วันนี้เรามาขอขอบคุณคุณจิกุ่งสมาชิกล็อกอินในพันทิปนะคะแล้วก็คุณเบิ้มกับคุณขวัญ ถ้าไม่ได้ทั้ง3ท่านนี้สามีเราไม่รู้ว่าในชีวิตนี้จะได้รู้ได้เห็นได้พบได้พูดได้คุยกับแม่ผู้ให้กำเนิดมั๊ย เป็นการเฝ้ารอคอยมา41ปี ทั้งสามท่านนี้เป็นผู้เติมเต็มให้กับชีวิตของสามีเราค่ะ
เริ่มจากวันที่เราและสามีไปตามนัดหมอตาช่วงเดือนกันยาเอ...น่าจะราวๆต้นๆเดือนกันยาไม่เกินวันที่12เห็นจะได้ค่ะ เราไปที่รพ.ในเมือง ทีแรกก็นึกว่าจะได้แอดมิดวันนั้นแต่หมอเลื่อนเราให้มาในหนึ่งอาทิตย์ถัดไป เรากับสามีเลยพาลูกๆไปหาป๊ากับแม่ที่บ้าน(พ่อกับแม่สามีค่ะ แม่สามีคนนี้ไม่ได้ให้กำเนิดแต่เป็นแม่ที่ประเสริฐที่สามีเรารักมากค่ะ)
ระหว่างที่อยู่ที่บ้านคุณปู่นั้นเองในความเงียบ เรานั่งที่โซฟาเจ็บตาอยู่และเพลียมาก ป๊านั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว อยู่ดีๆป๊าก็พูดขึ้นมาในความเงียบว่า สามีเราอยากตามหาแม่เหรอแม่เค้าชื่อแต๋วนะ อยู่ลำปางบ้านอยู่ใกล้วัด ติดวัดเลยแต่วัดน่ะย้ายไปแล้วนะ ป๊าให้ข้อมูลมา เรางี๊ตาโตหูผึ่งรีบหาอะไรมาจดๆตาเตอลืมเจ็บไปชั่วขณะเลยค่ะ
ด้วยความดีใจมากๆเพราะคิดว่าสิ้นหวังไปแล้วค่ะ เพราะเคยได้ใบเกิดสามีมาจากป๊าใบนึงมีแค่ชื่อแม่ว่าแต๋ว นามสกุลก็ไม่มีที่อยู่รายละเอียดก็ไม่มี ใบเกิดเหมือนกระดาษสมุดฉีกเล่มจิ๋วขนาดไม่กี่นิ้ว ป๊าเองก็ยังรู้สึกผิดไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรมาเลย สามีเราท้อสิ้นหวังไปแล้วค่ะ ไม่กล้าถามป๊าเองด้วยค่ะในตอนนั้น
คนพิมพ์ช้าหน่อยนะคะ อยู่ในช่วงรักษาดวงตาค่ะ เป็นเรื่องจริงและเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากๆที่ครอบครัวที่พรากจากกันได้กลับมาพบกันอีกค่ะ ที่สำคัญเร็วกว่าตีสิบสืบอีกมั๊งคะ^_^
ขอขอบคุณสมาชิกล็อกอิน จิกุ่ง,คุณเบิ้ม,คุณขวัญ ที่ช่วยตามหาแม่ที่ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้ามา41ปีได้เจอกันค่ะ
เริ่มจากวันที่เราและสามีไปตามนัดหมอตาช่วงเดือนกันยาเอ...น่าจะราวๆต้นๆเดือนกันยาไม่เกินวันที่12เห็นจะได้ค่ะ เราไปที่รพ.ในเมือง ทีแรกก็นึกว่าจะได้แอดมิดวันนั้นแต่หมอเลื่อนเราให้มาในหนึ่งอาทิตย์ถัดไป เรากับสามีเลยพาลูกๆไปหาป๊ากับแม่ที่บ้าน(พ่อกับแม่สามีค่ะ แม่สามีคนนี้ไม่ได้ให้กำเนิดแต่เป็นแม่ที่ประเสริฐที่สามีเรารักมากค่ะ)
ระหว่างที่อยู่ที่บ้านคุณปู่นั้นเองในความเงียบ เรานั่งที่โซฟาเจ็บตาอยู่และเพลียมาก ป๊านั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว อยู่ดีๆป๊าก็พูดขึ้นมาในความเงียบว่า สามีเราอยากตามหาแม่เหรอแม่เค้าชื่อแต๋วนะ อยู่ลำปางบ้านอยู่ใกล้วัด ติดวัดเลยแต่วัดน่ะย้ายไปแล้วนะ ป๊าให้ข้อมูลมา เรางี๊ตาโตหูผึ่งรีบหาอะไรมาจดๆตาเตอลืมเจ็บไปชั่วขณะเลยค่ะ
ด้วยความดีใจมากๆเพราะคิดว่าสิ้นหวังไปแล้วค่ะ เพราะเคยได้ใบเกิดสามีมาจากป๊าใบนึงมีแค่ชื่อแม่ว่าแต๋ว นามสกุลก็ไม่มีที่อยู่รายละเอียดก็ไม่มี ใบเกิดเหมือนกระดาษสมุดฉีกเล่มจิ๋วขนาดไม่กี่นิ้ว ป๊าเองก็ยังรู้สึกผิดไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรมาเลย สามีเราท้อสิ้นหวังไปแล้วค่ะ ไม่กล้าถามป๊าเองด้วยค่ะในตอนนั้น
คนพิมพ์ช้าหน่อยนะคะ อยู่ในช่วงรักษาดวงตาค่ะ เป็นเรื่องจริงและเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากๆที่ครอบครัวที่พรากจากกันได้กลับมาพบกันอีกค่ะ ที่สำคัญเร็วกว่าตีสิบสืบอีกมั๊งคะ^_^