คุณเห็นท้องฟ้านั่นไหม

ประเทศนี้แสนกว้างใหญ่ไพศาล ตัวเราเล็กเสมือนมดปลวกไร้ค่า
เรามีรายได้หลักมาจากการส่งออกและท่องเที่ยว
ชิ้นส่วนยานยนต์ สิ้นค้าอิเล็คทรอนิก น้ำมันสำเร็จรูป(ซื้อเข้าน้ำมันดิบ กลั่นส่งขายน้ำมันสำเร็จรูป) อัญมณี นอกเหนือจากยางพาราที่ราคาเหมือนให้เปล่า เราไม่ได้มีรายได้จากสินค้าทางการเกษตรแบบเป็นกอบเป็นกำเหมือนที่เราถูกปลูกฝังให้ภูมิใจมาหนักหนา มาได้ประมาณชาตินึ่งแล้ว ล่าสุดตอนนี้การส่งออกติดลบไปแล้ว7%
ภาษีมูลค่าเพิ่มเฉพาะเดือนสิงหาเดือนเดียวจัดเก็บได้ต่ำกว่าเป้าไปแล้ว 3หมื่นล้าน การท่องเที่ยวก็แสนจะคึกโครม
ตัวเลขเหล่านี้คือดัชนีชี้วัดความสุขที่แท้จริงของคน
การที่ภาษีมูลค่าเพิ่มต่ำกว่าเป้านั้น เป็นโพลวัดความสุขที่ควรกราบไหว้
มันสะท้อนอย่างเท็จจริงที่สุดว่า การจับจ่ายใช้สอย เพื่อบัลดาลความสุข ทั้งดืมกิน แก่มวลมนุดนั้น มันลดลง
หากใครจะมองเป็นข้อดีว่าความสุขของประชาชนไม่ได้ได้อยู่ที่เงินแล้ว ถ้ายังเป็นคนธรรมดาไม่ใช่พระมีศาสนา ถือว่าเฟคสุดๆ
หรือว่าคนไทยจะบรรลุดวงตาเห็นธรรมในการลดละเลิกกิเกสตัณหาอย่างเต็มใจได้แล้ว
เสมือนแผ่นดินไหวไกลฝั่ง แต่ชายฝั่งมักพังก่อน ชานเมืองและชนบทมักโดนก่อนเสมอ พักใหญ่ ก่อนซอกเขาใต้ทะเลลึกจะรู้ตัว
นี่ผมกำลังเฝ้ามอง ร้านสะดวกซื้อ และโชว์ห่วยเจ้าใหญ่ ว่าจะยันจนสุดที่เมื่อไหร่ เพราะถือว่าเป็นปราการด่านสุดท้าย ก่อนจะขยายจนคนรู้สึกตัว