หนึ่งใจในแผ่นดิน ตอนที่ 35

    ผลการตรวจสอบสิ่งปลูกสร้างมาไวดั่งสายฟ้าแลบ ผู้ใหญ่บ้านจำต้องเรียกลูกบ้านผู้เป็นเจ้าของเรือนที่ได้รับผลกระทบมาฟังฟังคำประกาศ ทุกคนต่าง

ไม่พอใจในสิ่งที่ได้ยินและวิพากษ์วิจารณ์การตรวจสอบครั้งนี้ไปต่างๆนานาด้วยความสงสัย มีเพียงชายหนุ่มเจ้าของงานก่อสร้างเท่านั้นที่นั่งเงียบโดยไม่มีคำ

พูดร่วมสนทนาใดๆ

    “แบบนี้เราก็แย่น่ะสิ” เจ้าของเรือนหลังหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงโมโหเรือนผู้ใหญ่บ้าน

    “ตรวจผิดหรือเปล่าผู้ใหญ่ฯ ลองถามเขาดูอีกทีได้ไหม” หญิงชาวบ้านอีกคนออกความเห็น

    “จะให้ตรวจกี่ทีผลมันก็ออกผิดนั่นแหละ” เสียงอีกหนึ่งเสียงพูดแทรก “เอ่อ...แต่ฉันไม่ได้ว่าคุณนะ” เธอรีบบอกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างผู้ใหญ่บ้านคนนั้น

    ผู้ใหญ่บ้านหันมองก้องปฐพีที่นั่งเงียบตั้งแต่เริ่มฟังผล และเพราะความเงียบของเขานั่นแหละที่ทำให้ผู้ใหญ่บ้านสงสัยพอๆกับรอยฟกช้ำหลายแห่งบน

ใบหน้า

    “แล้วทีนี้พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะผู้ใหญ่ฯ” เจ้าของเรือนที่เดือดร้อนเอ่ยถามที่ทุกคนต่างอยากรู้

    “ผมขออนุญาตเสนอความคิดนะครับ บ้านพักคนงานของผมยังไม่ได้ถูกรื้อถอน พวกคุณสามารถไปพักอาศัยระหว่างที่ให้ทางการเข้ามาดำเนินการ

สร้างใหม่ได้ครับ” นี่เป็นประโยคแรกของชายหนุ่มหลังจากที่นั่งเงียบมานาน

เขาเข้าใจความรู้สึกของชาวบ้านดีเพราะเขาเองก็ไม่พอใจเช่นเดียวกัน และผลการตัดสินที่ออกมานั้นไม่ยุติธรรมเลยสำหรับชาวบ้านที่ต้องเดือดร้อนไปด้วย

เพียงแค่เรื่องบาดหมางใจระหว่างคนสองคน

    “หมายความว่าคุณจะยอมให้เรือนของเราโดนรื้อโดยไม่โต้แย้งอะไรสักหรือ คุณจะให้คนของทางการเข้ามาทำงานที่คุณทำเกือบจะเสร็จแล้วได้ยังไง

กัน” ชายคนหนึ่งถามด้วยอารมณ์กึ่งโกรธกึ่งสงสัย

    “ผมคงช่วยได้แค่นี้ เพราะผมไม่มีอำนาจอะไรไปเปลี่ยนผลการตัดสินได้”

    เป็นคำตอบที่ยอมจำนนกับผลที่เกิด ชายหนุ่มรู้ว่าหากยิ่งต่อต้านหรือขัดแย้งก็ยิ่งมีผลเสียต่อคนที่นี่ในวงกว้างมากกว่าเดิม และเขาไม่อยากให้ชาว

บ้านต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้อีก

    “ก็คงต้องตามที่คุณก้องบอกนั่นแหละ” ผู้ใหญ่บ้านสรุปเพื่อให้ทุกคนแยกย้ายไปย้ายข้าวของจากเรือนของตัวเองออกให้ทันก่อนที่คนของทางการจะ

เข้ามา

    “ผู้ใหญ่บ้านครับ ผมมีเรื่องรบกวนถาม” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือพียงแค่เขาและผู้นำชุมชนอาวุโส ผู้ใหญ่บ้านนิ่งและรอฟังคำถามจากชายหนุ่มที่มีสีหน้า

ขึงขัง

    “ผมอยากรู้เรื่องของนายพนา” ก้องปฐพีเอ่ยคำถามที่เขาหวังจะได้รับคำตอบจากคนเก่าคนแก่ของถิ่นนี้

    แต่แค่ได้ยินชื่อ ผู้ใหญ่บ้านก็ขนลุกเกรียว เขากลืนน้ำลายก่อนที่จะตอบคำถาม “เรื่องนายพนานั่น ฉันก็ไม่ได้รู้อะไรมากหรอกนะพ่อหนุ่ม เขาเป็นใคร

มาจากไหนก็ไม่มีใครรู้ได้ แต่ที่เคยได้ยินข่าวมาก็เห็นว่ามีหมู่บ้านหนึ่งที่มองผาภูมิจะรู้จักนานพนากันทั้งหมู่บ้าน”

    “ทำไมหรือครับ” เขาถามด้วยความสงสัย

    “ก็...” ผู้ใหญ่บ้านต้องลดเสียงลงจนเบา ก้องปฐพีจึงเขยิบเข้ามาใกล้ชายอาวุโส “ผู้ชายหมู่บ้านนั้นเป็นลูกสมุนนายพนาทั้งหมู่บ้าน”

    ชายหนุ่มถอยตัวออกเมื่อได้ยินคำกระซิบ เขาสังหรณ์ใจครามครันว่าหมู่บ้านนั้นจะเกี่ยวข้องกับเพลงพิณหรือไม่ เขาเพียงต้องการรู้เรื่องนายพนาให้

มากขึ้นเพราะมันอาจทำให้เขารู้เรื่องของดวงแข หญิงสาวผู้อาภัพได้มากกว่าเดิม

    “ถ้าอย่างนั้นผมขอลาเลยนะครับ” ก้องปฐพียกมือไหว้พร้อมเอ่ยคำลาเมื่อรู้ที่หมายของการเดินทาง

    “เดี๋ยวก่อนคุณก้อง” ผู้นำอาวุโสตัดสินใจเรียกชายหนุ่มก่อนที่เขาจะเดินออกจากเรือน “แม้ว่าผลจะออกมาแบบนี้ แต่ฉันในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็อยาก

ขอบใจคุณและคนงานของคุณทุกคน”  

    เพราะความเจ็บของรอยแตกตรงมุมปากจึงทำให้เขายิ้มเพียงเล็กน้อยเพื่อรับคำพูดของผู้ใหญ่บ้านก่อนเอ่ยตอบ “ผมจะนำคำขอบคุณของผู้ใหญ่ฯไป

บอกคนของผมทุกคน แล้วเรื่องเด็กๆ ผมคงต้องรบกวนฝากผู้ใหญ่ฯไว้ก่อน”

    ก้องปฐพีลงจากเรือนของผู้อาวุโส ชายหนุ่มเดินอ้อมไปยังโรงช้างเพื่อไปยังจุดที่เขาจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ แต่เมื่อสายป่านเห็นชายที่เคยลูบหัวลูบหาง

มันก็เดินรี่เข้าไปหาพร้อมกับการชูงวง ก้องปฐพียิ้มกับท่าทางของช้างน้อยแสนรู้ เขาล้วงห่อขนมจากกระเป๋ากางเกงยีนส์แล้วหยิบเม็ดออกมาป้อนใส่ปาก

ช้างน้อย  

        “เดี๋ยวก็จะไม่ได้กินขนมอีกแล้วนะนังสายป่าน” เขาพูดพลางลูบหูที่สะบัดไปมาของลูกช้างแล้วเดินไปยังมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของตัวเองแต่ก่อนที่จะ

บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์  เขามองไปรอบหมู่บ้านช้างด้วยใจอาวรณ์  ความรู้สึกผูกพันกับที่นี่ถูกฟูมฟักตามวันคืนที่พวกเขาและชาวบ้านร่วมกันลงแรง

สร้างเรือน รอยยิ้มที่แสนจริงใจ น้ำใจที่แสนซาบซึ้งจากชาวบ้านที่มอบให้เขานั้นทำให้เขารักดินแดนแห่งนี้โดยไม่ต้องแต่งเติมหรือเรียกร้องความเจริญหู

เจริญตาใดๆ

        รวมถึงหญิงสาวที่อยู่ในใจเขาตอนนี้ เธอไม่ต้องสวยงามไปกว่าหญิงอื่น เธอไม่ต้องเก่งหรือเข้มแข็งอย่างที่เธอแสดงออก แต่ขอให้เธอเป็นเธอเท่านั้น

ก็พอ

        เขาทอดดวงตาแสนอาลัยถูกส่งไปยังเรือนของหญิงสาวแต่ประตูเรือนนั้นปิดเงียบสนิทราวกับเจ้าของเรือนไม่ต้องการถูกใครรบกวน  

        “ผมคงไม่มีโอกาสได้บอกลากับคุณ แต่ผมขอให้คุณไหมมีความสุขนะครับ ”

        ชายหนุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับเคลื่อนออกเดินทาง สิ่งที่เขาทิ้งไว้คือการบอกลาโดยไม่ต้องการให้คนถูกเอ่ยรับรู้