"ลิ้นชักของเมื่อวาน หนังสือของวันพรุ่งนี้"
เมื่อยกกล่องเหล็กที่สนิมเกาะครำคร่าออก มีหนังสือเล่มหนึ่งฝุ่นจับหนานอนอยู่ในลิ้นชัก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยสังเกตุ เธอเห็นมันทุกครั้งที่เปิดลิ้นชักเวลารื้อสมบัติเก่าๆมาเชยชม แต่วันนี้ที่แปลกไป คือ มุมสามเหลี่ยมบิดงอเล็กน้อย คั่นตัวเองอยู่ในหน้ากระดาษ เธอนึกในใจ ...ตอนนั้นเราอ่านถึงหน้าไหนกันนะ?
เธอไม่รู้ว่าที่คั่นหนังสือ มันอยู่ของมันมานานเท่าไหร่แล้ว หรือเพิ่งแทรกตัวเบียดเสียดแรงกดทับจากกล่องความทรงจำ และกระ
กระสนเผยอออกมาเพียงปลายเล็บนิ้วก้อย เพื่อให้ทันกับหางตาที่จะแลไปมองเห็น เพราะทุกครั้ง หลังจากเธอได้ของที่ต้องการ เธอก็จะปิดลิ้นชักอย่างรวดเร็วโดยไม่แยแสต่อสิ่งของอื่นในลิ้นชักนั้น หรือ วันนี้เธอมีอารมณ์ละเมียดละไมมากเกินไป หรือ จริงๆแล้วเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหาอะไรจากในลิ้นชักของเมื่อวาน เธอแค่อยากเปิดมัน อยากรื้อค้นมัน และอยากทิ้งบางสิ่งออกไปให้มันเบาตัวขึ้นบ้าง เธอไม่เคยทิ้งอะไรเลยในแต่ละวันที่ผ่านไป เธอแค่โยนมันลงไป ให้มันทับถมกัน ของเล็กๆน้อยๆ เช่น กระดาษโน้ต
ที่มีลายมือประดิษฐ์บรรจง ที่อ่านและแปลออกมาได้ว่า "รักเธอตลอดไป" ก็ยังหน้าด้านฝังตัวเองอยู่ในนั้น หลังจากที่เธอได้เห็นกระดาษโน้ตเสนอหน้าออกมา เธอหยิบและขยำมันอย่างรวดเร็วประหนึ่งรายการเรียลลิตี้ ที่ไม่ผ่านการตัดต่อ แล้วโยนลงถังขยะ เธอขออุทิศให้กับ หนึ่งคือตัวเองที่โง่ไปเชื่อน้ำหมึกมายากลนั่น และสองคือคนที่บรรจงเขียนให้ ในวันที่มันลูบหัวเบาๆแล้วเอามีดมาแทงข้างหลังอย่างไม่ทันตั้งตัวในอีกสามเดือนถัดมา "โง่ซ้ำซ้อนนะ" แถมก่นด่าตัวเองตามอีกรอบ
ถัดไปหลังจากถังขยะกลืนกินของที่ไร้ค่าในวันนี้ ก็เป็นหนังสือเก่าๆเล่มหนึ่ง หนังสือที่มีตัวอักษรสีทองบนพื้นปกไหมสีดำขลับปักไว้ว่า "หนังสือของวันพรุ่งนี้" คั่นหน้ากระดาษไว้ มีอักษรกำกับ ณ วันที่ 7 มิถุนายน ปี พ.ศ. พร่าเลือน มันนานเท่าไหร่กันนะ เธอคิด... และเอานิ้วไล้ลูบฝุ่นออกเบาๆ นิ้วชี้ดูทำงานช้าอย่างประหลาด เหมือนกลัวจะลูบเอาเนื้อหาในหนังสือออกไปด้วย วันนี้ก็ว่างนะ ลองอ่านต่อดูละกัน ตอนนั้นเราอ่านถึงหน้าไหนกันนะ? ...
เธอกรีดนิ้วไล่ตามขอบหนังสือ และไปหยุดอยู่บนกระดาษที่คั่นไว้ ใจความเนื้อหาบันทึกไว้ว่า "รักของเราคงเป็นไปไม่ได้" อยู่กลางหน้ากระดาษที่โดยรอบว่างเปล่า ลมเย็นจากหน้าต่างพัดเข้ามาสะกิดม่านผ้าสีขาวบางเบาๆ และเลยมาปะทะถึงเธอ แรงลมพัดหน้ากระดาษ ให้เปิดหน้าต่อไป มันกลับว่างเปล่า ไม่มีตัวอักษรใดปรากฏอยู่ในแผ่นกระดาษนั้น เธอไล่เปิดทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว ก็ไม่พบข้อความใดอีก อ้าว ที่เราคั่นไว้เพราะเรื่องมันไม่มีต่อหรอกหรือ? เธอพลิกกลับไปหน้าแรก ข้อความลางเลือนเกินไป อาจจะเป็นเพราะแดดส่อง? หรือม่านตาเธอมองไม่เห็น บ้าไปแล้ว หนังสืออะไรกันนะ สงสัยจริง!
โปรดติดตามตอนต่อไป...
อลิน
ลิ้นชักของเมื่อวาน หนังสือของวันพรุ่งนี้
เมื่อยกกล่องเหล็กที่สนิมเกาะครำคร่าออก มีหนังสือเล่มหนึ่งฝุ่นจับหนานอนอยู่ในลิ้นชัก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยสังเกตุ เธอเห็นมันทุกครั้งที่เปิดลิ้นชักเวลารื้อสมบัติเก่าๆมาเชยชม แต่วันนี้ที่แปลกไป คือ มุมสามเหลี่ยมบิดงอเล็กน้อย คั่นตัวเองอยู่ในหน้ากระดาษ เธอนึกในใจ ...ตอนนั้นเราอ่านถึงหน้าไหนกันนะ?
เธอไม่รู้ว่าที่คั่นหนังสือ มันอยู่ของมันมานานเท่าไหร่แล้ว หรือเพิ่งแทรกตัวเบียดเสียดแรงกดทับจากกล่องความทรงจำ และกระ
ถัดไปหลังจากถังขยะกลืนกินของที่ไร้ค่าในวันนี้ ก็เป็นหนังสือเก่าๆเล่มหนึ่ง หนังสือที่มีตัวอักษรสีทองบนพื้นปกไหมสีดำขลับปักไว้ว่า "หนังสือของวันพรุ่งนี้" คั่นหน้ากระดาษไว้ มีอักษรกำกับ ณ วันที่ 7 มิถุนายน ปี พ.ศ. พร่าเลือน มันนานเท่าไหร่กันนะ เธอคิด... และเอานิ้วไล้ลูบฝุ่นออกเบาๆ นิ้วชี้ดูทำงานช้าอย่างประหลาด เหมือนกลัวจะลูบเอาเนื้อหาในหนังสือออกไปด้วย วันนี้ก็ว่างนะ ลองอ่านต่อดูละกัน ตอนนั้นเราอ่านถึงหน้าไหนกันนะ? ...
เธอกรีดนิ้วไล่ตามขอบหนังสือ และไปหยุดอยู่บนกระดาษที่คั่นไว้ ใจความเนื้อหาบันทึกไว้ว่า "รักของเราคงเป็นไปไม่ได้" อยู่กลางหน้ากระดาษที่โดยรอบว่างเปล่า ลมเย็นจากหน้าต่างพัดเข้ามาสะกิดม่านผ้าสีขาวบางเบาๆ และเลยมาปะทะถึงเธอ แรงลมพัดหน้ากระดาษ ให้เปิดหน้าต่อไป มันกลับว่างเปล่า ไม่มีตัวอักษรใดปรากฏอยู่ในแผ่นกระดาษนั้น เธอไล่เปิดทีละแผ่นอย่างรวดเร็ว ก็ไม่พบข้อความใดอีก อ้าว ที่เราคั่นไว้เพราะเรื่องมันไม่มีต่อหรอกหรือ? เธอพลิกกลับไปหน้าแรก ข้อความลางเลือนเกินไป อาจจะเป็นเพราะแดดส่อง? หรือม่านตาเธอมองไม่เห็น บ้าไปแล้ว หนังสืออะไรกันนะ สงสัยจริง!
โปรดติดตามตอนต่อไป...
อลิน