ร่มเป็น...เรื่อง @_@'

เล่าย้อนไปเมื่อ 10 กว่าปีก่อน ตอนที่ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่
          จากคำบอกเล่าต่างๆนานา ของรุ่นพี่ๆ เพื่อนๆ รวมถึงตำนานกล่าวขานของเรื่องเล่าอันน่ากลัวจนชวนให้ผิวแขนเหมือนหนังไก่
(ขนลุกนั่นเองแหละค่ะ) ในเรื่องหอพัก ตึกเรียน ฯลฯ แต่ดิฉันก็ไม่ได้มาคิดติดใจอะไรมากนัก ...
          ไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจ หรือไม่เชื่อนะคะ เพียงแต่กลัว!ค่ะ ...กลัวจะหลอนจนนอนไม่หลับ เพราะปกติก็เป็นคนที่คิดจินตนาการอะไรๆไปได้เรื่อยๆอยู่แล้ว แต่...ก็ไม่ยักจะเคยเจอกับตัวเองสักที ..(และยังไม่อยากเจอด้วยค่ะ)

          ด้วยคะแนนกิจกรรมของหอที่ไม่ถึงเกณฑ์ในปี1 พอขึ้นปี 2 ดิฉันจำต้องระเห็ดไปอยู่หอนอกมหาวิทยาลัย
ซึ่งเลือกเป็นหอพักนักศึกษาพยาบาล ในโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ เพื่อให้การเดินทางไปเรียนที่คณะฯสะดวกยิ่งขึ้น
ไม่ต้องห่วงนะคะ แม้ตัวตึกหอพักจะอยู่หลังรพ. แต่หอนี้ก็เป็นหอใหม่ และเนื่องจากเป็นหอหญิงรวม จึงมีนักศึกษาจากหลายคณะในสายวิทยาศาตร์การแพทย์รวมทั้งดิฉันมาพักอยู่ด้วย
          ห้องดิฉันอยู่ชั้น4 แต่ไม่ต้องห่วงอีกหล่ะคะ เพราะหอนี้มีลิฟต์สองตัว การขึ้น-ลง จึงสะดวกสบาย นอกจากวันไหนที่คึกจริงๆ ก็จะเดินเอ้อระเหยรอชาย เอ๊ย !ลอยชาย ขึ้นบันไดไปเอง

          เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วงเย็นวันฝนตกหนัก ... แม้จะกางร่มคู่ใจเดินกลับมาถึงหอ แต่ด้วยลมที่แรงและเม็ดฝนใหญ่ๆ ทำให้หน้าตาผมเผ้าเนื้อตัวเปียกเป็นลูกสุนัขตกน้ำเลยเชียว

ไฟดับ!!! … ลิฟท์ใช้งานไม่ได้ !!!


ทำไมต้องเป็นวันนี้.. เหนื่อยเพลีย แถมเปียกมะลอกมะแลก ..

“เอาฟร้ะ คึกจริงวันนี้ เดินขื้นดีกว่า(นั่งรอให้ไฟมา)” ปลอบใจตัวเองสุดๆ
ดิฉันถอดแว่นสายตาใส่กระเป๋า แล้วเดินดุ่มๆอย่างช้าๆขึ้นไปที่ห้อง(เดินเร็วๆไม่ได้หรอกค่ะ คนที่สายตาสั้นและมีน้ำเลอะเทอะเต็มหน้า ก็เหมือนกับการขับรถฝ่าฝนตกหนักอย่างไงอย่างงั้นเลย)

           บรรยากาศ โถงทางเดินของชั้น 4 ดูมืดและอืมครึมมาก ดิฉันตรงไปวางร่มหน้าห้องพักตัวเอง แล้วรีบไขกุญแจเข้าไป ...
“ไม่ได้อ่ะ ...เป็นไรนิ ...ใส่ผิดเหรอ” บ่นพึมพำกับตัวเอง
“ทำไมไขไม่ได้เลยอ่ะ พี่เมทกว่าจะกลับ..ก็อีกนานเลย”
“ฝนตก ประตูเลยบวมแหงมๆ” เริ่มตั้งข้อสันนิษฐานไปต่างๆนานาแล้ว

          อยู่ดีๆ ... ก็มีคนจากห้องข้างๆเปิดประตูผลัวะออกมา  ...โอ๊ย!!. ตกใจหมด

          ในที่สุดดิฉันจึงต้องลงไปเขียนยืมกุญแจสำรองที่เคาน์เตอร์ชั้น1 ... (แล้วกุญแจตัวจริงเป็นอะไรไปเนี่ย!!)

          พอเขียนยืมกุญแจได้แล้ว ... ไฟก็ติดขึ้นมาซะงั้น.. ดิฉันเลยขึ้นลิฟท์มา
ถึงหน้าประตู รีบไขกุญแจสำรองเข้าไปในห้อง แต่ก็ยังไม่วายอยากลองสักครั้งที่จะไขประตูด้วยกุญแจจริง
อ้าว ไขได้นี่... ตลกและ! ...หายบวมแล้วไงค่ะเธอ?   เดี๋ยวค่อยไปคืนกุญแจหล่ะกัน อาบน้ำก่อน”

           หลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย พร้อมเดินลง(ลิฟท์)ไปคืนกุญแจ คิดแวะเช็ดร่มแล้วเก็บก่อน เพราะเกรงจะขวางคนอื่น
เปิดประตูออกไป... “ร่มหายไปไหนอ่ะ” มีแต่เสียงงึมงำในลำคอ .. “ก็วางไว้ตรงนี้นิ” ชี้ไปตรงที่ว่างหน้าห้องพักของตัวเอง หน้าเอ๋อๆ (แต่ไม่ได้เหม่อลอยนะ) กวาดไปรอบๆทิศทาง
           เหมือนจะบอกให้โลกรู้ว่า ...ร่มฉานนน...หายไปไหน? มีใครเห็นบ้างไหม?
....แต่ เงียบกริบ...(ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก)…

           ดิฉันว้าวุ่นที่หน้าห้องอยู่นาน เดินไปมาทั้งชั้น เผื่อร่มจะปลิวไถลไปไหน .....
ไม่เจอเลย ..แอบเศร้าใจเหมือนกัน.. เป็นร่มที่ใช้มานานเลยค่ะ จำไม่ได้ว่าไปได้ร่มนี้มายังไงนะคะ(คือไม่รู้ที่มา แต่ก็ไม่อยากให้มีที่ไปแบบนี้)

           จริงซิ .. พี่ผู้หญิงข้างห้องคนนั้น อาจเห็นร่มเราก็ได้นะ !
หลังจากคืนกุญแจที่เคาน์เตอร์ชั้น1แล้ว จึงขึ้นมาแล้วเคาะประตูเรียกถาม
“พี่ค่ะ ช่วงเย็นที่ไฟดับค่ะ พี่พอจะเห็นร่มหนูวางไว้แถวๆหน้าห้องไหมค่ะ” ดิฉันโผล่หน้าเข้าไปในห้อง เห็นพี่ผู้หญิงผมยาวๆตอบกลับมา
“อ้าว ที่หอไฟดับเหรอค่ะ .. พี่เพิ่งกลับมาเองค่ะ ”  เอ้า! จริงซิ
“แล้วพี่พอจะเห็นร่มวางไว้แถวหน้าห้องไหมค่ะ” ยังจะถามอีกนะเรา
“ไม่เห็นเลยนะ” พี่สาวตอบกลับมา
“ขอบคุณนะคะพี่”  

           ก่อนจะถอยตัวกลับมา.... “พี่ค่ะๆ แล้วพี่เมทอีกคนที่ผมสั้นๆอ่ะคะ ..ออกไปแล้วหรือยัง คือจะถามหล่ะคะ เผื่อเห็นร่มหนูบ้าง”
ทำหน้าอ้อนวอนอย่างสุดซึ้ง
“ฮึ? ไม่มีนะ ..พี่อยู่คนเดียวมาทั้งอาทิตย์แล้วค่ะ ... เพื่อนอีกคนเค้าไปนอนบ้านค่ะ”  
อึ้งไปนิดนึง “ขอบคุณนะคะพี่ ขอโทษที่รบกวนนะคะ”

แล้วร่มหายไปไหนหล่ะ..?
คนที่เดินออกมาจากห้องข้างๆนี้ เป็นใครกัน..?
แล้วทำไมตอนแรกเราถึงไขกุญแจห้องไม่ได้..?

เรื่องที่ไม่อยากจะคิดถึง ก็กลับมาให้คิดถึงซะงั้น.... ขนแขนต่างแย่งก็สแตนด์อัพเชียว

             อย่ากระนั้นเลย... ดิฉันไม่รอช้าค่ะ เรื่องนี้ต้องถึงครูอังคณาแน่ ...เอ๊ย ! ต้องพูดคุยกับเพื่อน...ว่าแล้วก็เดินไปหาเพื่อนที่อยู่ห้องเยื้องๆกัน (ใจหนึ่งก็ยังกลัว แต่อีกใจคืออยากตามหาร่มให้เจอ)
ดิฉันเล่ารายละเอียดคร่าวๆให้เพื่อนฟัง ..โดยเน้นเรื่องร่มที่หายเป็นหลัก เพราะเราคุ้นชินกับร่มคันนี้แล้ว

             เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ช่วงทุ่มกว่าๆ ขณะกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น
เสียงเคาะประตูก็ดังขื้น พร้อมกับร่างของเพื่อนสาวที่ดิฉันพูดคุยเล่าเรื่องให้ฟังเมื่อช่วงเย็น ตรงปรี่มาที่ดิฉัน หน้าตื่นและถามว่า  
“ด๊อง ร่มแกสีเขียวเปล่า?”  ตกใจค่ะ ดิฉันยอมรับว่า ไม่ได้เล่าว่า ร่มสีอะไร แม้เรื่องหลักคือร่มหายก็จริง
แต่ลำดับถัดมา คือรายละเอียดที่ทำให้ผิวแขนเป็นหนังไก่ และตอนนี้ .....มันก็เป็นเช่นนั้นแล้ว
“เฮ้ย รู้ได้ไงอ่ะ”  ดิฉันพูดอะไรไม่ออกเลย จำไม่ได้จริงๆว่า ได้ร่มมาจากใคร ,เก็บได้เหรอเปล่าแล้วเจ้าของเดิมจะมาทวงคืนแล้วเหรอ...
(อย่างที่บอกไว้แล้ว ดิฉันจินตนาการกว้างไกลเกิ๊นค่ะ)
“ไม่ต้องมาหน้าเอ๋อเลยยัยด๋อง เพื่อนที่ชั้น3 บอกว่า มีร่มวางไว้ ใช้หรือเปล่าไม่รู้นะ ไปดูก่อนไป!”
            ดิฉันวิ่งลงบันไดไปเลยค่ะ ...เหมือนมีอะไรดลใจให้ดิฉันวิ่งไปปีกหน้าของหอพัก   และ.....

นั่นไง.... ร่มคู่ใจของชั้น...! วางกางไว้หน้าห้องพัก


            เรื่องราวต่างๆปะติดปะต่ออย่างรวดเร็วในสมองของฉัน ดิฉันยืนนิ่งไปสักพักนึง แล้วเดินกลับมาที่ห้องพักตัวเอง
เพื่อนยังรอเฝ้าห้องของดิฉันอยู่ แล้วเอ่ยปากถามหลังจากที่ดิฉันถือร่มเดินเข้ามา
ดิฉันตอบไปว่า “สงสัยจะวางลืมไว้ ผิดชั้นหน่ะ(ก้มหน้าหลบสายตาเล็กน้อย) ขอบใจมากเลยนะที่บอก เจอซะที”

#ใครจะกล้าร่ายสาธยายให้เพื่อนฟังหล่ะว่า เป็นความเอ๋อของเราทั้งหมดทั้งมวล ที่เดินขึ้นผิดชั้น, ไขประตูห้องพักผิดห้อง
(ซึ่งห้องนั้นอยู่ตำแหน่งเดียวกับห้องดิฉันเลยนะคะ ขอบอก!..เพียงแต่คนละชั้นค่ะ
อย่างน้อยๆ ดิฉันก็คลำทางมาถูกเน๊อะ ทั้งๆที่ไม่ได้ใส่แว่น..แถๆๆ..)
และบุคคลปริศนาก็คงพักอยู่ห้องข้างๆแต่อยู่ชั้น3นั่นเอง...#

เป็นเรื่องเป็นราวเลยซะงั้น...เฮ้ออ...

#สุดท้ายขอฝากกลอนคิดเตือนใจนะคะ#

คงเพราะเหนื่อย เมื่อยล้า ใจว้าวุ่น
มัวง่วนงุ่น ครุ่นคิด ติดสงสัย
ขาดระวัง รอบคอบ ตรวจสอบไป
ส่งผลไว กับตัว มั่วนี่เอง...

**เหตุการณ์ สถานที่ และบุคลล ที่ได้กล่าวขึ้นในเรื่องนี้
มีอยู่จริง เป็นเรื่องที่ดิฉันได้ประสบมาจริงๆค่ะ
ขออภัย หากมีส่วนใดในเรื่องที่กล่าวอ้างถึงแล้วเป็นการไม่เหมาะสมนะคะ**
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอให้ความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านทุกคน

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่