ขอแชร์ประสบการณ์ครับ เรื่องมันเกิดขึ้นมานานแล้วครับ แต่ผมอยากมาแชร์ประสบการบ้างเฉยๆ
นานมาแล้วตอนผมอยู่ม.2ครับ ผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราเป็นนักกีฬากันทั้งคู่ครับ เธอเป็นคนที่สปอตมากๆเลยครับ
เป็นผู้หญิงขาลุยแท้ๆเลยครับ และเธอก็น่ารักมากๆๆๆ แถมยังเรียนเก่งอีกด้วย ผมเห็นแว๊บแรกผมก็คิดว่าน่ารักดี แต่ก็ไม่ได้อะไรมากครับ
เพราะช่วงนั้นผมยังเด็ก และต้องการทุ่มเทสมาธิไปกับการเล่นกีฬา แต่แล้วทุกคนๆอย่างก็เปลี่ยนไปครับ
ผมมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เพราะเราได้เป็นกลุ่มนักกีฬากลุ่มเดียวกัน(แบบจับคู่ฝึกซ้อมน่ะครับ) ผมเลยมักอยู่กับเธอเป็นประจำ
จนผมเริ่มรู้สึกได้ว่าเวลาอยู่ใกล้ๆเธอผมสบายใจแค่ไหน แต่ผมก็พยายามที่จะไม่ชอบเธอครับ
เพราะผมได้รู้มาว่าเธอมีแฟนแล้ว ถึงเธอกับแฟนจะไม่ค่อยได้เจอกันก็ตาม แต่พอปิดเทอมขึ้นม.3 ทุกๆอย่างก็ต้องให้ผมลำบากใจอีกครั้งครับ
ผมได้เจอเธอทุกวัน และผมกับเธอนั้นผ่านเรื่องดีเรื่องร้ายมาด้วยกันตลอดเวลา ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหน ผมยืนอยู่ข้างเธอเสมอครับ จนผมรู้ตัวแล้ว ว่าผมชอบเธอแน่ๆ แต่จะทำไงได้ครับ ในเมื่อเธอมีแฟนแล้ว...
พักหลังๆมา เรากลับบ้านด้วยกันทุกวันครับ และยังส่งข้อความหากันทุกวัน(ช่วงนั้นยังไม่มีพวกไลน์ครับ เลยได้แต่ส่งข้อความทางมือถือกัน เปลืองตังมากๆเลยครับ555 เป็นช่วงคลาสสิคมากๆ น่าคิดถึงนะครับ) จนเพื่อนๆผมเริ่มแซวเรื่องผมกับเธอ เพื่อนผมลากคอผมไปถามเลยครับ ว่าชอบเธอหรอ
ตัวผมเองปกติแล้วก็ไม่ชอบปิดบังอะไรอยู่แล้วครับ ออกจะเป็นซื่อๆด้วยซ้ำ ผมจึงบอกไปตรงๆว่า เออ นั่นแหละครับ หลังจากนั้นเพื่อนผมมันแซวทุกวันเลย
จนวันหนึ่งเธอถามผมว่า ผมชอบใครอยู่ตอนนี้ (ปกติเราจะคุยกันทุกเรื่องตลอดครับ) ผมก็ไม่บอกสิครับ555
เธอก็เลยเดาๆมาตามที่ผมเคยชมว่าผู้หญิงคนไหนน่ารักบ้าง ผมก็ตอบว่าไม่ตลอด จนกระทั่ง เธอพูดว่า.. "งั้นแกชอบเค้าหรอ"
ผมได้แต่ขำครับไม่ได้ตอบว่าไม่แต่อย่างใด แต่ก็ไม่ได้ตอบว่าใช่นะครับ เธอจึงขำแล้วบอกว่า ล้อเล่นนะ555 ใจจริงผมก็อยากตอบไปนะครับ
ว่าใช่ แต่ด้วยความที่ผมคิดว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีมากๆๆๆๆ ถ้าผมต้องเสียเธอไป ผมคงทำใจไม่ได้ อีกอย่างคือ ผมกับแฟนของเธอรู้จักกันครับ
เป็นเพื่อนกัน แต่ก็ไม่เชิงสนิท แค่รู้จักกันครับ ผมไม่อยากแตกหักกับใคร ผมจึงเก็บไว้ ไม่บอกเธอ
แต่สุดท้าย ความลับก็ไม่มีในโลกครับเมื่อเธอพูดกับผมว่า "เรารู้แล้วนะ ว่าแกชอบใคร" ผมก็ยิ้มๆแล้วทำเนียนคับ "หรอ ไหนบอกหน่อยว่าใคร"
เธอกับทำหน้าเขินๆแล้วไม่ยอมพูดครับ ผมก็ตื้อเธอไปเรื่อยๆ บอกมาๆๆๆ จนกระทั่งเธอพูดออกมาว่า "แกชอบเราใช่มั้ย"
ผมก็เงียบไปครับ แต่ยังยิ้มให้เธออยู่ แล้วตอบเบาๆว่า อืม ตอนนั้นมันอึดอัดมากเลยครับ บรรยากาศอึดอัดสุดๆ ผมเขินมากๆครับทำตัวไม่ถูกเลย
เธอก็เลยถามผมว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมก็ตอบไปครับ ว่าไม่รู้ ก็มันไม่รู้จริงๆนี่ครับ5555 ตอนนั้นเรากำลังเดินกลับบ้านด้วยกันครับ จนถึงตอนที่ต้องแยกกัน
ผมก็โบกมือให้เธอแล้วเดินไปอีกทาง หลังจากตอนนั้น เราโทรคุยกันทั้งคืนเลยครับ ผมไม่คิดเลยว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นขนาดนี้
ผมก็รู้สึกผิดนะครับ ทั้งๆที่เธอก็มีแฟนแล้วผมยังไปยุ่งกับเขาอีก แต่ในเมื่อผลมันออกมาโอเคกว่าที่ผมคิด จะผิดไหมครับถ้าผมจะจริงจังกับเธอ
ผมรู้สึกไม่ดีครับที่เห็นแฟนเธอไม่ค่อยใส่ใจเธอ แถมยังมีเรื่องที่ว่าไปคุยกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ทั่วอีกด้วย(เธอเล่าให้ผมฟังเสมอครับ)
หลังจากวันนั้นเราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นครับ โทรคุยกันบ่อยขึ้นด้วย เราคุยกันเหมือนเป็นแฟนกันเลยครับ เหมือนมากๆ
หลายๆอย่างทำให้ผมคิดครับ ว่าเธอก็คงมีใจให้ผมอยู่เหมือนกัน เพราะไม่ว่าจับมือ กอด หรือป้อนอาหาร เธอก็ทำกับผมครับ ทั้งๆที่เธอก็รู้อยู่ว่าผมชอบเธอ
มันทำให้ผมอดคิดไม่ได้จิงๆครับ ว่าเธอเองก็ชอบผม แต่สุดท้ายแล้ว ทางเดินของมือที่สามมันไม่เคยสวยงามครับ เมื่อแฟนเธอรู้เรื่องผมกับเธอ
หลังจากนั้น เราคุยกันน้อยลงครับ และแฟนเธอก็หวงเธอมากขึ้นสุดๆเลยครับ เธอกับผมจึงต้องห่างกันมากขึ้น ช่วงนั้นผมอยู่ม.4ครับ
ช่วงนั้นผมรู้สึกเหมือนกันตายทั้งเป็นเลยครับ เธอที่เคยอ่อนโยนกับผมในทุกๆอย่าง นิ่งใส่ผมครับ เธอเย็นชามากในตอนนั้น
ผมรู้สึกเหมือนชีวิตผมจะเดินต่อไปไม่ได้เลยทีเดียว เพราะผมยังคงต้องเจอเธอทุกๆวัน จนผมทนไม่ไหวจริงครับเลยโทรไปคุยกับเธอ
เป็นการโทรคุยกันครั้งที่เจ็บปวดที่สุดเลยครับ ผมส่งข้อความไปหาเธอว่า 'ว่างมั้ย โทรไปคุยได้มั้ย' หลังจากส่งไปไม่ถึงนาทีเธอก็โทรมาหาผมทันที
ผมคุยกับเธอเรื่องแฟนของเธอครับ คุยไปได้ไม่นานผมก็ตัดสินใจถามเธอว่า "อยากให้เราเลิกชอบเธอมั้ย" เธอนิ่งสักพักครับก่อนจะตอบว่า "อื้อ"
สั้นๆเบาๆครับ ผมนิ่งไปนานเลยครับ เราเงียบกันไปเป็นนาทีครับ แต่ก็ยังไม่มีใครวางโทรศัพท์ จนเธอพุดขึ้นมาครับ ทำให้ผมยิ้มได้นิดหน่อย .. ทั้งน้ำตา
"อย่าร้องไห้ดิ .. เราขอโทษ" ผมขำเบาๆแล้วตอบกลับไปเบาๆครับ "ไม่ได้ร้องซะหน่อย" เสียงยังสั่นอยู่เลยครับ555 แล้วผมก็ตัดสินใจบอกว่า
"วางแล้วนะ" เธอเงียบไปสักพักก็ตอบกลับว่า "อื้อ" ผมได้แต่พุดกับเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่า "กลับบ้านดีๆนะ อย่าลืมกินข้าวนะ อย่านอนดึกนะ"
เธอตอบกลับมาเสียงๆเบาครับว่า "อื้อ.. แกด้วยนะ.. เราขอโทษจริงๆนะ" ผมได้แต่กลั้นน้ำตาครับแล้วพูดกลับไปว่า "บาย" แล้วกดตัดสายทันที
หลังจากนั้นน้ำตาผมไหลพรากเลยครับ หยุดไม่ได้จริงๆ วันนั้นเป็นวันที่ทรมานมากสำหรับผม...
ต่อมาไม่นานครับผมได้รู้เรื่องที่ทำให้ผมหัวใจแทบหยุดเต้นคือ ..เธอลาออกจากนักกีฬา ผมช็อคมากครับ
เพราะช่วงนั้นเธอค่อนข้างติดแฟนเธอและไม่ค่อยมาซ้อม ผมไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากเลยเมื่อรู้เรื่องนั้น
ชีวิตผมว่างเปล่ามากครับ ซ้อมโดยไม่มีจุดหมาย ไม่มีแรงบันดาลใจใดๆทั้งสิ้น จนผมต้องตัดสินใจลาออกมาเช่นกันครับ
หลังจากนั้นชีวิตผมว่างกว่าเดิมอีกครับ ไร้จุดมุ่งหมายจริงๆ ไม่ไปเดินเที่ยวกับเพื่อนๆก็นั่งเล่นเกมทั้งวัน
ผมจะโทาว่าเป็นความผิดใครได้ล่ะครับ ในเมื่อผมเป็นคนผิดเองแต่แรกที่ไปยุ่งกับเธอ รู้ทั้งรู้นะครับว่าเรื่องจะจบยังไง แต่ก็ยังทำครับ
พอขึ้นม.5ผมแทบไม่ได้คุยกับเธอเลยครับ หลบหน้าเธอตลอด เพราะผมทำใจไม่ได้จริงๆ ลืมเธอไม่ได้เลย ไม่ว่าจะลองหันไปชอบใครใหม่ๆ
แต่ก็ไม่ทำให้ผมลืมเธอได้เลยจริงๆครับ ตอนนั้นผ่านมาราวๆ2ปีแล้วครับกับการทำใจ จนผมคิดว่าผมเกือบลืมเธอได้แล้วจริงๆ
แต่แล้วก็กลับต้องไปเริ่มใหม่ครับ เมื่อเธอกลับเข้ามาคุยกับผมอีกครั้ง ผมรู้ดีครับว่ามันไม่เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เธอคุยกับผมเหมือนเพื่อนทั่วๆไปครับ
ผมยอมรับครับว่าตอนนั้นผมต้องเริ่มลืมเธอใหม่เลยจริงๆ ปัจจุบันผมม.6แล้วครับ แทบจะไม่ได้คุยกับเธอแล้วครับ เพราะตัวผมเป็นคนตัดสินใจเอง
ว่าจะเลิกคุยกับเธอ ผมไม่อยากจมอยู่กับอดีตครับ ตัวผมคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็ยังหลุดไม่พ้นจากเธอจริงๆครับ ...
จุดจบของมือที่สาม
นานมาแล้วตอนผมอยู่ม.2ครับ ผมได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เราเป็นนักกีฬากันทั้งคู่ครับ เธอเป็นคนที่สปอตมากๆเลยครับ
เป็นผู้หญิงขาลุยแท้ๆเลยครับ และเธอก็น่ารักมากๆๆๆ แถมยังเรียนเก่งอีกด้วย ผมเห็นแว๊บแรกผมก็คิดว่าน่ารักดี แต่ก็ไม่ได้อะไรมากครับ
เพราะช่วงนั้นผมยังเด็ก และต้องการทุ่มเทสมาธิไปกับการเล่นกีฬา แต่แล้วทุกคนๆอย่างก็เปลี่ยนไปครับ
ผมมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เพราะเราได้เป็นกลุ่มนักกีฬากลุ่มเดียวกัน(แบบจับคู่ฝึกซ้อมน่ะครับ) ผมเลยมักอยู่กับเธอเป็นประจำ
จนผมเริ่มรู้สึกได้ว่าเวลาอยู่ใกล้ๆเธอผมสบายใจแค่ไหน แต่ผมก็พยายามที่จะไม่ชอบเธอครับ
เพราะผมได้รู้มาว่าเธอมีแฟนแล้ว ถึงเธอกับแฟนจะไม่ค่อยได้เจอกันก็ตาม แต่พอปิดเทอมขึ้นม.3 ทุกๆอย่างก็ต้องให้ผมลำบากใจอีกครั้งครับ
ผมได้เจอเธอทุกวัน และผมกับเธอนั้นผ่านเรื่องดีเรื่องร้ายมาด้วยกันตลอดเวลา ไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหน ผมยืนอยู่ข้างเธอเสมอครับ จนผมรู้ตัวแล้ว ว่าผมชอบเธอแน่ๆ แต่จะทำไงได้ครับ ในเมื่อเธอมีแฟนแล้ว...
พักหลังๆมา เรากลับบ้านด้วยกันทุกวันครับ และยังส่งข้อความหากันทุกวัน(ช่วงนั้นยังไม่มีพวกไลน์ครับ เลยได้แต่ส่งข้อความทางมือถือกัน เปลืองตังมากๆเลยครับ555 เป็นช่วงคลาสสิคมากๆ น่าคิดถึงนะครับ) จนเพื่อนๆผมเริ่มแซวเรื่องผมกับเธอ เพื่อนผมลากคอผมไปถามเลยครับ ว่าชอบเธอหรอ
ตัวผมเองปกติแล้วก็ไม่ชอบปิดบังอะไรอยู่แล้วครับ ออกจะเป็นซื่อๆด้วยซ้ำ ผมจึงบอกไปตรงๆว่า เออ นั่นแหละครับ หลังจากนั้นเพื่อนผมมันแซวทุกวันเลย
จนวันหนึ่งเธอถามผมว่า ผมชอบใครอยู่ตอนนี้ (ปกติเราจะคุยกันทุกเรื่องตลอดครับ) ผมก็ไม่บอกสิครับ555
เธอก็เลยเดาๆมาตามที่ผมเคยชมว่าผู้หญิงคนไหนน่ารักบ้าง ผมก็ตอบว่าไม่ตลอด จนกระทั่ง เธอพูดว่า.. "งั้นแกชอบเค้าหรอ"
ผมได้แต่ขำครับไม่ได้ตอบว่าไม่แต่อย่างใด แต่ก็ไม่ได้ตอบว่าใช่นะครับ เธอจึงขำแล้วบอกว่า ล้อเล่นนะ555 ใจจริงผมก็อยากตอบไปนะครับ
ว่าใช่ แต่ด้วยความที่ผมคิดว่าเธอเป็นเพื่อนที่ดีมากๆๆๆๆ ถ้าผมต้องเสียเธอไป ผมคงทำใจไม่ได้ อีกอย่างคือ ผมกับแฟนของเธอรู้จักกันครับ
เป็นเพื่อนกัน แต่ก็ไม่เชิงสนิท แค่รู้จักกันครับ ผมไม่อยากแตกหักกับใคร ผมจึงเก็บไว้ ไม่บอกเธอ
แต่สุดท้าย ความลับก็ไม่มีในโลกครับเมื่อเธอพูดกับผมว่า "เรารู้แล้วนะ ว่าแกชอบใคร" ผมก็ยิ้มๆแล้วทำเนียนคับ "หรอ ไหนบอกหน่อยว่าใคร"
เธอกับทำหน้าเขินๆแล้วไม่ยอมพูดครับ ผมก็ตื้อเธอไปเรื่อยๆ บอกมาๆๆๆ จนกระทั่งเธอพูดออกมาว่า "แกชอบเราใช่มั้ย"
ผมก็เงียบไปครับ แต่ยังยิ้มให้เธออยู่ แล้วตอบเบาๆว่า อืม ตอนนั้นมันอึดอัดมากเลยครับ บรรยากาศอึดอัดสุดๆ ผมเขินมากๆครับทำตัวไม่ถูกเลย
เธอก็เลยถามผมว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมก็ตอบไปครับ ว่าไม่รู้ ก็มันไม่รู้จริงๆนี่ครับ5555 ตอนนั้นเรากำลังเดินกลับบ้านด้วยกันครับ จนถึงตอนที่ต้องแยกกัน
ผมก็โบกมือให้เธอแล้วเดินไปอีกทาง หลังจากตอนนั้น เราโทรคุยกันทั้งคืนเลยครับ ผมไม่คิดเลยว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นขนาดนี้
ผมก็รู้สึกผิดนะครับ ทั้งๆที่เธอก็มีแฟนแล้วผมยังไปยุ่งกับเขาอีก แต่ในเมื่อผลมันออกมาโอเคกว่าที่ผมคิด จะผิดไหมครับถ้าผมจะจริงจังกับเธอ
ผมรู้สึกไม่ดีครับที่เห็นแฟนเธอไม่ค่อยใส่ใจเธอ แถมยังมีเรื่องที่ว่าไปคุยกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ทั่วอีกด้วย(เธอเล่าให้ผมฟังเสมอครับ)
หลังจากวันนั้นเราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นครับ โทรคุยกันบ่อยขึ้นด้วย เราคุยกันเหมือนเป็นแฟนกันเลยครับ เหมือนมากๆ
หลายๆอย่างทำให้ผมคิดครับ ว่าเธอก็คงมีใจให้ผมอยู่เหมือนกัน เพราะไม่ว่าจับมือ กอด หรือป้อนอาหาร เธอก็ทำกับผมครับ ทั้งๆที่เธอก็รู้อยู่ว่าผมชอบเธอ
มันทำให้ผมอดคิดไม่ได้จิงๆครับ ว่าเธอเองก็ชอบผม แต่สุดท้ายแล้ว ทางเดินของมือที่สามมันไม่เคยสวยงามครับ เมื่อแฟนเธอรู้เรื่องผมกับเธอ
หลังจากนั้น เราคุยกันน้อยลงครับ และแฟนเธอก็หวงเธอมากขึ้นสุดๆเลยครับ เธอกับผมจึงต้องห่างกันมากขึ้น ช่วงนั้นผมอยู่ม.4ครับ
ช่วงนั้นผมรู้สึกเหมือนกันตายทั้งเป็นเลยครับ เธอที่เคยอ่อนโยนกับผมในทุกๆอย่าง นิ่งใส่ผมครับ เธอเย็นชามากในตอนนั้น
ผมรู้สึกเหมือนชีวิตผมจะเดินต่อไปไม่ได้เลยทีเดียว เพราะผมยังคงต้องเจอเธอทุกๆวัน จนผมทนไม่ไหวจริงครับเลยโทรไปคุยกับเธอ
เป็นการโทรคุยกันครั้งที่เจ็บปวดที่สุดเลยครับ ผมส่งข้อความไปหาเธอว่า 'ว่างมั้ย โทรไปคุยได้มั้ย' หลังจากส่งไปไม่ถึงนาทีเธอก็โทรมาหาผมทันที
ผมคุยกับเธอเรื่องแฟนของเธอครับ คุยไปได้ไม่นานผมก็ตัดสินใจถามเธอว่า "อยากให้เราเลิกชอบเธอมั้ย" เธอนิ่งสักพักครับก่อนจะตอบว่า "อื้อ"
สั้นๆเบาๆครับ ผมนิ่งไปนานเลยครับ เราเงียบกันไปเป็นนาทีครับ แต่ก็ยังไม่มีใครวางโทรศัพท์ จนเธอพุดขึ้นมาครับ ทำให้ผมยิ้มได้นิดหน่อย .. ทั้งน้ำตา
"อย่าร้องไห้ดิ .. เราขอโทษ" ผมขำเบาๆแล้วตอบกลับไปเบาๆครับ "ไม่ได้ร้องซะหน่อย" เสียงยังสั่นอยู่เลยครับ555 แล้วผมก็ตัดสินใจบอกว่า
"วางแล้วนะ" เธอเงียบไปสักพักก็ตอบกลับว่า "อื้อ" ผมได้แต่พุดกับเธอเป็นครั้งสุดท้ายว่า "กลับบ้านดีๆนะ อย่าลืมกินข้าวนะ อย่านอนดึกนะ"
เธอตอบกลับมาเสียงๆเบาครับว่า "อื้อ.. แกด้วยนะ.. เราขอโทษจริงๆนะ" ผมได้แต่กลั้นน้ำตาครับแล้วพูดกลับไปว่า "บาย" แล้วกดตัดสายทันที
หลังจากนั้นน้ำตาผมไหลพรากเลยครับ หยุดไม่ได้จริงๆ วันนั้นเป็นวันที่ทรมานมากสำหรับผม...
ต่อมาไม่นานครับผมได้รู้เรื่องที่ทำให้ผมหัวใจแทบหยุดเต้นคือ ..เธอลาออกจากนักกีฬา ผมช็อคมากครับ
เพราะช่วงนั้นเธอค่อนข้างติดแฟนเธอและไม่ค่อยมาซ้อม ผมไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากเลยเมื่อรู้เรื่องนั้น
ชีวิตผมว่างเปล่ามากครับ ซ้อมโดยไม่มีจุดหมาย ไม่มีแรงบันดาลใจใดๆทั้งสิ้น จนผมต้องตัดสินใจลาออกมาเช่นกันครับ
หลังจากนั้นชีวิตผมว่างกว่าเดิมอีกครับ ไร้จุดมุ่งหมายจริงๆ ไม่ไปเดินเที่ยวกับเพื่อนๆก็นั่งเล่นเกมทั้งวัน
ผมจะโทาว่าเป็นความผิดใครได้ล่ะครับ ในเมื่อผมเป็นคนผิดเองแต่แรกที่ไปยุ่งกับเธอ รู้ทั้งรู้นะครับว่าเรื่องจะจบยังไง แต่ก็ยังทำครับ
พอขึ้นม.5ผมแทบไม่ได้คุยกับเธอเลยครับ หลบหน้าเธอตลอด เพราะผมทำใจไม่ได้จริงๆ ลืมเธอไม่ได้เลย ไม่ว่าจะลองหันไปชอบใครใหม่ๆ
แต่ก็ไม่ทำให้ผมลืมเธอได้เลยจริงๆครับ ตอนนั้นผ่านมาราวๆ2ปีแล้วครับกับการทำใจ จนผมคิดว่าผมเกือบลืมเธอได้แล้วจริงๆ
แต่แล้วก็กลับต้องไปเริ่มใหม่ครับ เมื่อเธอกลับเข้ามาคุยกับผมอีกครั้ง ผมรู้ดีครับว่ามันไม่เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เธอคุยกับผมเหมือนเพื่อนทั่วๆไปครับ
ผมยอมรับครับว่าตอนนั้นผมต้องเริ่มลืมเธอใหม่เลยจริงๆ ปัจจุบันผมม.6แล้วครับ แทบจะไม่ได้คุยกับเธอแล้วครับ เพราะตัวผมเป็นคนตัดสินใจเอง
ว่าจะเลิกคุยกับเธอ ผมไม่อยากจมอยู่กับอดีตครับ ตัวผมคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็ยังหลุดไม่พ้นจากเธอจริงๆครับ ...