คือ..ผมก็ไม่เคยเล่นเวปพันทิป มาก่อนนะครับ
เพราะงั้นที่ผมพิมมาอาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่อยากรู้ว่าผมควรทำอย่างไรต่อไป ช่วยๆแนะนำกันด้วยนะครับ
คือก่อนอื่นเลย ผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมาไม่นานครับ คบกันมาเกือบ 2 ปีละ ผมจะเล่าตั้งแต่เริ่มแรกเลยละกันนะครับ
ก่อนที่พวกเราจะรู้จักกัน พวกเราไม่เคยเจอไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เป็นชีวิตปกติในวัยมัธยมปลายครับ ที่จะอยู่กับเพื่อนๆ พ่อ แม่
ซึ่งตอนนั้นผมโสด แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะตั้งใจเรียนเพื่อที่จะสอบเข้ามหาลัยอยู่ (ผมอยู่ม.6 ณ ตอนนั้น) ซึ่งผมก็เล่นกับเพื่อนๆ สนุกสนานไปวันๆ
จนในวันหนึ่ง เพื่อนผมได้แกล้งรุ่นน้องผญ ที่รร. ผมก็เลยนึกสนุก เข้าไปแกล้งด้วย หมายถึง คุย หยอกล้อว่า น้องอยู่รร. นี้ด้วยหรอ ทำไมไม่เคยเจอกันเลย แซวไปต่างๆ ซึ่งน้องเค้าก็เป็นคนเฟรนลี่ ไม่ซีเรียสอะไร พวกเราก็เลยคุยหยอกล้อกัน ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดที่จะจีบ หรือ ม่ออะไรน้องเค้าหรอกนะครับ
ผมก็มองว่าเค้าเป็นรุ่นน้องที่น่ารักดี นิสัยดี ก็เลยไปทำความรู้จัก คุยกันมาเรื่อยๆ จนหลายเดือนต่อมาเมื่อทุกครั้งที่ผมคุยกับน้องเค้า ถามเรื่องต่างๆ ทั้งๆที่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับผม แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกเดิมๆที่ผมเคยมี มันมีบางอย่างที่ผมอยากรู้ อยากรู้จักน้องเค้ามากกว่านี้ อยากจะช่วยเหลือในสิ่งที่เค้าต้องการ ณ ตอนนั้นผมยินดีทำด้วยความเต็มใจ และไม่เคยปฎิเสธ ถ้ามันทำให้ผมได้คุย ได้เจอกับน้องเค้า ซึ่งแรกๆผมก็แอบถามเรื่องส่วนตัว สิ่งที่ชอบ ไม่ชอบอะไรงี้ ยิ่งผมรู้จักน้องเค้ามากเท่าไร ผมก็ยิ่งอยากรู้จักเค้าให้มากกว่านี้ มันมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุย ได้สนุก หัวเราะไปด้วยกัน
ต่อมาไม่นาน น้องเค้าก็บ่นเรื่องเรียนยาก ไม่ค่อยเข้าใจ ซึ่งบังเอิญเป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้เรื่อง ผมก็เลยลองเสนอน้องเค้าว่า ให้พี่ติวให้ไหม พี่เก่งเรื่องนี้(ตอนนั้นผมอวดความเก่งทุกอย่าง เพราะอยากให้เค้ายอมไปติวด้วย 55) น้องเค้าก็ลังเลไปสักพัก จากนั้นน้องเค้าก็ตอบตกลงกับผม ผมดีใจและตื่นเต้นมากๆ เพราะปกติผมไม่เคยติวให้ใคร และไม่เคยนัดผญ มาติว ซึ่งหลังจากนั้น ผมก็ติวให้น้องเค้าเรื่อยๆ ปกติจะนัดเจอที่ห้องสมุด เพราะเหมาะสำหรับการอ่าน และปลอดภัย พ่อแม่เค้าจะได้ไม่รู้สึกกังวล วันแรกที่ผมไปเจอเค้าที่ห้องสมุด ผมตื่นเต้นมากๆ แต่ก็เก็บอาการไว้ วันนั้นเป็นวันแรกที่พวกเราได้ไปกินข้าวด้วยกันมื้อแรก ใจผมมันเต้นไม่หยุดเลยละ มันรู้สึกดีมากจริงๆนะ ถ้าได้ทำอะไรแบบนี้ กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย ผมยอมรับครับว่าตอนนี้ผมเริ่มแอบชอบน้องเค้าละ แต่น้องเค้าก็ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยแสดงอาการออกมา มีอยู่ช่วงนึงเค้าง่วง เลยขอนอนพักที่ห้องสมุดสัก 15 นาที ผมจำได้เสมอ เค้าขอให้ผมปลุก ผมก็ตกลงโอเค แล้วก็ทำเป็นอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่อยเปื่อย พอน้องเค้าหลับตาไปนั่นแหละ ผมละสายตาไปจากหน้าเค้าไม่ได้เลย ใจผมเต้นแรงมากๆ เพราะผมได้แอบมองหน้าชัดๆ ใกล้ๆ (นั่งข้างๆนะ ไม่ได้แอบเอาหน้าไปใกล้ๆ - -) ผมเริ่มรู้ตัวเองว่า ผมชอบผญ คนนี้แล้วจริงๆ การที่ได้ทำอะไรร่วมกับเค้ามันทำให้ผมมีความสุข แต่ความรักมันก็ไม่ได้ง่ายๆเสมอไป วันหนึ่งผมรู้ว่าน้องเค้ามีคนที่เค้าชอบอยู่แล้ว ผมก็ให้คำปรึกษากับน้องเค้าเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้เสมอ ไม่เคยคิดที่จะแย่งมา หรือ ไปทำลายให้น้องเค้าเลิกชอบกัน (แต่ผมก็ภาวนานิดๆนะ) น้องเค้าก็รู้ว่าผมมีคนที่ผมชอบอยู่ แต่เค้าไม่เคยรู้ว่าใคร เพราะผมไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับคนที่ผมชอบ แต่วันนึง น้องเค้าได้ของขวัญจากคนที่เค้าชอบ เค้ามีความสุขมากๆๆ มากจนผมเจ็บอยู่ข้างใน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกออกไปได้ ผมก็ได้แต่ยินดีกับเค้า เพราะเค้ากำลังมีความสุข และอาจจะสมหวังกับคนที่เค้ารัก
และในวันนึง เค้าก็ถามผมว่าตกลงผมชอบใครกันแน่ เมย์จะได้ช่วย(ขอเรียกชื่อเค้าว่าเมย์ละกันนะครับ รู้สึกจะพิมคำว่าเค้าเยอะไปละ) ตอนแรกผมก็ไมได้บอกหรอก ไม่อยากให้เมย์ทุกข์ใจ ผมคิดว่าถ้าเมย์รู้ว่าผมชอบเมย์ เมย์คงไม่อยากคุยกับผมอีก แต่เมย์ขอให้ผมบอก สุดท้ายผมก็ต้องบอกว่า ผมชอบเมย์ จริงๆ เมย์ก็ตกใจไปสักพัก และตอนแรกคิดว่าผมล้อเล่น แต่ผมก็บอกว่าผมพูดจริงๆ แอบชอบมานานแล้ว ตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรกๆ แต่ผมไม่อยากให้เมย์รู้สึกแย่ เลยบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง จากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ผมไม่อยากให้เค้าลำบากใจ แต่มันก็เหมือนฟ้าเล่นตลก เพราะสุดท้าย ผมก็ได้กลับมาคุยกับเมย์ ได้คบกันเป็นแฟนจริงๆ ผมและเค้ามีความสุขมาก ผมรักเมย์มาก แล้วผมรู้ว่าเมย์ก็รักผมมากเช่นกัน ทุกๆวันที่ได้คุย ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ไปเที่ยวด้วยกัน มันมีความสุขมากๆครับ ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เมย์มีความสุข เมย์เป็นคนยิ้มหวานมากๆ ทุกๆครั้งที่ผมเห็นรอยยิ้มของเธอ มันยิ่งทำให้ผมรักเธอมากขึ้นๆ แต่ผมก็ไม่เคยพูดออกมาเลยนะ เรื่องนี้ ฮะฮะ ตลอดเวลาที่เราคบกันมา มีทั้งความสุข ความเศร้าที่ต้องทะเลาะกัน บางครั้งก็ทะเลาะเรื่องเล็กๆ บางครั้งก็ทะเลาะรุนแรง แต่พวกเราก็ปรับความเข้าใจกันมา และคืนดีกันเหมือนเดิม ช่วงแรกๆที่พวกเราคบกัน ผมชอบโพสข้อความหวานๆ รูปคู่น่ารักๆ บอกรักเค้าแบบออกสื่อบ่อยๆ เพราะเค้าชอบที่ผมแสดงออกความรัก มันทำให้เค้ามีความสุข ผมยินดีที่จะทำให้เค้ามีความสุขเสมอ พวกเรารู้ว่าเรารักกันมาก คอยช่วยเหลือ เป็นกำลังใจซึ้งกันและกันมาตลอด พยายามประคองความรักของเราไว้ ผมไม่เคยรักเมย์น้อยลงเลย บางทีผมทำตัวงี่เง่า ผมรู้ตัว เช่นผมเล่นเกมส์ จนไม่ได้คุยกับเมย์ เมย์ก็ยอมอดทนกับผมมาเสมอ แต่ใน1-2 เดือนก่อนเลิกมานี้ ผมไม่เคยรู้เลยว่าผมได้ทำอะไรผิดพลาดมาก ผมเป็นเด็กมหาลัยปี2 มีกิจกรรม มีน้องที่ต้องดูแลสั่งสอน มีการเรียน การใช้ชีวิตคนเดียว โดยที่ไม่มีครอบครัวอยู่ใกล้ๆ ผมมีแต่เค้ามาเสมอ ไม่เคยมองคนอื่น ..
แต่เพราะการปรับตัวแบบนี้เอง ทำให้ผมลืมนึกถึงสิ่งสำคัญที่สุดของผม คนที่เคยอยู่ข้างผม เคียงข้างผมมา ผมคิดถึงเมย์ตลอด รักเมย์คนเดียวตลอด แต่การแสดงออกของผมมันน้อยลงไป ผมไม่ค่อยโพสรูป โพสข้อความหวานๆ ทำหวานๆกับเค้า ไม่ได้เอาใจใส่เทคแคร์ ผมรู้ดีว่าการที่ผมบอกรักเค้า คิดถึงเค้า คุยกันบางครั้งคราว มันออกมาจากใจจริงๆของผม แต่ผมไม่เคยนึกเลยว่าเค้าจะรู้สึกแย่มาก ที่ต้องอดทนกับการที่ผมไม่เอาใจใส่เค้า พวกเราอยู่ห่างไกลกันคนละจังหวัด บางครั้งผมเล่นเกมส์ อ่านหนังสือ เที่ยวกับเพื่อนๆ เค้าบอกอยากคุยกับผม อยากโทรหากัน ได้ยินเสียงกัน เพราะเมย์คิดถึงมาก แต่ผมกลับทำตัวแย่ๆใส่ ไม่ค่อยพูดจาหวานๆ นานๆครั้งที่ผมจะหวานใส่เค้า ผมให้กำลังใจ เป็นห่วงเค้าเสมอ แต่ผมไม่เคยแสดงมันออกมาให้เค้ารู้เลย บางครั้ง เค้ามาโพสเฟสบุ๊คให้ ผมเห็นนะ แต่บางทีผมทำกิจกรรมอยู่ แล้วผ่านไปผมก็ลืมตอบ มันยิ่งทำให้เค้ารู้สึกแย่ ผมไม่รู้ตัวเลยจริงๆว่า เค้าาต้องทนกับความชินชาขนาดไหน จนในที่สุดเค้าก็ขอเลิกกับผม ผมลองมองย้อนไป มันเป็นอย่างที่เค้าบอก ผมผิดเองที่มองไม่เห็นค่าของคนที่สำคัญสำหรับผม ผมเก็บมันไว้ในใจเสมอ มันทำให้เค้ารู้สึกว่าผมห่างไกลออกไป ไม่สนใจเค้าแล้ว ทั้งๆที่จริงผมคิดถึงเค้ามาก ผมมีเค้าเคียงข้างมาตลอด มันทำให้ผมลืมการกระทำหวานๆ ที่คนรักควรจะทำให้กัน ตอนนี้ผมต้องอยู่ตัวคนเดียว ผมรู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับผม ผมอยากจะขอโทษ อยากให้เธอให้อภัย อยากจะดูแลเทอใหม่ ให้เทอมีความสุข ชดเชยสิ่งที่ผมได้ทำผิดพลาดมา และผมอยากจะดูแลเทอไปตลอด ไม่อยากให้เทอต้องเสียใจอีก แต่มันสายเกินไปสำหรับคนโง่ๆอย่างผม ผมพยายามง้อ แต่มันชดเชยสิ่งที่ผมทำพลาดไปไม่ได้ ผมได้ทำร้ายคนที่ผมรักและคนที่รักผม ผมไม่รู้ควรจะทำอย่างไรต่อไป..
ผมรู้สึกผิดจริงๆกับสิ่งที่ได้ทำไป อยากจะขอโอกาสให้เค้าให้อภัย อยากจะขอดูแล และจะไม่ทำให้เค้าผิดหวังอีกแล้ว ผมรู้แล้วว่าผมควรทำตัวยังไง และเค้าต้องการอะไร ผมยินดีทำทุกอย่างที่จะให้เค้ากลับมาให้อภัยกัน ขอโอกาสแค่ครั้งเดียว แต่ชีวิตมันไม่ใช่ละคร โอกาสมันไม่ได้มีให้คนที่ผิดพลาด เสมอไป เค้าบอกว่าอยากจะลืมผม ไม่อยากมาเจอเหตการแบบนี้อีก ยิ่งผมพยายามง้อ เค้าก็ยิ่งเกลียดผม มันทำให้ผมไม่กล้าที่จะไปง้อ ผมรักเธอมากจริงๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกพูกพัน แต่มันเป็นความรู้สึกว่าคนนี้แหละ คือคนที่ผมอยากจะดูแล อยากจะพยายามทำทุกๆอย่างให้เธอ แต่ผมไม่รู้จะขอโอกาสยังไงดีกับสิ่งที่ผมได้ทำลงไป มันเจ็บมากๆ ขอโอกาสอีกครั้งเดียวนะ ขอร้อง ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้เธอมีความสุขทุกๆวัน
ป.ล. ถ้าใครได้อ่านเรื่องของผม ก็ควรจะดูแลคนข้างๆคุณให้ดีๆนะครับ ไม่อยากนั้นวันนึงคุณจะเสียเค้าไป เหมือนผม
((
ผมควรจะทำยังไงดี เมื่อโดนบอกเลิก :(
เพราะงั้นที่ผมพิมมาอาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่อยากรู้ว่าผมควรทำอย่างไรต่อไป ช่วยๆแนะนำกันด้วยนะครับ
คือก่อนอื่นเลย ผมเพิ่งโดนแฟนบอกเลิกมาไม่นานครับ คบกันมาเกือบ 2 ปีละ ผมจะเล่าตั้งแต่เริ่มแรกเลยละกันนะครับ
ก่อนที่พวกเราจะรู้จักกัน พวกเราไม่เคยเจอไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เป็นชีวิตปกติในวัยมัธยมปลายครับ ที่จะอยู่กับเพื่อนๆ พ่อ แม่
ซึ่งตอนนั้นผมโสด แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะตั้งใจเรียนเพื่อที่จะสอบเข้ามหาลัยอยู่ (ผมอยู่ม.6 ณ ตอนนั้น) ซึ่งผมก็เล่นกับเพื่อนๆ สนุกสนานไปวันๆ
จนในวันหนึ่ง เพื่อนผมได้แกล้งรุ่นน้องผญ ที่รร. ผมก็เลยนึกสนุก เข้าไปแกล้งด้วย หมายถึง คุย หยอกล้อว่า น้องอยู่รร. นี้ด้วยหรอ ทำไมไม่เคยเจอกันเลย แซวไปต่างๆ ซึ่งน้องเค้าก็เป็นคนเฟรนลี่ ไม่ซีเรียสอะไร พวกเราก็เลยคุยหยอกล้อกัน ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดที่จะจีบ หรือ ม่ออะไรน้องเค้าหรอกนะครับ
ผมก็มองว่าเค้าเป็นรุ่นน้องที่น่ารักดี นิสัยดี ก็เลยไปทำความรู้จัก คุยกันมาเรื่อยๆ จนหลายเดือนต่อมาเมื่อทุกครั้งที่ผมคุยกับน้องเค้า ถามเรื่องต่างๆ ทั้งๆที่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกับผม แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกเดิมๆที่ผมเคยมี มันมีบางอย่างที่ผมอยากรู้ อยากรู้จักน้องเค้ามากกว่านี้ อยากจะช่วยเหลือในสิ่งที่เค้าต้องการ ณ ตอนนั้นผมยินดีทำด้วยความเต็มใจ และไม่เคยปฎิเสธ ถ้ามันทำให้ผมได้คุย ได้เจอกับน้องเค้า ซึ่งแรกๆผมก็แอบถามเรื่องส่วนตัว สิ่งที่ชอบ ไม่ชอบอะไรงี้ ยิ่งผมรู้จักน้องเค้ามากเท่าไร ผมก็ยิ่งอยากรู้จักเค้าให้มากกว่านี้ มันมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุย ได้สนุก หัวเราะไปด้วยกัน
ต่อมาไม่นาน น้องเค้าก็บ่นเรื่องเรียนยาก ไม่ค่อยเข้าใจ ซึ่งบังเอิญเป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้เรื่อง ผมก็เลยลองเสนอน้องเค้าว่า ให้พี่ติวให้ไหม พี่เก่งเรื่องนี้(ตอนนั้นผมอวดความเก่งทุกอย่าง เพราะอยากให้เค้ายอมไปติวด้วย 55) น้องเค้าก็ลังเลไปสักพัก จากนั้นน้องเค้าก็ตอบตกลงกับผม ผมดีใจและตื่นเต้นมากๆ เพราะปกติผมไม่เคยติวให้ใคร และไม่เคยนัดผญ มาติว ซึ่งหลังจากนั้น ผมก็ติวให้น้องเค้าเรื่อยๆ ปกติจะนัดเจอที่ห้องสมุด เพราะเหมาะสำหรับการอ่าน และปลอดภัย พ่อแม่เค้าจะได้ไม่รู้สึกกังวล วันแรกที่ผมไปเจอเค้าที่ห้องสมุด ผมตื่นเต้นมากๆ แต่ก็เก็บอาการไว้ วันนั้นเป็นวันแรกที่พวกเราได้ไปกินข้าวด้วยกันมื้อแรก ใจผมมันเต้นไม่หยุดเลยละ มันรู้สึกดีมากจริงๆนะ ถ้าได้ทำอะไรแบบนี้ กับคนที่เรารู้สึกดีด้วย ผมยอมรับครับว่าตอนนี้ผมเริ่มแอบชอบน้องเค้าละ แต่น้องเค้าก็ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยแสดงอาการออกมา มีอยู่ช่วงนึงเค้าง่วง เลยขอนอนพักที่ห้องสมุดสัก 15 นาที ผมจำได้เสมอ เค้าขอให้ผมปลุก ผมก็ตกลงโอเค แล้วก็ทำเป็นอ่านหนังสือการ์ตูนเรื่อยเปื่อย พอน้องเค้าหลับตาไปนั่นแหละ ผมละสายตาไปจากหน้าเค้าไม่ได้เลย ใจผมเต้นแรงมากๆ เพราะผมได้แอบมองหน้าชัดๆ ใกล้ๆ (นั่งข้างๆนะ ไม่ได้แอบเอาหน้าไปใกล้ๆ - -) ผมเริ่มรู้ตัวเองว่า ผมชอบผญ คนนี้แล้วจริงๆ การที่ได้ทำอะไรร่วมกับเค้ามันทำให้ผมมีความสุข แต่ความรักมันก็ไม่ได้ง่ายๆเสมอไป วันหนึ่งผมรู้ว่าน้องเค้ามีคนที่เค้าชอบอยู่แล้ว ผมก็ให้คำปรึกษากับน้องเค้าเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้เสมอ ไม่เคยคิดที่จะแย่งมา หรือ ไปทำลายให้น้องเค้าเลิกชอบกัน (แต่ผมก็ภาวนานิดๆนะ) น้องเค้าก็รู้ว่าผมมีคนที่ผมชอบอยู่ แต่เค้าไม่เคยรู้ว่าใคร เพราะผมไม่เคยบอกอะไรเกี่ยวกับคนที่ผมชอบ แต่วันนึง น้องเค้าได้ของขวัญจากคนที่เค้าชอบ เค้ามีความสุขมากๆๆ มากจนผมเจ็บอยู่ข้างใน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกออกไปได้ ผมก็ได้แต่ยินดีกับเค้า เพราะเค้ากำลังมีความสุข และอาจจะสมหวังกับคนที่เค้ารัก
และในวันนึง เค้าก็ถามผมว่าตกลงผมชอบใครกันแน่ เมย์จะได้ช่วย(ขอเรียกชื่อเค้าว่าเมย์ละกันนะครับ รู้สึกจะพิมคำว่าเค้าเยอะไปละ) ตอนแรกผมก็ไมได้บอกหรอก ไม่อยากให้เมย์ทุกข์ใจ ผมคิดว่าถ้าเมย์รู้ว่าผมชอบเมย์ เมย์คงไม่อยากคุยกับผมอีก แต่เมย์ขอให้ผมบอก สุดท้ายผมก็ต้องบอกว่า ผมชอบเมย์ จริงๆ เมย์ก็ตกใจไปสักพัก และตอนแรกคิดว่าผมล้อเล่น แต่ผมก็บอกว่าผมพูดจริงๆ แอบชอบมานานแล้ว ตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรกๆ แต่ผมไม่อยากให้เมย์รู้สึกแย่ เลยบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง จากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ผมไม่อยากให้เค้าลำบากใจ แต่มันก็เหมือนฟ้าเล่นตลก เพราะสุดท้าย ผมก็ได้กลับมาคุยกับเมย์ ได้คบกันเป็นแฟนจริงๆ ผมและเค้ามีความสุขมาก ผมรักเมย์มาก แล้วผมรู้ว่าเมย์ก็รักผมมากเช่นกัน ทุกๆวันที่ได้คุย ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ไปเที่ยวด้วยกัน มันมีความสุขมากๆครับ ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เมย์มีความสุข เมย์เป็นคนยิ้มหวานมากๆ ทุกๆครั้งที่ผมเห็นรอยยิ้มของเธอ มันยิ่งทำให้ผมรักเธอมากขึ้นๆ แต่ผมก็ไม่เคยพูดออกมาเลยนะ เรื่องนี้ ฮะฮะ ตลอดเวลาที่เราคบกันมา มีทั้งความสุข ความเศร้าที่ต้องทะเลาะกัน บางครั้งก็ทะเลาะเรื่องเล็กๆ บางครั้งก็ทะเลาะรุนแรง แต่พวกเราก็ปรับความเข้าใจกันมา และคืนดีกันเหมือนเดิม ช่วงแรกๆที่พวกเราคบกัน ผมชอบโพสข้อความหวานๆ รูปคู่น่ารักๆ บอกรักเค้าแบบออกสื่อบ่อยๆ เพราะเค้าชอบที่ผมแสดงออกความรัก มันทำให้เค้ามีความสุข ผมยินดีที่จะทำให้เค้ามีความสุขเสมอ พวกเรารู้ว่าเรารักกันมาก คอยช่วยเหลือ เป็นกำลังใจซึ้งกันและกันมาตลอด พยายามประคองความรักของเราไว้ ผมไม่เคยรักเมย์น้อยลงเลย บางทีผมทำตัวงี่เง่า ผมรู้ตัว เช่นผมเล่นเกมส์ จนไม่ได้คุยกับเมย์ เมย์ก็ยอมอดทนกับผมมาเสมอ แต่ใน1-2 เดือนก่อนเลิกมานี้ ผมไม่เคยรู้เลยว่าผมได้ทำอะไรผิดพลาดมาก ผมเป็นเด็กมหาลัยปี2 มีกิจกรรม มีน้องที่ต้องดูแลสั่งสอน มีการเรียน การใช้ชีวิตคนเดียว โดยที่ไม่มีครอบครัวอยู่ใกล้ๆ ผมมีแต่เค้ามาเสมอ ไม่เคยมองคนอื่น ..
แต่เพราะการปรับตัวแบบนี้เอง ทำให้ผมลืมนึกถึงสิ่งสำคัญที่สุดของผม คนที่เคยอยู่ข้างผม เคียงข้างผมมา ผมคิดถึงเมย์ตลอด รักเมย์คนเดียวตลอด แต่การแสดงออกของผมมันน้อยลงไป ผมไม่ค่อยโพสรูป โพสข้อความหวานๆ ทำหวานๆกับเค้า ไม่ได้เอาใจใส่เทคแคร์ ผมรู้ดีว่าการที่ผมบอกรักเค้า คิดถึงเค้า คุยกันบางครั้งคราว มันออกมาจากใจจริงๆของผม แต่ผมไม่เคยนึกเลยว่าเค้าจะรู้สึกแย่มาก ที่ต้องอดทนกับการที่ผมไม่เอาใจใส่เค้า พวกเราอยู่ห่างไกลกันคนละจังหวัด บางครั้งผมเล่นเกมส์ อ่านหนังสือ เที่ยวกับเพื่อนๆ เค้าบอกอยากคุยกับผม อยากโทรหากัน ได้ยินเสียงกัน เพราะเมย์คิดถึงมาก แต่ผมกลับทำตัวแย่ๆใส่ ไม่ค่อยพูดจาหวานๆ นานๆครั้งที่ผมจะหวานใส่เค้า ผมให้กำลังใจ เป็นห่วงเค้าเสมอ แต่ผมไม่เคยแสดงมันออกมาให้เค้ารู้เลย บางครั้ง เค้ามาโพสเฟสบุ๊คให้ ผมเห็นนะ แต่บางทีผมทำกิจกรรมอยู่ แล้วผ่านไปผมก็ลืมตอบ มันยิ่งทำให้เค้ารู้สึกแย่ ผมไม่รู้ตัวเลยจริงๆว่า เค้าาต้องทนกับความชินชาขนาดไหน จนในที่สุดเค้าก็ขอเลิกกับผม ผมลองมองย้อนไป มันเป็นอย่างที่เค้าบอก ผมผิดเองที่มองไม่เห็นค่าของคนที่สำคัญสำหรับผม ผมเก็บมันไว้ในใจเสมอ มันทำให้เค้ารู้สึกว่าผมห่างไกลออกไป ไม่สนใจเค้าแล้ว ทั้งๆที่จริงผมคิดถึงเค้ามาก ผมมีเค้าเคียงข้างมาตลอด มันทำให้ผมลืมการกระทำหวานๆ ที่คนรักควรจะทำให้กัน ตอนนี้ผมต้องอยู่ตัวคนเดียว ผมรู้แล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับผม ผมอยากจะขอโทษ อยากให้เธอให้อภัย อยากจะดูแลเทอใหม่ ให้เทอมีความสุข ชดเชยสิ่งที่ผมได้ทำผิดพลาดมา และผมอยากจะดูแลเทอไปตลอด ไม่อยากให้เทอต้องเสียใจอีก แต่มันสายเกินไปสำหรับคนโง่ๆอย่างผม ผมพยายามง้อ แต่มันชดเชยสิ่งที่ผมทำพลาดไปไม่ได้ ผมได้ทำร้ายคนที่ผมรักและคนที่รักผม ผมไม่รู้ควรจะทำอย่างไรต่อไป..
ผมรู้สึกผิดจริงๆกับสิ่งที่ได้ทำไป อยากจะขอโอกาสให้เค้าให้อภัย อยากจะขอดูแล และจะไม่ทำให้เค้าผิดหวังอีกแล้ว ผมรู้แล้วว่าผมควรทำตัวยังไง และเค้าต้องการอะไร ผมยินดีทำทุกอย่างที่จะให้เค้ากลับมาให้อภัยกัน ขอโอกาสแค่ครั้งเดียว แต่ชีวิตมันไม่ใช่ละคร โอกาสมันไม่ได้มีให้คนที่ผิดพลาด เสมอไป เค้าบอกว่าอยากจะลืมผม ไม่อยากมาเจอเหตการแบบนี้อีก ยิ่งผมพยายามง้อ เค้าก็ยิ่งเกลียดผม มันทำให้ผมไม่กล้าที่จะไปง้อ ผมรักเธอมากจริงๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกพูกพัน แต่มันเป็นความรู้สึกว่าคนนี้แหละ คือคนที่ผมอยากจะดูแล อยากจะพยายามทำทุกๆอย่างให้เธอ แต่ผมไม่รู้จะขอโอกาสยังไงดีกับสิ่งที่ผมได้ทำลงไป มันเจ็บมากๆ ขอโอกาสอีกครั้งเดียวนะ ขอร้อง ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้เธอมีความสุขทุกๆวัน
ป.ล. ถ้าใครได้อ่านเรื่องของผม ก็ควรจะดูแลคนข้างๆคุณให้ดีๆนะครับ ไม่อยากนั้นวันนึงคุณจะเสียเค้าไป เหมือนผม