เรื่องราวของเรา เรื่องแรก ย้อนกลับไปเมื่อครั้งสมัยที่ยังเป็นนักเรียนม.ปลาย
ตอนนั้นไปเดินสยามกับเพื่อนหลังเลิกเรียน จำได้ว่าเดินกันอยู่บนลานพารากอน แล้วระหว่างที่เดินคุยกันอยู่ เพลงๆหนึ่งก็ถูกเปิดดังขึ้นมา ไอ้เราก็หันไปมองหน้าจอใหญ่ๆที่เขาติดไว้บนลาน ก็เห็นMVเพลงหนึ่งถูกเปิดอยู่ และด้วยความที่มันเป็นเพลงเกาหลีที่เราไม่ค่อยได้สนใจ แต่ครั้งนี้ได้ยินแล้วมันเพราะดี เลยหันไปถามเพื่อนที่มันเป็นติ่งเกาหลีว่ารู้จักมั้ย เพราะดี ทำไมฟังแล้วคล้ายๆญี่ปุ่นเลย มันก็หันไปมองจอแล้วนิ่งไป ก่อนจะบอกว่าเคยฟัง บอกว่าใช่เขาร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น...แล้วก็เงียบไปพักนึง...แล้วตอนนั้นก็ถึงท่อนฮุคของเพลงพอดี มันก็เลยพยายามบอกชื่อเพลงตะกุกตะกักมาเป็นท่อนฮุคของเนื้อร้องนั้น ฟังเหมือนคนพยายามจะพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งเราดูก็รู้แล้วว่ามันไม่รู้จักหรอก มันมีการพยายามจะร้องตามเพลงด้วยนะ แต่มันไม่ใช่อ่ะ ทำไมต้องพยายามโชว์ว่าตัวเองรู้จักเพลงเกาหลีทุกเพลงด้วยนะ...เง้อ...แล้วเราก็มารู้ทีหลังจากน้องชายว่าชื่อเพลง let me hear your voice เป็นอัลบั้มภาษาญี่ปุ่น(ไม่รู้จำผิดรึเปล่า)
แล้วก็ด้วยเพื่อนคนเดียวกัน ตอนนั้นเรียนภาษาไทยแล้วครูถามนร.ในห้องว่าใครรู้จักลอนตาลบ้าง มันก็รีบยกมืออย่างรวดเร็ว แล้วครูก็ถามรายละเอียดกับมัน ก่อนที่จะ...บอมบ์ลงที่มัน...ครูให้มันเอาลอนตาลมาในวันรุ่งขึ้น เพราะมันดันไปโม้ว่าแถวบ้านมันมี...ซึ่งเราเคยไปบ้านมัน มันมีที่ไหน มันไม่มี! (ช่างหาเรื่องให้ตัวเองจริงเชียว) แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้เอามา และโชคดีที่ครูไม่ได้ทวงถามถึง ซึ่งมันก็นั่งสงบเสงี่ยมไปทั้งคาบเรียน
เรื่องที่สอง ปัจจุบันเลยค่ะ ที่ออฟฟิศ
แผนกเราเนี่ยจะมีกันอยู่ประมาณ4-5คน แล้วทุกครั้งที่เราคุยกันถึงเรื่องไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ ไปกินอะไรนั่นนี่นู่น ก็มักจะมีอยู่คนหนึ่งเป็นประจำที่จะคอยพูดว่า อ๋อพี่เคยไปมาแล้ว เคยกินมาแล้ว เคยลองมาแล้ว เคยยยยยยยไปหมด ชนิดที่ว่าตกลงคุณเมิงนี่ลองไปหมดแล้วทุกที่เลยใช่มั้ย ขนาดแค่บอกว่าไปกินหมูกระทะแถวพระรามสอง เจ๊แกยังบอกเลยว่าเคยกินแล้ว แต่พอมีคนย้อนกลับว่าร้านไหน แถวนั้นมีหลายร้านนะ ใช่ร้านเดียวกันหรอ เจ๊แกก็จะตอบเลี่ยงๆว่า ไม่รู้เหมือนกันจำไม่ได้ ทุกครั้งที่โดนถามกลับแบบจี้ๆ เจ๊แกก็จะบอกว่า จำไม่ได้ มันนานแล้ว ไม่ได้มองชื่อร้าน ฯลฯ ตลอดเลย ไม่ได้มีแค่นี้นะคะ รวมไปถึงเรื่องของใช้ต่างๆด้วย เจ๊แกจะบอกว่าเคยลองแล้ว แล้วก็จะพยายามบรรยายสรรพคุณมั่วๆให้ฟัง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นที่เอือมระอาของคนในแผนก แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ เวลาจะคุยอะไรกันต้องคอยหลบเลี่ยงไม่ให้แกอยู่ในบริเวณนั้น ไม่งั้นก็ต้องทนฟังความโชว์ภูมิของแกอีก
ใครมีประสบการณ์เพื่อน"ขี้โม้" หรือ "อวดรู้" บ้าง..มาแชร์กัน
ตอนนั้นไปเดินสยามกับเพื่อนหลังเลิกเรียน จำได้ว่าเดินกันอยู่บนลานพารากอน แล้วระหว่างที่เดินคุยกันอยู่ เพลงๆหนึ่งก็ถูกเปิดดังขึ้นมา ไอ้เราก็หันไปมองหน้าจอใหญ่ๆที่เขาติดไว้บนลาน ก็เห็นMVเพลงหนึ่งถูกเปิดอยู่ และด้วยความที่มันเป็นเพลงเกาหลีที่เราไม่ค่อยได้สนใจ แต่ครั้งนี้ได้ยินแล้วมันเพราะดี เลยหันไปถามเพื่อนที่มันเป็นติ่งเกาหลีว่ารู้จักมั้ย เพราะดี ทำไมฟังแล้วคล้ายๆญี่ปุ่นเลย มันก็หันไปมองจอแล้วนิ่งไป ก่อนจะบอกว่าเคยฟัง บอกว่าใช่เขาร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น...แล้วก็เงียบไปพักนึง...แล้วตอนนั้นก็ถึงท่อนฮุคของเพลงพอดี มันก็เลยพยายามบอกชื่อเพลงตะกุกตะกักมาเป็นท่อนฮุคของเนื้อร้องนั้น ฟังเหมือนคนพยายามจะพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้ ซึ่งเราดูก็รู้แล้วว่ามันไม่รู้จักหรอก มันมีการพยายามจะร้องตามเพลงด้วยนะ แต่มันไม่ใช่อ่ะ ทำไมต้องพยายามโชว์ว่าตัวเองรู้จักเพลงเกาหลีทุกเพลงด้วยนะ...เง้อ...แล้วเราก็มารู้ทีหลังจากน้องชายว่าชื่อเพลง let me hear your voice เป็นอัลบั้มภาษาญี่ปุ่น(ไม่รู้จำผิดรึเปล่า)
แล้วก็ด้วยเพื่อนคนเดียวกัน ตอนนั้นเรียนภาษาไทยแล้วครูถามนร.ในห้องว่าใครรู้จักลอนตาลบ้าง มันก็รีบยกมืออย่างรวดเร็ว แล้วครูก็ถามรายละเอียดกับมัน ก่อนที่จะ...บอมบ์ลงที่มัน...ครูให้มันเอาลอนตาลมาในวันรุ่งขึ้น เพราะมันดันไปโม้ว่าแถวบ้านมันมี...ซึ่งเราเคยไปบ้านมัน มันมีที่ไหน มันไม่มี! (ช่างหาเรื่องให้ตัวเองจริงเชียว) แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้เอามา และโชคดีที่ครูไม่ได้ทวงถามถึง ซึ่งมันก็นั่งสงบเสงี่ยมไปทั้งคาบเรียน
เรื่องที่สอง ปัจจุบันเลยค่ะ ที่ออฟฟิศ
แผนกเราเนี่ยจะมีกันอยู่ประมาณ4-5คน แล้วทุกครั้งที่เราคุยกันถึงเรื่องไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ ไปกินอะไรนั่นนี่นู่น ก็มักจะมีอยู่คนหนึ่งเป็นประจำที่จะคอยพูดว่า อ๋อพี่เคยไปมาแล้ว เคยกินมาแล้ว เคยลองมาแล้ว เคยยยยยยยไปหมด ชนิดที่ว่าตกลงคุณเมิงนี่ลองไปหมดแล้วทุกที่เลยใช่มั้ย ขนาดแค่บอกว่าไปกินหมูกระทะแถวพระรามสอง เจ๊แกยังบอกเลยว่าเคยกินแล้ว แต่พอมีคนย้อนกลับว่าร้านไหน แถวนั้นมีหลายร้านนะ ใช่ร้านเดียวกันหรอ เจ๊แกก็จะตอบเลี่ยงๆว่า ไม่รู้เหมือนกันจำไม่ได้ ทุกครั้งที่โดนถามกลับแบบจี้ๆ เจ๊แกก็จะบอกว่า จำไม่ได้ มันนานแล้ว ไม่ได้มองชื่อร้าน ฯลฯ ตลอดเลย ไม่ได้มีแค่นี้นะคะ รวมไปถึงเรื่องของใช้ต่างๆด้วย เจ๊แกจะบอกว่าเคยลองแล้ว แล้วก็จะพยายามบรรยายสรรพคุณมั่วๆให้ฟัง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นที่เอือมระอาของคนในแผนก แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ เวลาจะคุยอะไรกันต้องคอยหลบเลี่ยงไม่ให้แกอยู่ในบริเวณนั้น ไม่งั้นก็ต้องทนฟังความโชว์ภูมิของแกอีก