คบกับแฟนมา 9 ปีค่ะ ต้องบอกก่อนว่าแฟนไม่ใช่คนไทย เป็นญี่ปุ่น แต่อยู่สิงคโปร์ค่ะ
คุณพ่อเค้าทำงานที่นั่น เราไปเรียนต่อสิงคโปร์แล้วเจอเค้าที่นู่น เค้าเป็นแฟนคนแรกของเราค่ะ
หลังจากนั้นเค้าก้ไปเรียนต่อยุโรป เราแยกกัน 2 ปี เราเรียนจบกลับมาเมืองไทย ทำงานประจำ
พอเค้าเรียนจบ เค้ามาหาเราที่เมืองไทย เค้าบอกเราว่าจะหางานทำที่ไทย จะได้อยู่ใกล้ๆเรา เราดีใจมากค่ะ
เค้าเป็นคนทำอาหารเก่งมากค่ะ ใครๆก้ชมว่าทำอาหารอร่อย บวกกับมีคุณพ่อเป็นเชฟในโรงแรมใหญ่
และความฝันเค้าคิออยากเปิดร้านอาหารญี่ปุ่น เค้ามาดูทำเลที่กรุงเทพ แล้วเราก้เจอที่ที่คิดว่าเหมาะสมจะทำร้านอาหาร
และด้วยองค์ประกอบหลายๆอย่าง เค้าเลยคิดว่าอยากจะลองเปิดร้านเล็กๆดู
เค้ามีเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันเป็นคนไทยค่ะ เค้าบอกว่าอาจจะลองชวนเพื่ิอนหุ้นกัน แต่เราเสนอตัวไปว่า
เราจะลาออกจากงานแล้วมาช่วยเค้าทำ มาหุ้นกับเราเถอะ!! เรายอมลาออกจากงานที่เป็นงานดีมากงานหนึ่ง(แต่ก้เครียดมากๆๆ)
เค้าก้ดีใจมากๆ เราตกลงปลงใจแล้วว่าจะทำร้านด้วยกัน และเราก้ตัดใจจากงานเราแล้วด้วยค่ะ
ใจเรา ณ จุดนี้ มันคิดถึงแต่ทำร้านกับเค้าค่ะ และเราก้แอบดีใจเล็กๆที่จะได้ออกจากงานประจำ เพราะถึงจะตำแหน่งดี แต่ก้เครียดมากๆ
หลังจากดูที่ทางเรียบร้อยแล้ว เค้าก้กลับไปสิงคโปร์ หลังจากนั่นประมาณ 1อาทิตย์. เค้าบอกกับเราว่า เค้าจะไม่กลับมาเมืองไทยอีก
เค้าหาที่ในสิงคโปร์ได้ และจะทำร้านที่นุ่นแทน เค้าบอกว่า มีความเป็นไปได้สูงที่จะประสบความสำเร็จกว่าที่ไทย
คือเค้าเป็นคนทะเยอทะยานมากค่ะ เค้าอยากรวย รวยด้วยตัวเอง แบบเถ้าแก่น้อยน่ะค่ะ ไอดอลเค้าเลย
แต่เค้าก้ขอโทษเรานะคะ ที่ทำให้เราต้อวผิดหวัง และต้องทำงานเครียดๆนี้ต่อไป
ความรู้สึกเราตอนนั้นคือ ฝันสลาย คือใจเรามันไปหมดแล้วค่ะ เราไม่ได้อยากทำงานที่เดิมอีกแล้ว เราอยากทำร้านกับเค้ามากๆ
แล้วรู้สึกน้อยใจเค้ามากๆ ที่เค้าไม่เลือกที่จะทำกับเรา แต่เราก้ไม่ได้บอกเค้านะคะ
ตอนนี้ในหัวเค้ามีแต่เรื่ิงทำร้านๆๆๆ เรารุ้สึกเหมือนเราไม่สำคัญกับเค้าอีกต่อไปยังไงก้ไม่รุ้
เรารุ้สึกว่าเค้ารักตัวเค้าเิงมากกว่าเรา เรารุ้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน เป็นของตายยังไงก้ไม่รุ้ค่ะ เหมือนถูกทิ้ง ถูกลืม ทุกสิ่งอย่าง
ตอนนี้ในใจเรามันมีแต่คำว่าน้อยใจ ๆๆๆ แต่เค้าบอกเราว่าที่เค้าทำ ก้เพื่อจะสร้างรากฐานชีวิตให้มั่นคง
และอีก2-3ปี ถ้าเค้าทำสำเร็จ เค้าจะขอเราแต่งงาน
เราแค่ไม่แนใจว่า เราจะมีความสุขที่จะคบกับเค้าต่อไปรึเปล่า เราแค่รุ้สึกว่าเค้านึกถึงตัวเองก่อนเสมอ
และถ่าเราบอกเลิกเค้าตอนนี้ เราเชื่อค่ะว่าเค้าจะเลือกที่จะทำสิ่งที่เค้าฝัน มากกว่าเลือกเรา
เราอาจจะงี่เง่าเกินไป เราควรจะเข้าใจ และsupportเพื่ออนาคตที่ดีของเขา แต่เราอดคิดไม่ได้ทุกทีค่ะว่าเค้านึกถึงตัวเองก่อนเสมอ
และเราก้อดที่จะรุ้สึกแย่ไม่ได้จริงๆ ขอความเห็นค่ะ เราคิดมากไปจริงรึเปล่า ถ้าเป็นคุณคุณจะรุ้สึกแบบเราไหมคะ
ขอบคุณสำหรับทุกๆคำแนะนำนะคะ
)
เหนื่อยกับความรัก 9ปี กับทาเคชิผู้ทะเยอทะยาน จากเซโกะ (เอะอะว่าชีวิตเหมือนละคร และฉันเป็นนางเอกละคร u_u)
คุณพ่อเค้าทำงานที่นั่น เราไปเรียนต่อสิงคโปร์แล้วเจอเค้าที่นู่น เค้าเป็นแฟนคนแรกของเราค่ะ
หลังจากนั้นเค้าก้ไปเรียนต่อยุโรป เราแยกกัน 2 ปี เราเรียนจบกลับมาเมืองไทย ทำงานประจำ
พอเค้าเรียนจบ เค้ามาหาเราที่เมืองไทย เค้าบอกเราว่าจะหางานทำที่ไทย จะได้อยู่ใกล้ๆเรา เราดีใจมากค่ะ
เค้าเป็นคนทำอาหารเก่งมากค่ะ ใครๆก้ชมว่าทำอาหารอร่อย บวกกับมีคุณพ่อเป็นเชฟในโรงแรมใหญ่
และความฝันเค้าคิออยากเปิดร้านอาหารญี่ปุ่น เค้ามาดูทำเลที่กรุงเทพ แล้วเราก้เจอที่ที่คิดว่าเหมาะสมจะทำร้านอาหาร
และด้วยองค์ประกอบหลายๆอย่าง เค้าเลยคิดว่าอยากจะลองเปิดร้านเล็กๆดู
เค้ามีเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันเป็นคนไทยค่ะ เค้าบอกว่าอาจจะลองชวนเพื่ิอนหุ้นกัน แต่เราเสนอตัวไปว่า
เราจะลาออกจากงานแล้วมาช่วยเค้าทำ มาหุ้นกับเราเถอะ!! เรายอมลาออกจากงานที่เป็นงานดีมากงานหนึ่ง(แต่ก้เครียดมากๆๆ)
เค้าก้ดีใจมากๆ เราตกลงปลงใจแล้วว่าจะทำร้านด้วยกัน และเราก้ตัดใจจากงานเราแล้วด้วยค่ะ
ใจเรา ณ จุดนี้ มันคิดถึงแต่ทำร้านกับเค้าค่ะ และเราก้แอบดีใจเล็กๆที่จะได้ออกจากงานประจำ เพราะถึงจะตำแหน่งดี แต่ก้เครียดมากๆ
หลังจากดูที่ทางเรียบร้อยแล้ว เค้าก้กลับไปสิงคโปร์ หลังจากนั่นประมาณ 1อาทิตย์. เค้าบอกกับเราว่า เค้าจะไม่กลับมาเมืองไทยอีก
เค้าหาที่ในสิงคโปร์ได้ และจะทำร้านที่นุ่นแทน เค้าบอกว่า มีความเป็นไปได้สูงที่จะประสบความสำเร็จกว่าที่ไทย
คือเค้าเป็นคนทะเยอทะยานมากค่ะ เค้าอยากรวย รวยด้วยตัวเอง แบบเถ้าแก่น้อยน่ะค่ะ ไอดอลเค้าเลย
แต่เค้าก้ขอโทษเรานะคะ ที่ทำให้เราต้อวผิดหวัง และต้องทำงานเครียดๆนี้ต่อไป
ความรู้สึกเราตอนนั้นคือ ฝันสลาย คือใจเรามันไปหมดแล้วค่ะ เราไม่ได้อยากทำงานที่เดิมอีกแล้ว เราอยากทำร้านกับเค้ามากๆ
แล้วรู้สึกน้อยใจเค้ามากๆ ที่เค้าไม่เลือกที่จะทำกับเรา แต่เราก้ไม่ได้บอกเค้านะคะ
ตอนนี้ในหัวเค้ามีแต่เรื่ิงทำร้านๆๆๆ เรารุ้สึกเหมือนเราไม่สำคัญกับเค้าอีกต่อไปยังไงก้ไม่รุ้
เรารุ้สึกว่าเค้ารักตัวเค้าเิงมากกว่าเรา เรารุ้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน เป็นของตายยังไงก้ไม่รุ้ค่ะ เหมือนถูกทิ้ง ถูกลืม ทุกสิ่งอย่าง
ตอนนี้ในใจเรามันมีแต่คำว่าน้อยใจ ๆๆๆ แต่เค้าบอกเราว่าที่เค้าทำ ก้เพื่อจะสร้างรากฐานชีวิตให้มั่นคง
และอีก2-3ปี ถ้าเค้าทำสำเร็จ เค้าจะขอเราแต่งงาน
เราแค่ไม่แนใจว่า เราจะมีความสุขที่จะคบกับเค้าต่อไปรึเปล่า เราแค่รุ้สึกว่าเค้านึกถึงตัวเองก่อนเสมอ
และถ่าเราบอกเลิกเค้าตอนนี้ เราเชื่อค่ะว่าเค้าจะเลือกที่จะทำสิ่งที่เค้าฝัน มากกว่าเลือกเรา
เราอาจจะงี่เง่าเกินไป เราควรจะเข้าใจ และsupportเพื่ออนาคตที่ดีของเขา แต่เราอดคิดไม่ได้ทุกทีค่ะว่าเค้านึกถึงตัวเองก่อนเสมอ
และเราก้อดที่จะรุ้สึกแย่ไม่ได้จริงๆ ขอความเห็นค่ะ เราคิดมากไปจริงรึเปล่า ถ้าเป็นคุณคุณจะรุ้สึกแบบเราไหมคะ
ขอบคุณสำหรับทุกๆคำแนะนำนะคะ
)