ง ที่บ้านเรารู้.....พ่อแม่เราสั่งห้ามเด็ดขาดว่าห้ามมีแฟนยึดโทรสับเราไปเลยเราก็ร้องไห้นะแต่ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ไม่มีโทรสับจะใช้แล้วเลยแอบเขียนจดหมายฝากให้เพื่อนไปให้ค่ะทำแบบนี้อยู่พักนึงเลย เราเลยตกลงกันว่าจะแอบคบกันแบบไม่ให้พ่อแม่เรารู้ เขาเอาโทรศัพท์ของเขาให้เราใช้และแอบคุยกันแบซุบซิบ แบบที่ทำเสียงแหบๆที่คุยแทบจะไม่รู้เรื่องอ่ะค่ะ
และทุกกอย่างก็เป็นไปด้วยดีค่ะเราคบกันมา 4 ปีแล้วก็มีทะเลาะกันบ้างยิ้มบ้างน้ำตาบ้างปกติเหมือนคู่อื่นๆแหล่ะค่ะจากที่เขาเคยไม่ค่อยชอบมาโรงเรียน เขาก็มาทุกวัน เคยเที่ยวแล้วเข้าบ้านดึกๆ ก็กลับมาอยู่บ้านทุกวันเพราะต้องคุยโทรศัพท์กับเรา จากคนไม่เคยตั้งใจเรียนก็ตั้งใจเรียน ไม่ต้องเดาเลยที่บ้านเขา ชอบเราเอามากๆเพราะที่ผ่านมาพ่อเขาก็เอาไม่ค่อยจะอยู่ แม่เขาก็เชียร์เราตลอดเวลาทะเลาะกันก็จะโทรมาเคลียให้บ้าง เราเห็นเขาตามใจเราก็เอาแต่ใจเลยค่ะ แต่เขาก็ยอมนะคะ บางเรื่องเราก็ยอม เราจะช่วยกันแก้ปัญหาทุกครั้งไม่เคยทิ้งกันไปไหนเลย ทุกเช้าเราจะมาเจอกันที่ โรงอาหารเพื่อกินข้าวพร้อมกัน พอพักเที่ยงหลังจากกินข้าวเสร็จเราก็จะหาที่นั่งคุยกัน พอตกเย็นเขาจะมารอ เดินไปรอรถที่ประตูพร้อมกันทุกๆเย็น จนกระทั้งเขาเรียนจบ มอ6 จาก รร แล้วเราตกลงกันว่าถ้าจบมอ6 ทั้งคู่เราจะย้ายมาอยู่ด้วยกันสักทีจะได้ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆที่บ้านเราแบบนี้อีกแค่ปีเดียวเราจะตามไปนะ แต่แล้วก็ไม่เป็นอย่างที่คิด
เขาได้เจอโลกใบใหม้ที่รั้ว มหาลัย เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยค่ะเขาเปลี่ยนไปไม่ใช่คนเดิม เขาไม่มีเวลาให้เราเลยโทรไปกี่โมงก็ไม่เคยว่าง
เราเองก็เริ่มงี่เง่ามากขึ้นเพราะความหางไกลทำให้เราคิดมากเรางี่เง่ามากงี่เง่าสุดๆ จนกระทั้งต้องเอ่ยคำว่าเลิกออกมา เราพยายามรอเขาทนเข้าใจทั้งๆที่ก็ไม่เข้าใจแต่ให้ทำไงก็ไม่เหมือนเดิมเลย จนเราทนไม่ไหวทังที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเองกลับต้องโทรไปง้อค่ะ 5 เดือนที่ง้ออยู่แบบนั้ยเขาไม่รับสายเราเลย เขาหายไปเราเองทรมานมากนะนึกถึงตอนที่เราเอาแต่ใจแล้วเขามาง้อเราเลยล่ะ เราร้องไห้ทุกวันกินข้าวไม่อร่อยเลยนอนไม่ค่อยจะหลับเลย เราคิดถึงเขามากๆเราเก็บจดหมายที่เขาเคยเขียนให้เราของทุกชิ้นที่เคยให้เรา เรามองดูคิดถึงมันทุกๆวัน
.....อืมเราตัดสินใจเริ่มต้นใหมีดีกว่าเราเองก็ได้เริ่มต้นใหม่กับรุ่นน้องต่าง รร นะคะเรากำลังไปด้วยดีเลยและแล้ว ใครบางคนก็กลับมาเพราะเขารู้ว่ามีคนอื่นแล้ว เขาโทรหาเราเหมือนตอนที่คบกันใหม่เลยเขาทำตัวน่าสงสารมากบอกว่าเรียนหนักเลยไม่มีเวลาให้เราต้องไปค่าย รด ที่เขาชนไก่อีก เราเองก็มี ซัมวันใหม่แล้ว เราตัดสินใจ ทิ้งรุ่นน้อง เพื่อกลับไปคบคนเดิมเลยค่ะ เราดีใจนะเรารอเขามาโดยตลอดแต่เราก็ไปไม่รอดค่ะ เป็นอยู่แบบนี้มา 2 ปีกับรักๆเลิกๆของเรา
เราก็ไม่พ้นเขาสักทียังรักยังรอให้อภัยเขาเสมอ เพราะเชื่อว่าสักวันเขาจะต้องเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เป็นผลเลยค่ะ 2 ปีที่เราร้องไห้เสียใจมาตลอด วันนี้เราเรียนมหาลัยแล้วเราอยู่ปี2 มหาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดแต่เขาเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในจ.เชียงใหม่ค่ะอยู่ปี 3แล้ว ตอนนี้เราทั้ง2 ก็โตแล้วพ่อแม่เราไม่ได้ห้ามเราคบกันแบบเมื่อก่อนแล้ว เรามีโทรสับที่คุยแบบเห็นหน้ากัยก็ได้แล้วทั้งคู่ เรามีเส้นทางต่างๆมากมายที่เราทั้งคู่จะไม่คิดว่าเราห่างกันเลย
เรามีเงินเก็บเป็นของตัวเองพอที่จะไปเที่ยวด้วยกันได้หลายๆที่
.........แต่ทำไมมันยากเหลือเกินที่เราจะกลับมารักกันแบบบเมื่อก่อน ทำไมพออะไรๆมันง่ายแล้วเรากลับรักกันยากขึ้นความพยายามของเราน้อยลง เมื่อก่อนเรามีอุปสักมากมายเหมือนกำแพงสูงๆมากั้นเหมือนทางเดินมันมีแต่หนามแต่ทำไมเราไม่เคยท้อแบบนี้เลยวะ เราปฏิเสธคนดีๆที่เข้ามาในชีวิตเราเพื่อรอเขา เดือนหน้าวันที่ 12 พ.ย ก็คบรอบ 6 ปี มันไม่ใช่แปปเดียวเลยมันผ่านอะไรๆมากมากมายเหลือเกิน ทั้งทุกข์ทั้งสุขมาด้วยกัน ตอนนั้นเรามาแค่โทรสัพท์หน้าจอขาวดำยี่ห้อ โนเกียที่มีไฟฉาย แต่เรามีข้อความหวานๆเข้าทุกวัน มีสายคนที่เรารักโทรเข้าตลอด
แต่เรารอไปก็คงจะแค่นั้น เราตัดสินใจจะเริ่มต้นใหม่กับรักครั้งใหม่อีกครั้ง อยากให้ทุกๆคนช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ ถึงแม้ว่าวันนี้เราจะยังทำไม่ได้แต่เราต้องทำได้ในสักวันล่ะ เป็นกำลังใจให้คนอกหักทุกคนด้วยนะเราจะผ่านมันไปด้วยกัน
ป.ล.เราโตพอที่จะแยกแยะเรื่องต่างๆได้ไม่ว่าเรื่องของครอบครัวเราเองก็ให้ความสำคัญเป็นที่ 1 มาตลอด การเรียนเราก็ไม่เคยจะทิ้ง
แต่กับเรื่องบางเรื่องเราบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงไม่ได้จริงๆ เราติดตามข่าวเขามาโดยตลอดเขาเองก็ยังไม่มีแฟนใหม่ค่ะ เพียงแต่ ติดเพื่อนมากไปหน่อย
ป.ล.ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาอ่านนี่เป็นกระทู้แรกเลย อาจจะพิมตกหล่นไปบ้างก็อภัยให้กันด้วยนะคะ