ถ้าเป็นคุณจะรู้สึกอย่างไร?
มีอยู่วันนึงน้าของเราได้รู้จักคนเก็บขยะหน้าบ้านและได้มีโอกาสคุยกันเค้าเล่าว่าไปเจอถุงยางอยูในถังขยะหน้าบ้านเราแล้วน้าก็มาเล่าให้เราฟังอีกทีเราตกใจ เรากับแฟนเราเคยทำอะไรกันในบ้านแต่นั้นมันนานมาก ก่อนจะเจอถุงซะอีก แต่เราไม่ได้พูดหรือบอกอะไรกับน้าเราเรื่องก็หายไปสองอาทิตย์ จนวันศุกร์อาทิตย์ที่สามแม่โทมาหาที่หอพูดด้วยร้องให้ไปด้วยแม่บอกว่ามีคนเห็นถุงยางในถังขยะเราก็อึ้งแม่รู้ได้ไงเราจึงถามกลับไปว่าแม่รู้ได้ไงใครบอกแม่บอกว่าคนที่เก็บขยะมาเราให้แม่ฟังตอนแม่ไปร้านค้าแม่บอกว่าของเราไหม เราไม่ได้ตอบไปแต่เราพูดกลับไปว่าแม่เห็นถุงยางก็ดีกว่าเด็กทารกป่ะแม่แม่บอกแม่อาย แม่ขายหน้า ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรคิดไปว่าทำไมคนเก็บขยะถึงตาสับปะรดมากอ่ะถ้าเห็นก็ไม่น๊าเอามาพูดป่ะ จากนั้นเราว่างสายแม่ไปซักพักแม่โทรหาแฟนเราเมื่อก่อนแม่สนิทกับแฟนเรามากแม่เราบอกว่า แม่เชื่อใจนะถุงของหนูรึป่าว แฟนเราปฏิเสธเลยว่าไม่ใช่แน่แล้วก็วางสายไป หลังจากวันไหน เรากลับบ้านมาแม่ไม่พูดกับเราเลยและไม่มองหน้าแฟนเราเลย เรากับแฟนเราแทบอยากจะกลับเรารู้ว่าถุงนั้นเป็นของเพื่อนน้องสาวเรามันเล่นกันหน้าบ้านเอาถุงมาใส่น้ำ เล่นกัน เราก็รู้ว่าน้องเราก็มีแฟนเราสอนให้มันป้องกันเพราะยังไงถ้าห้ามก็ห้ามไม่ได้วัยรุ่นแต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมคนเก็บขยะถึงต้องบอกแม่เราด้วยเราไม่เคยไปทำร้ายหรือทำอะไรเค้าเลย ณ ตอนนี้แฟนเรามาที่บ้านบ้างไม่มาบ้างเพราะแม่เราไม่คุยกับแฟนเราเลยจากปกติคุยกันตลอดขนาดเรากลับบ้านมาแม่ไม่คุยเหมือนแต่ก่อนที่ทุกครั้งกินข้าวพร้อมกันเสร็จก็จะนั่งดูทีวีแล้วก็คุยกันแต่ตอนนี้ต่างคนต่างกินต่างคนต่างใช้ชีวิตแม่คุยกับเราไม่เหมือนเดิม เราท้อไม่รู้จะทำไง ออกจากบ้านไปก็มีแต่เสียงนินทา เราอยากจะตะโกนให้รู้ไปเลยว่าไม่ใช่ของเราแต่เหนื่อยที่จะพูด ยิ่งพูดคนอื่นก็หาว่าแก้ตัวแค่คนๆเดียวทำให้ครอบครัวเราไม่เหมือนเดิมเหนื่อยด้วยท้อด้วยพูดเรื่องนี้น้ำตาไหนทุกทีอีกอย่างที่เราไม่ได้บอกว่าเปนของเพื่อนน้องเราเราไม่อยากให้เค้าดูน้องไม่ดีเราเป็นพี่โตแล้วคงไม่มีอะไร แต่เรื่องพวกนี้เราคิดว่าคนอื่นเดียวก็เลิกพูดไปเองแต่ไม่เลยยิ่งทำให้เรื่องใหญ่โตเข้าไปอีกขอบคุณที่อ่านมาจนจบ ขอให้ได้ระบายเล่าออกไปบ้าง
ถ้าเป็นคุณรู้สึกอย่างไีร?
มีอยู่วันนึงน้าของเราได้รู้จักคนเก็บขยะหน้าบ้านและได้มีโอกาสคุยกันเค้าเล่าว่าไปเจอถุงยางอยูในถังขยะหน้าบ้านเราแล้วน้าก็มาเล่าให้เราฟังอีกทีเราตกใจ เรากับแฟนเราเคยทำอะไรกันในบ้านแต่นั้นมันนานมาก ก่อนจะเจอถุงซะอีก แต่เราไม่ได้พูดหรือบอกอะไรกับน้าเราเรื่องก็หายไปสองอาทิตย์ จนวันศุกร์อาทิตย์ที่สามแม่โทมาหาที่หอพูดด้วยร้องให้ไปด้วยแม่บอกว่ามีคนเห็นถุงยางในถังขยะเราก็อึ้งแม่รู้ได้ไงเราจึงถามกลับไปว่าแม่รู้ได้ไงใครบอกแม่บอกว่าคนที่เก็บขยะมาเราให้แม่ฟังตอนแม่ไปร้านค้าแม่บอกว่าของเราไหม เราไม่ได้ตอบไปแต่เราพูดกลับไปว่าแม่เห็นถุงยางก็ดีกว่าเด็กทารกป่ะแม่แม่บอกแม่อาย แม่ขายหน้า ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรคิดไปว่าทำไมคนเก็บขยะถึงตาสับปะรดมากอ่ะถ้าเห็นก็ไม่น๊าเอามาพูดป่ะ จากนั้นเราว่างสายแม่ไปซักพักแม่โทรหาแฟนเราเมื่อก่อนแม่สนิทกับแฟนเรามากแม่เราบอกว่า แม่เชื่อใจนะถุงของหนูรึป่าว แฟนเราปฏิเสธเลยว่าไม่ใช่แน่แล้วก็วางสายไป หลังจากวันไหน เรากลับบ้านมาแม่ไม่พูดกับเราเลยและไม่มองหน้าแฟนเราเลย เรากับแฟนเราแทบอยากจะกลับเรารู้ว่าถุงนั้นเป็นของเพื่อนน้องสาวเรามันเล่นกันหน้าบ้านเอาถุงมาใส่น้ำ เล่นกัน เราก็รู้ว่าน้องเราก็มีแฟนเราสอนให้มันป้องกันเพราะยังไงถ้าห้ามก็ห้ามไม่ได้วัยรุ่นแต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมคนเก็บขยะถึงต้องบอกแม่เราด้วยเราไม่เคยไปทำร้ายหรือทำอะไรเค้าเลย ณ ตอนนี้แฟนเรามาที่บ้านบ้างไม่มาบ้างเพราะแม่เราไม่คุยกับแฟนเราเลยจากปกติคุยกันตลอดขนาดเรากลับบ้านมาแม่ไม่คุยเหมือนแต่ก่อนที่ทุกครั้งกินข้าวพร้อมกันเสร็จก็จะนั่งดูทีวีแล้วก็คุยกันแต่ตอนนี้ต่างคนต่างกินต่างคนต่างใช้ชีวิตแม่คุยกับเราไม่เหมือนเดิม เราท้อไม่รู้จะทำไง ออกจากบ้านไปก็มีแต่เสียงนินทา เราอยากจะตะโกนให้รู้ไปเลยว่าไม่ใช่ของเราแต่เหนื่อยที่จะพูด ยิ่งพูดคนอื่นก็หาว่าแก้ตัวแค่คนๆเดียวทำให้ครอบครัวเราไม่เหมือนเดิมเหนื่อยด้วยท้อด้วยพูดเรื่องนี้น้ำตาไหนทุกทีอีกอย่างที่เราไม่ได้บอกว่าเปนของเพื่อนน้องเราเราไม่อยากให้เค้าดูน้องไม่ดีเราเป็นพี่โตแล้วคงไม่มีอะไร แต่เรื่องพวกนี้เราคิดว่าคนอื่นเดียวก็เลิกพูดไปเองแต่ไม่เลยยิ่งทำให้เรื่องใหญ่โตเข้าไปอีกขอบคุณที่อ่านมาจนจบ ขอให้ได้ระบายเล่าออกไปบ้าง