เราเป็นคนเพชรบูรณ์ตั้งแต่เกิดคะ แต่ญาติพี่น้องปู่ย่าตายายเราเป็นคนชัยนาท ตอนวัยเด็กพ่อกับแม่มักพาเรากลับไปชัยนาทไปเยี่ยมตากับยาย(แต่เราจะเรียกท่านว่าพ่อคุณแม่คุณ)
อยู่บ่อยๆตั้งแต่เราจำความได้ และทุกครั้งที่กลับไปเราจะมีเพื่อนชายเล่นอยู่คนนึ่งบ้านเราอยู่ติดกันผู้ใหญ่ก็ไปมาหาสู่กันประจำ เขาจะอายุมากกว่าเราประมาณสองปี ทุกคร้งที่เรากลับไปเราจะเล่นด้วยกันทั้งวันโดยไม่รู้สึกเบื่อเลย เราจะเล่นซ่อนแอบบ้างตกปลาในสวนหลังบ้าน บางทีก็วิ่งไล่จับแต่ที่เราสองคนชอบสุดๆคือเอาไม้ไผ่มาสร้างเป็นกระต๊อบแล้วเราก็จะเข้าไปอยู่ในนั้นแล้วสักพักมันก็จะพังลงมาแล้วเราก็จะเริ่มสร้างกันใหม่ เล่นอยู่อย่างนั้นทั้งวันอย่างสนุกสนาน และสิ่งที่ทำให้เราแอบชอบเขาก็คือเราไปเล่นที่สวนหลังบ้านแล้วเราเดินตกท้องล่องนำ้มันไม่ลึกมากนะคะแค่เอวเด็ก แล้วรองเท้าเราไปติดโคลนใต้นำ้แล้วเขาก็ไปงมเอาขึ้นมาให้เราหน่ะคะ คือความรู้สึกตอนนั้นแบบว่าประทับใจมากแล้วเราก็แอบชอบเขามาตั้งแต่ตอนนั้น ทุกครั้งที่แม่บอกว่าเดี๋ยวจะพ่ไปเยี่ยมพ่อคุณแม่คุณเราจะดีใจมาก มันเป็นความผูกพันของเด็กๆหน่ะเราเองก็ยังไม่รู้ประสีประสา แค่รู้สึกว่าตกหลุดรักแล้วต่อมาพ่อแม่เราแยกทางกันคะเราต้องมาอยู่กับพี่เพราะพ่อเลี้ยงไม่ค่อยชอบหน้าเราสักเท่าไร แล้วเราก็ไม่ได้กลับไปชัยนาทอีกเลยคะ จนเราเข้ามาทำงานในกรุงเทพจนเราอายุ19แม่คุณเราเสีย(พ่อคุณเราเสียก่อนแล้วค่ะตอนแม่เลิกกับพ่อใหม่ๆ)
เราก็กลับไปเราก็ถามแม่นะคะว่าเขาเห็นเขาหรือเปล่าแม่บอกว่าเห็นแต่เขากลับบ้านแล้วจนกระทั่งเสร็จงานเราก็กลับกรุงเทพโดยที่ไม่เห็นเขาเลย
แต่ก่อนฐานะเราก็ไม่ค่อยต่างกันมากนักแต่ต่อมาครอบครัวเรามีปัญหาแต่พ่อแม่เขาเป็นคนขยันคะทำไร่ทำนาส่งเขาเรียน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังทำอาชีพนี้อยู่
แต่ทำไมเรารู้สึกว่าเราด้อยกว่าเขามากเลยเขามีครอบครัวที่อบอุ่นมีโอกาสเรียนสูงๆซึ่งผิดกับเรา ตอนนี้เราอายุ25ปีแล้วเรามีแฟนแล้วคะจากวันนั้นถึงวันนี้ก็สิบกว่าปีแล้วค่ะที่ไม่ได้เจอกัน แต่ไม่มีวันใหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขาเราฝันเห็นเขาบ่อยมากบางคร้งฝันติดต่อกันหลายๆวันเราผิดมากใหมคะที่มีแฟนอยู่นแล้วแต่ยังคิดถึงเค้าอยู่ มันเป็นความพูกพันความรู้สึกที่อยู่ในใจ ถ้าถามว่าถ้ามีโอกาสได้คบกันจะคบใหมก็คงไม่เพราะแฟนเราเขาไม่ได้ทำผิดอะไรและเขาก็เป็นคนดี
แต่เราอยากมีโอกาศได้เจอเค้าสักครั้งอยากเห็นหน้าว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างป่านนี้เค้าคงแต่งงานแล้ว เค้าจะลืมเราแล้วรึก็ไม่รู้ แต่เราไม่เคยลืมเค้าเลย
เพื่อนๆคนใหนมีประสบการณ์แบบนี้ก็เล่าสู่กันฟังได้นะคะ สำหรับกระทู้นี้ก็แค่อยากเล่าอยากระบายสิ่งที่อยู่ในใจมาสิบกว่าปีที่ไม่สามารถเล่าให้คนข้างๆฟังได้เท่านั้นเองคะ
เมื่อเขายังอยู่ในความทรงจำ
อยู่บ่อยๆตั้งแต่เราจำความได้ และทุกครั้งที่กลับไปเราจะมีเพื่อนชายเล่นอยู่คนนึ่งบ้านเราอยู่ติดกันผู้ใหญ่ก็ไปมาหาสู่กันประจำ เขาจะอายุมากกว่าเราประมาณสองปี ทุกคร้งที่เรากลับไปเราจะเล่นด้วยกันทั้งวันโดยไม่รู้สึกเบื่อเลย เราจะเล่นซ่อนแอบบ้างตกปลาในสวนหลังบ้าน บางทีก็วิ่งไล่จับแต่ที่เราสองคนชอบสุดๆคือเอาไม้ไผ่มาสร้างเป็นกระต๊อบแล้วเราก็จะเข้าไปอยู่ในนั้นแล้วสักพักมันก็จะพังลงมาแล้วเราก็จะเริ่มสร้างกันใหม่ เล่นอยู่อย่างนั้นทั้งวันอย่างสนุกสนาน และสิ่งที่ทำให้เราแอบชอบเขาก็คือเราไปเล่นที่สวนหลังบ้านแล้วเราเดินตกท้องล่องนำ้มันไม่ลึกมากนะคะแค่เอวเด็ก แล้วรองเท้าเราไปติดโคลนใต้นำ้แล้วเขาก็ไปงมเอาขึ้นมาให้เราหน่ะคะ คือความรู้สึกตอนนั้นแบบว่าประทับใจมากแล้วเราก็แอบชอบเขามาตั้งแต่ตอนนั้น ทุกครั้งที่แม่บอกว่าเดี๋ยวจะพ่ไปเยี่ยมพ่อคุณแม่คุณเราจะดีใจมาก มันเป็นความผูกพันของเด็กๆหน่ะเราเองก็ยังไม่รู้ประสีประสา แค่รู้สึกว่าตกหลุดรักแล้วต่อมาพ่อแม่เราแยกทางกันคะเราต้องมาอยู่กับพี่เพราะพ่อเลี้ยงไม่ค่อยชอบหน้าเราสักเท่าไร แล้วเราก็ไม่ได้กลับไปชัยนาทอีกเลยคะ จนเราเข้ามาทำงานในกรุงเทพจนเราอายุ19แม่คุณเราเสีย(พ่อคุณเราเสียก่อนแล้วค่ะตอนแม่เลิกกับพ่อใหม่ๆ)
เราก็กลับไปเราก็ถามแม่นะคะว่าเขาเห็นเขาหรือเปล่าแม่บอกว่าเห็นแต่เขากลับบ้านแล้วจนกระทั่งเสร็จงานเราก็กลับกรุงเทพโดยที่ไม่เห็นเขาเลย
แต่ก่อนฐานะเราก็ไม่ค่อยต่างกันมากนักแต่ต่อมาครอบครัวเรามีปัญหาแต่พ่อแม่เขาเป็นคนขยันคะทำไร่ทำนาส่งเขาเรียน จนถึงตอนนี้เขาก็ยังทำอาชีพนี้อยู่
แต่ทำไมเรารู้สึกว่าเราด้อยกว่าเขามากเลยเขามีครอบครัวที่อบอุ่นมีโอกาสเรียนสูงๆซึ่งผิดกับเรา ตอนนี้เราอายุ25ปีแล้วเรามีแฟนแล้วคะจากวันนั้นถึงวันนี้ก็สิบกว่าปีแล้วค่ะที่ไม่ได้เจอกัน แต่ไม่มีวันใหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขาเราฝันเห็นเขาบ่อยมากบางคร้งฝันติดต่อกันหลายๆวันเราผิดมากใหมคะที่มีแฟนอยู่นแล้วแต่ยังคิดถึงเค้าอยู่ มันเป็นความพูกพันความรู้สึกที่อยู่ในใจ ถ้าถามว่าถ้ามีโอกาสได้คบกันจะคบใหมก็คงไม่เพราะแฟนเราเขาไม่ได้ทำผิดอะไรและเขาก็เป็นคนดี
แต่เราอยากมีโอกาศได้เจอเค้าสักครั้งอยากเห็นหน้าว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างป่านนี้เค้าคงแต่งงานแล้ว เค้าจะลืมเราแล้วรึก็ไม่รู้ แต่เราไม่เคยลืมเค้าเลย
เพื่อนๆคนใหนมีประสบการณ์แบบนี้ก็เล่าสู่กันฟังได้นะคะ สำหรับกระทู้นี้ก็แค่อยากเล่าอยากระบายสิ่งที่อยู่ในใจมาสิบกว่าปีที่ไม่สามารถเล่าให้คนข้างๆฟังได้เท่านั้นเองคะ