เริ่มต้นจากการไม่เชื่อใจกัน (เราเชื่อเขานะ) แต่คำพูดของเรามันมักจะไม่ตรงกับใจ (ปากไม่ตรงกับใจ)
เขาทำให้เรามั่นใจว่าสิ่งสุดท้ายยังไงมันจะอยู่อย่างนั้น ซึ่งเราก็เชื่อแบบนั้นนะ มาวันนี้เขากลับพูดเล่นกับเรา บอกให้เราเลิก
เพราะเขารำคาญ (จริงๆแล้วเขาแค่แกล้งลองใจเรา) ไอเราก็คิดมากกระวนกระวายจนในที่สุดพูดเล่นๆกลับกลายเป็นทำให้เขา
คิดจะเลิกจริงๆ ในใจเราคิดนะว่าเขาไม่ได้จะเลิกกับเราหรอก แต่เรากระวนกระวายไปเอง เราบอกเขาว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น
และในที่สุดเขาก็คิดที่จะไป เขาบอกว่าสิ่งที่พูดมา มันไม่ได้ทำให้เข้าใจ เชื่อใจกันเลยใช่ไหม (เราเชื่อใจแต่เราแค่ไม่เข้าใจว่า
ทำไมจะต้องแกล้งกันให้เรากระวนกระวายใจด้วย ซึ่งเราไม่สบายใจกับเรื่องพวกนี้เลย) เขาบอกอีกว่าถ้ารอจะรอได้ไหม 8 ปี
(เขาเคยรอผู้หญิงคนนึงถึง 8 ปี) คิดว่า 8 ปีที่ให้รอนี้มันไม่นานเกินไปเหรอ ถ้าหากใครคนใดคนนึงเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ในระหว่าง
8 ปีที่รอเนี่ย ทำไมมีคนที่รัก แล้วทำไมต้องให้คนที่เรารักรอเราด้วยนะ ถามว่ารอได้ไหม รอได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่จะเกิดอะไรขึ้น
ในวันพรุ่งนี้เราก็ไม่รู้อยู่ดี ถ้าเรามีวันนี้เราควรทำวันนี้ให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอทำไมเราไม่คุยกัน ไม่หันหน้าเข้าหากันละ ทำไมต้องถอย
ห่างกันไป เราแค่กลัวว่าหากเรา(หรือเขา)เป็นอะไรขึ้นมาเขา(หรือเรา)จะรับรู้ไหมนะว่าเรา(หรือเขา)กำลังตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน
คนเรารักกันไม่จำเป็นต้องห่างกันไกล แต่หัวใจเรายังคงมั่นคงอย่างนี้ เราจะรอ เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ

          ที่ตั้งกระทู้อยากระบาย หากผิดอะไรกราบอภัยด้วยค่ะ

          อยากที่จะรู้เธอเป็นอย่างไร
         จะสุขหรือทุกข์ร้ายดีแค่ไหน
         เธอจะคิดถึงบ้างไหม
         คิดถึงบ้างไหมส่วนฉันนั้นยัง

         ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไป
         ยังมีหัวใจที่มีเอาไว้ให้เธอเท่านั้น
         ฉันนั้นเป็นของเธอ ยังคิดถึงเธอ
         ยังคงมีชีวิตเหมือนเธออยู่ข้างกัน

         ขอบคุณเพลงยัง ของ ลิปตา ที่ทำให้เรามีกำลังใจค่ะ