เรื่องของเรากับบี้ มันเริ่มมาจากเดือนมกรา ปี 56 เราทั้งคู่เคยเรียนป.6ที่โรงเรียนเดียวกัน โรงเรียนนี้มีถึงม.6 แต่เพราะผู้ชายจะเรียนได้ถึงชั้นป.6 และเราเองก็ย้ายไปเรียนที่ต่างจังหวัด ทำให้เราไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนที่โรงเรียนนี้อีกเลย
จนมาเมื่อปลายปี 55 เรากำลังเรียนชั้น ม.6 ก็มีคนลากเราเข้าเฟสกลุ่มที่รวมเพื่อนๆทุกคนที่เรียนตอนป.6ไว้ เราได้เจอกับบี้ (แต่ก่อนหน้านั้นเราเจอกับแบ้งที่เป็นน้องคนละเเม่ของบี้ และโดนมันหักอกเข้า) ช่วงนั้น บี้เองก็โดนแฟนทิ้ง ส่วนเรา แฟนก็เปลี่ยนไป
จากที่เราให้คำปรึกษาบี้ บี้ให้คำปรึกษาเรา สุดท้าย เราต่างให้กำลังใจกันเอง เเซวกันเอง รู้ตัวอีกที เราก็ติดที่จะคุยกับบี้เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน และตกลงคบกันในเดือนมกรา เราได้แค่สไกป์คุยกัน เพราะเราสองคนอยู่ห่างกันมาก บี้เลยลงทุน ขับรถจากกรุงเทพ มาหาเราถึงที่ ระยะก็ไกลพอสมควร ใช้เวลาเดินทางเกือบวัน
เเต่เเล้ว
พ่อแม่เราก็ไม่ชอบบี้ ตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เห็น สั่งเราเลิกคบ เเต่เราก็ยังแอบคบกันอยู่ ตลอดเวลาที่อยู่ห่างกัน เรากลัวว่าบี้จะคุยกับคนอื่น คนที่ตัวเองได้เจอหน้าบ่อยๆ แต่เปล่าเลย บี้ไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหน จนวันนึง เราสอบติดม.ที่มีชื่อเสียงเเห่งหนึ่ง และมันไกลจากบ้าน เราเลยมีโอกาสแอบลงไปหาบี้ ก็มีเสียการเรียนมั้งเล็กน้อย ในช่วงหยุดยาวเรามีโอกาสได้ไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่จังหวัดใกล้เคียง เราเลยถือโอกาสแอบลงไปหาบี้ จนเเม่จับได้ เเม่จับได้ทุกครั้งที่เราลงไปหาบี้
แต่รู้มั้ย เราเลือกที่จะอยู่กับบี้ที่นี้ ลาออกจากมอชื่อดัง ทิ้งบ้าน ทิ้งทุกอย่าง แล้วมาเข้าม.เอกชนที่ต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนเอง โชคดีที่เราพักอยู่บ้านบี้ เลยไม่เสียค่าใช้จ่ายเรื่องที่พัก ตอนนี้เราก็ได้อยู่กับบี้ตามที่ฝันไว้สมใจยาก เรามีความสุขในทุกๆวัน
บี้ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลิศเลออะไรมากมาย แต่สิ่งที่ทำให้เราคิดว่าเรามีแฟนที่ดี คือ บี้ตามใจเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะไปไหน อยากได้อะไร บี้เป็นคนความจำสั้น จำอะไรเกี่ยวกับตัวเราไม่ได้มาก
แต่ทุกครั้ง บี้จะจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ว่าจะไม่ทิ้งกัน และยังจำวันครบรอบได้อีกด้วย บางวันก็มีตุ๊กตาตัวเท่าเรามาให้ บางวันก็มีแหวนวงเล็กๆมาให้ บางวันก็ซื้อเสื้อผ้ามาให้ บี้เป็นคนติดเกมส์ แต่ทุกครั้งที่เล่นเกมส์จบก็จะเดินมากอดเราเสมอ แถมยังไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนอื่น
แตกต่างกับเรา ทันทีที่เปิดเทอม เราก็ไปคุยกับคนอื่นซะละ ตอนแรกแค่คุยกันเเบบเพื่อนกันปกติ แต่นานๆเข้ามันไม่ใช่ เรามีนิสัยเเบบนี้มาตั้งนานแล้ว กับเเฟนเกือบทุกคน เป็นนิสัยที่เลิกไม่ได้
และบี้ก็จับได้มาหลายครั้ง และให้อภัยเราทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ บี้โกดเรามาก เราเองก็รู้สึกผิดมาก
วันนั้นเราอยู่บ้านแล้วบี้อยู่บ้านเพื่อน บี้ไลน์มาหาเรา คุยกับเราแปลกๆ มันดีมากจนเราเอะใจ
บี้บอกเราว่า อยากคุยเหมือนวันเเรกที่คบกันใหม่ เพราะกลัวความรักจืดจาง
วันต่อมา บี้ไปซื้อชุดมาให้หลายร้อย เอามาให้เรา
นิสัยของเราค่อนข้างเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่เป็น เพราะเเม่เลี้ยงมาอย่างคุณหนู ไม่ค่อยให้หยิบจับอะไร ชอบแสดงออกทางสีหน้า ขี้เกียจตื่นสาย ขี้งกแม้กระทั่งกับบี้ที่ซื้อของมากมายด้วยเงินของตัวเองมาให้เค้า ชอบชวนทะเลาะ หาเรื่องให้กันทุกวี่ทุกวัน และอีกอย่าง
เราเป็นคนใช้เงินเก่ง นั้นทำให้เรากับบี้ทะเลาะกันใหญ่โต
หน้าที่อีกอย่างของเราคือโอนเงินค่าล้อแม็กไปให้รุ่นพี่คนนึง เเต่วันนั้นวันซวยมาก ที่ตู้โอนมันกินเงินเข้าไป และบี้เสียหน้ามาก เพราะเค้าและบี้บอกยอดเงินโอนให้รุ่นพี่คนนั้นไม่เหมือนกัน บวกกับเรื่องที่เราหลอกบี้ เรื่องที่เรานอกใจ มันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่โต
บี้ขอเลิกกับเราเป็นเวลา1เดือน เพื่อให้เราทำตัวใหม่ พิสูจตัวเองให้บี้ดู แต่ขณะที่บเรากำลังพิสูจตัวเอง บี้ก็กลับไปคุยกับเเฟนเก่าด้วย
และที่เจ็บมากคือ เรากับบี้อยู่บ้านเดียวกัน เราไม่สามารถเข้าไปแตะต้องอะไรในตัวบี้ได้ ต้องทนนั่งมองบี้นั่งเล่นโทรศัพท์ คุยอยู่กับแฟนเก่าที่ดีพร้อมกว่าเราทุกอย่าง ทั้งการศึกษา นิสัยที่ไม่เคยชวนทะเลาะ ตามใจทุกอย่าง ไม่เซ้าซี้ จู้จี้ จุกจิก
เราต้องทนยอมโดนด่า โดนไล่ แม้จะคุกเข่าขอร้อง แต่ก็โดนเมิน ไม่สนใจใยดี
เราเจ็บมาก บางวันบี้ไม่กลับบ้าน เราต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วมานอนร้องไห้ สี่ห้ารอบต่อคืน บางคืน บี้กลับมานอนบ้าน เราก็พยายามนอนกอดไว้ แต่ก็ยังต้องระเเวงตื่นมากลางดึก เพราะกลัวบี้หายไป เหมือนโรคจิตใช่มั้ย แต่เราทนไม่ได้จริงๆ ถ้าต้องเลิกกับบี้ ทุกวันนี้เราเหมือนตายทั้งเป็น ไม่มีความสุขเลยเเม้เเต่น้อย เฝ้าเเต่คิดถึงรอยยิ้มของบี้
เราตามง้อบี้มาตลอด แต่ทุกครั้งเราพูดคำพูดเดิม ขอโทษแบบเดิม ซ้ำๆ จนบี้ไม่หลงเหลือความเชื่อในตัวเรา แต่ครั้งนี้ บี้ใจเเข็งมาก จนเราเข็ดไปอีกนาน
ตอนนี้เราขอแค่ได้บี้คนเดิมกลับมาก็พอ
เราเคยคิดว่าเดี๋ยวโดนจับได้ก็ค่อยไปง้อ น้ำตานิดหน่อย อ้อนนิดหน่อยก็ได้ แต่ไม่ใช่กับบี้ แม้ว่าน้ำตาหรือการอ้อนวอนก็ไม่เป็นผล '
เราควรหาวิธีง้อบี้ยังไงดี เราไม่อยากเสียบี้ไป '
คนเลวที่มีแฟนดี
จนมาเมื่อปลายปี 55 เรากำลังเรียนชั้น ม.6 ก็มีคนลากเราเข้าเฟสกลุ่มที่รวมเพื่อนๆทุกคนที่เรียนตอนป.6ไว้ เราได้เจอกับบี้ (แต่ก่อนหน้านั้นเราเจอกับแบ้งที่เป็นน้องคนละเเม่ของบี้ และโดนมันหักอกเข้า) ช่วงนั้น บี้เองก็โดนแฟนทิ้ง ส่วนเรา แฟนก็เปลี่ยนไป
จากที่เราให้คำปรึกษาบี้ บี้ให้คำปรึกษาเรา สุดท้าย เราต่างให้กำลังใจกันเอง เเซวกันเอง รู้ตัวอีกที เราก็ติดที่จะคุยกับบี้เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน และตกลงคบกันในเดือนมกรา เราได้แค่สไกป์คุยกัน เพราะเราสองคนอยู่ห่างกันมาก บี้เลยลงทุน ขับรถจากกรุงเทพ มาหาเราถึงที่ ระยะก็ไกลพอสมควร ใช้เวลาเดินทางเกือบวัน
เเต่เเล้ว
พ่อแม่เราก็ไม่ชอบบี้ ตั้งเเต่ครั้งเเรกที่เห็น สั่งเราเลิกคบ เเต่เราก็ยังแอบคบกันอยู่ ตลอดเวลาที่อยู่ห่างกัน เรากลัวว่าบี้จะคุยกับคนอื่น คนที่ตัวเองได้เจอหน้าบ่อยๆ แต่เปล่าเลย บี้ไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหน จนวันนึง เราสอบติดม.ที่มีชื่อเสียงเเห่งหนึ่ง และมันไกลจากบ้าน เราเลยมีโอกาสแอบลงไปหาบี้ ก็มีเสียการเรียนมั้งเล็กน้อย ในช่วงหยุดยาวเรามีโอกาสได้ไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่จังหวัดใกล้เคียง เราเลยถือโอกาสแอบลงไปหาบี้ จนเเม่จับได้ เเม่จับได้ทุกครั้งที่เราลงไปหาบี้
แต่รู้มั้ย เราเลือกที่จะอยู่กับบี้ที่นี้ ลาออกจากมอชื่อดัง ทิ้งบ้าน ทิ้งทุกอย่าง แล้วมาเข้าม.เอกชนที่ต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนเอง โชคดีที่เราพักอยู่บ้านบี้ เลยไม่เสียค่าใช้จ่ายเรื่องที่พัก ตอนนี้เราก็ได้อยู่กับบี้ตามที่ฝันไว้สมใจยาก เรามีความสุขในทุกๆวัน
บี้ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลิศเลออะไรมากมาย แต่สิ่งที่ทำให้เราคิดว่าเรามีแฟนที่ดี คือ บี้ตามใจเราทุกอย่าง ไม่ว่าจะไปไหน อยากได้อะไร บี้เป็นคนความจำสั้น จำอะไรเกี่ยวกับตัวเราไม่ได้มาก
แต่ทุกครั้ง บี้จะจำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ว่าจะไม่ทิ้งกัน และยังจำวันครบรอบได้อีกด้วย บางวันก็มีตุ๊กตาตัวเท่าเรามาให้ บางวันก็มีแหวนวงเล็กๆมาให้ บางวันก็ซื้อเสื้อผ้ามาให้ บี้เป็นคนติดเกมส์ แต่ทุกครั้งที่เล่นเกมส์จบก็จะเดินมากอดเราเสมอ แถมยังไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนอื่น
แตกต่างกับเรา ทันทีที่เปิดเทอม เราก็ไปคุยกับคนอื่นซะละ ตอนแรกแค่คุยกันเเบบเพื่อนกันปกติ แต่นานๆเข้ามันไม่ใช่ เรามีนิสัยเเบบนี้มาตั้งนานแล้ว กับเเฟนเกือบทุกคน เป็นนิสัยที่เลิกไม่ได้
และบี้ก็จับได้มาหลายครั้ง และให้อภัยเราทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ บี้โกดเรามาก เราเองก็รู้สึกผิดมาก
วันนั้นเราอยู่บ้านแล้วบี้อยู่บ้านเพื่อน บี้ไลน์มาหาเรา คุยกับเราแปลกๆ มันดีมากจนเราเอะใจ
บี้บอกเราว่า อยากคุยเหมือนวันเเรกที่คบกันใหม่ เพราะกลัวความรักจืดจาง
วันต่อมา บี้ไปซื้อชุดมาให้หลายร้อย เอามาให้เรา
นิสัยของเราค่อนข้างเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่เป็น เพราะเเม่เลี้ยงมาอย่างคุณหนู ไม่ค่อยให้หยิบจับอะไร ชอบแสดงออกทางสีหน้า ขี้เกียจตื่นสาย ขี้งกแม้กระทั่งกับบี้ที่ซื้อของมากมายด้วยเงินของตัวเองมาให้เค้า ชอบชวนทะเลาะ หาเรื่องให้กันทุกวี่ทุกวัน และอีกอย่าง
เราเป็นคนใช้เงินเก่ง นั้นทำให้เรากับบี้ทะเลาะกันใหญ่โต
หน้าที่อีกอย่างของเราคือโอนเงินค่าล้อแม็กไปให้รุ่นพี่คนนึง เเต่วันนั้นวันซวยมาก ที่ตู้โอนมันกินเงินเข้าไป และบี้เสียหน้ามาก เพราะเค้าและบี้บอกยอดเงินโอนให้รุ่นพี่คนนั้นไม่เหมือนกัน บวกกับเรื่องที่เราหลอกบี้ เรื่องที่เรานอกใจ มันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่โต
บี้ขอเลิกกับเราเป็นเวลา1เดือน เพื่อให้เราทำตัวใหม่ พิสูจตัวเองให้บี้ดู แต่ขณะที่บเรากำลังพิสูจตัวเอง บี้ก็กลับไปคุยกับเเฟนเก่าด้วย
และที่เจ็บมากคือ เรากับบี้อยู่บ้านเดียวกัน เราไม่สามารถเข้าไปแตะต้องอะไรในตัวบี้ได้ ต้องทนนั่งมองบี้นั่งเล่นโทรศัพท์ คุยอยู่กับแฟนเก่าที่ดีพร้อมกว่าเราทุกอย่าง ทั้งการศึกษา นิสัยที่ไม่เคยชวนทะเลาะ ตามใจทุกอย่าง ไม่เซ้าซี้ จู้จี้ จุกจิก
เราต้องทนยอมโดนด่า โดนไล่ แม้จะคุกเข่าขอร้อง แต่ก็โดนเมิน ไม่สนใจใยดี
เราเจ็บมาก บางวันบี้ไม่กลับบ้าน เราต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วมานอนร้องไห้ สี่ห้ารอบต่อคืน บางคืน บี้กลับมานอนบ้าน เราก็พยายามนอนกอดไว้ แต่ก็ยังต้องระเเวงตื่นมากลางดึก เพราะกลัวบี้หายไป เหมือนโรคจิตใช่มั้ย แต่เราทนไม่ได้จริงๆ ถ้าต้องเลิกกับบี้ ทุกวันนี้เราเหมือนตายทั้งเป็น ไม่มีความสุขเลยเเม้เเต่น้อย เฝ้าเเต่คิดถึงรอยยิ้มของบี้
เราตามง้อบี้มาตลอด แต่ทุกครั้งเราพูดคำพูดเดิม ขอโทษแบบเดิม ซ้ำๆ จนบี้ไม่หลงเหลือความเชื่อในตัวเรา แต่ครั้งนี้ บี้ใจเเข็งมาก จนเราเข็ดไปอีกนาน
ตอนนี้เราขอแค่ได้บี้คนเดิมกลับมาก็พอ
เราเคยคิดว่าเดี๋ยวโดนจับได้ก็ค่อยไปง้อ น้ำตานิดหน่อย อ้อนนิดหน่อยก็ได้ แต่ไม่ใช่กับบี้ แม้ว่าน้ำตาหรือการอ้อนวอนก็ไม่เป็นผล '
เราควรหาวิธีง้อบี้ยังไงดี เราไม่อยากเสียบี้ไป '