สวัสดีครับนี่เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของผมเลย ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขอโทษด้วยนะครับ
โอเคครับผมจะเริ่มเลยละกันเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมเครียดสุดๆเลย คือว่าผมมีแฟนครับแฟนผมเป็นผู้หญิงที่ออกแนวขี้อายหน่อยๆน่ะครับ เราเป็นแฟนกันมาเกือบ 8 เดือนแล้วครับ ที่สำคัญเลยผมรักเค้ามากครับ ผมไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นจะเป็นแบบผมหรือเปล่านะครับคือ ผมรักเค้าโดยไม่ต้องการสิ่งใดและรักโดยที่อยากจะปกป้องและดูแลเขาและที่จำได้ผมเคยจับมือเค้าแค่ 2 ครั้งเองครับตั้งแค่คบกันมาเพราะอะไรนะเหรอ ไม่ใช่ผมไม่รักเขานะครับแต่ผมต้องให้เกียรติ์เขาด้วยเพราะเขาเป็นผู้หญิงและรวมถึงให้เกียรติ์พ่อแม่ของเขาด้วย เหมือนดูว่าผมเป็นคนคิดมาก มันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่รู้สิครับแต่ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นจริงๆ แต่เขาก็รู้นะครับเขาก็รู้ว่าผมรักเขามาก เขาก็ไม่ได้คิดอะไรเรื่องจับมงจับมือด้วย คือเราก็คุยกันบ้างไม่คุยกันบ้างครับไม่รู้ทำไมเหมือนกัน และตั้งแต่เราสองคนคบกันมาเรายังไม่เคยโกรธหรืองอนกันเลยเพราะผมไม่อยากให้เกิดแบบนั้น สิ่งที่คู่รักทุกคนไม่อยากให้มี ครั้งไหนที่เขาดูเหมือนจะงอนผมจะเปลี่ยนเรื่องให้มันสนุกหรือให้ขำทันที แต่ประเด็นมันไม่อยู่ตรงนั้นครับ ประเด็นคือสิ่งที่ผมจะอธิบายให้ฟังต่อไปนี้ครับ นี่คือครั้งแรกที่เราโกรธกันครับและดูเหมือนมันจะมากเลยทีเดียว ขออธิบายเลยนะครับมันเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เองครับ คือตอนนี้ที่โรงเรียนปิดเทอมอยู่ครับ เค้าก็มาเรียนพิเศษในกรุงเทพ ผมก็เหมือนกันแต่เราเรียนกันคนละที่ครับ คือว่าจริงๆแล้วเมื่อวานตอนกลางคือเราก็เกือบมีปัญหานิดหน่อย ประมาณว่าเหมือนเขาเปลี่ยนไป แต่นั่นคือสิ่งที่ผมคิดไปเองครับ ผมจึงจะขอโทษเค้าด้วยการทำเหมือนจีบเค้าและขอเค้าคบใหม่(เคยมีคนมาตั้งกระทู้ในพันทิพผมทำตามเขา) พอตอนเช้าผมก็นั่ง bts มาพญาไทครับแล้วผมก็ทักเขาแล้วบอกว่ารอนะ เขาก็บอกว่าแล้วแต่ผมเลย คือจะรอหรือไม่รอก็ได้ ผมก็บอกโอเคเดี๋ยวรอเพราะมีของจะให้แล้วก็มีอะไรจะพูด แต่เมื่อเค้ามาถึง เขากับแอบอยู่แล้วก็ทำเป็นโผล่หัวออกมาผมก็นึกว่าให้ไปหา แต่เมื่อผมเดินไปเขาก็พูด ฮึ่ยๆ แล้วรีบเดินโดยไม่รอผมเลยแม้แต่มองก็ไม่ ผมก็งงมากเอ้าแล้วผมรออะไรอยู่จริงๆผมนั่งกลับไปสยามแล้วแต่อยากเจอเขาเลยวนกลับมา แต่ต้องมาพบอะไรแบบนี้ จากที่ผมไม่เคยโกรธเขานะครับ วันนี้ผมดันควบคุมความโกรธนั้นไม่ได้จริงๆ พอคิดมันก็นึกถึงตอนเธอรีบเดินหนีโดยไม่หันกลับมามอง มันก็ยิ่งโกรธมากขึ้น คือแล้วยังไงผมไม่ได้เรียนอยู่ที่นั่นด้วย ก็ต้องเสียเงินกลับไปสยามอีกครั้ง ผมรู้สึกโกรธมากถึงมากที่สุด เพราะผมไม่รู้ความหมายที่เขาทำ แล้วเขาก็ส่งมาขอโทษ ผมก็คิดขอโทษอะไร ผมงงงั้นที่เขาขอโทษก็แสดงว่าเขารู้ว่าผมโกรธ แล้วทำไมต้องทำแบบนั้น ผมตอบไปว่าถ้าไม่อยากให้รอก็บอกสิจะได้ไม่รอ ผมพิมพ์และส่งมันไปแล้วครับสิ่งที่ผมคิดว่าจะพยายามไม่ให้เกิดขึ้น คือเขาก็บอกไม่ใช่อย่างงั้นดิขอโทษนะๆ ผมก็ตอบไปอีกว่า อืมๆช่างเหอะไปเรียนเถอะ แล้วเขาก็ตอบว่าตอนเย็นอยู่สยามมั้ย ผมก็ไม่ตอบครับ เพราะตอนนั้นไม่อยากรับรู้อะไรเลย แล้วยังไงเมื่อผมเรียนเสร็จครับขณะที่ผมกำลังเดินไปซื้อกาแฟ ผมก็เห็นเขามายืนรอ ทีนี้มันโกรธครับแต่ผมกำลังควบคุมอยู่ เค้าก็เดินเข้ามาหาแล้วบอกว่าจะไปไหน ผมก็เลยบอกจะไปกดเงิน(คือตอนนั้นคิดอะไรออกก็พูดเลย)แล้วผมก็บอกเขาว่าเย็นแล้วรีบกลับบ้านเถอะเดี๋ยวมันจะมืดผมก็แสร้งยิ้มและเดินไปเลย เขาก็ยังตามแล้วก็เรียกแล้วเค้าก็พูดว่า ทำไมต้องหนีเราด้วย ผมเลยหันกลับไป ผมเลยหันไปแล้วพูดว่า เธอไม่ว่างไม่ใช่เหรอรีบกลับเถอะ แล้วผมก็ยังเดินไปต่อ เขาก็พูดครั้งสุดท้ายว่า นี่เรามาหาเลยนะ ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร แล้วเค้าก็พูด จะไปกดตังใช่มั้ย อืม ไปเถอะ เขาดูโกรธแล้วรีบเดินจากไป แล้วให้ผมทำอย่างไรล่ะครับ ผมคิดเลยว่า เห้ยผมผิดใช่มั้ยตอนนี้แล้วต้องเดินกลับไปรึเปล่าเมื่อทำใจได้ผมจะหันกลับไป ก็ไม่เห็นเค้าแล้ว ผมรู้สึกเสียใจครับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และไม่รู้จะพูดอย่างไรด้วย อ่าวทำไมพูดไม่ได้ล่ะก็บอกเองว่ารักเค้ารักโดยไม่ต้องการสิ่งใด ก็จริงครับแต่ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออกเลย แล้วก็ซึมมาได้ซักพักแล้วด้วย จะโพสเฟสเหมือนคนอื่นก็ไม่ได้เพราะเป็นประธานนักเรียนจะมาหมกมุ่นเรื่องรักๆไม่ได้แล้วผมจะทำอย่างไร จะอธิบายให้เค้ารู้เป็นนัยๆว่าเราโกรธอยู่ นาทีนี้มันใช่เวลาไหมมันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งหมดเลย จนตอนนี้ผมก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้
คือมีเพื่อนๆเคยเป็นแบบผมมั้ยครับ แล้วถ้าเคยเพื่อนๆแก้ปัญหาในสถานการณ์นี้อย่างไร ผมขอความคิดเห็นด้วยนะครับ
ปล.ผมขอโทษที่เรียบเรียงเรื่องมายากครับ ติเตียนได้หมดเลยครับ ขอบคุณครับ
ขอปรึกษาหน่อยครับ ถ้าเป็นเพื่อนๆจะแก้สถานการณ์อย่างไร
โอเคครับผมจะเริ่มเลยละกันเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมเครียดสุดๆเลย คือว่าผมมีแฟนครับแฟนผมเป็นผู้หญิงที่ออกแนวขี้อายหน่อยๆน่ะครับ เราเป็นแฟนกันมาเกือบ 8 เดือนแล้วครับ ที่สำคัญเลยผมรักเค้ามากครับ ผมไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นจะเป็นแบบผมหรือเปล่านะครับคือ ผมรักเค้าโดยไม่ต้องการสิ่งใดและรักโดยที่อยากจะปกป้องและดูแลเขาและที่จำได้ผมเคยจับมือเค้าแค่ 2 ครั้งเองครับตั้งแค่คบกันมาเพราะอะไรนะเหรอ ไม่ใช่ผมไม่รักเขานะครับแต่ผมต้องให้เกียรติ์เขาด้วยเพราะเขาเป็นผู้หญิงและรวมถึงให้เกียรติ์พ่อแม่ของเขาด้วย เหมือนดูว่าผมเป็นคนคิดมาก มันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่รู้สิครับแต่ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นจริงๆ แต่เขาก็รู้นะครับเขาก็รู้ว่าผมรักเขามาก เขาก็ไม่ได้คิดอะไรเรื่องจับมงจับมือด้วย คือเราก็คุยกันบ้างไม่คุยกันบ้างครับไม่รู้ทำไมเหมือนกัน และตั้งแต่เราสองคนคบกันมาเรายังไม่เคยโกรธหรืองอนกันเลยเพราะผมไม่อยากให้เกิดแบบนั้น สิ่งที่คู่รักทุกคนไม่อยากให้มี ครั้งไหนที่เขาดูเหมือนจะงอนผมจะเปลี่ยนเรื่องให้มันสนุกหรือให้ขำทันที แต่ประเด็นมันไม่อยู่ตรงนั้นครับ ประเด็นคือสิ่งที่ผมจะอธิบายให้ฟังต่อไปนี้ครับ นี่คือครั้งแรกที่เราโกรธกันครับและดูเหมือนมันจะมากเลยทีเดียว ขออธิบายเลยนะครับมันเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เองครับ คือตอนนี้ที่โรงเรียนปิดเทอมอยู่ครับ เค้าก็มาเรียนพิเศษในกรุงเทพ ผมก็เหมือนกันแต่เราเรียนกันคนละที่ครับ คือว่าจริงๆแล้วเมื่อวานตอนกลางคือเราก็เกือบมีปัญหานิดหน่อย ประมาณว่าเหมือนเขาเปลี่ยนไป แต่นั่นคือสิ่งที่ผมคิดไปเองครับ ผมจึงจะขอโทษเค้าด้วยการทำเหมือนจีบเค้าและขอเค้าคบใหม่(เคยมีคนมาตั้งกระทู้ในพันทิพผมทำตามเขา) พอตอนเช้าผมก็นั่ง bts มาพญาไทครับแล้วผมก็ทักเขาแล้วบอกว่ารอนะ เขาก็บอกว่าแล้วแต่ผมเลย คือจะรอหรือไม่รอก็ได้ ผมก็บอกโอเคเดี๋ยวรอเพราะมีของจะให้แล้วก็มีอะไรจะพูด แต่เมื่อเค้ามาถึง เขากับแอบอยู่แล้วก็ทำเป็นโผล่หัวออกมาผมก็นึกว่าให้ไปหา แต่เมื่อผมเดินไปเขาก็พูด ฮึ่ยๆ แล้วรีบเดินโดยไม่รอผมเลยแม้แต่มองก็ไม่ ผมก็งงมากเอ้าแล้วผมรออะไรอยู่จริงๆผมนั่งกลับไปสยามแล้วแต่อยากเจอเขาเลยวนกลับมา แต่ต้องมาพบอะไรแบบนี้ จากที่ผมไม่เคยโกรธเขานะครับ วันนี้ผมดันควบคุมความโกรธนั้นไม่ได้จริงๆ พอคิดมันก็นึกถึงตอนเธอรีบเดินหนีโดยไม่หันกลับมามอง มันก็ยิ่งโกรธมากขึ้น คือแล้วยังไงผมไม่ได้เรียนอยู่ที่นั่นด้วย ก็ต้องเสียเงินกลับไปสยามอีกครั้ง ผมรู้สึกโกรธมากถึงมากที่สุด เพราะผมไม่รู้ความหมายที่เขาทำ แล้วเขาก็ส่งมาขอโทษ ผมก็คิดขอโทษอะไร ผมงงงั้นที่เขาขอโทษก็แสดงว่าเขารู้ว่าผมโกรธ แล้วทำไมต้องทำแบบนั้น ผมตอบไปว่าถ้าไม่อยากให้รอก็บอกสิจะได้ไม่รอ ผมพิมพ์และส่งมันไปแล้วครับสิ่งที่ผมคิดว่าจะพยายามไม่ให้เกิดขึ้น คือเขาก็บอกไม่ใช่อย่างงั้นดิขอโทษนะๆ ผมก็ตอบไปอีกว่า อืมๆช่างเหอะไปเรียนเถอะ แล้วเขาก็ตอบว่าตอนเย็นอยู่สยามมั้ย ผมก็ไม่ตอบครับ เพราะตอนนั้นไม่อยากรับรู้อะไรเลย แล้วยังไงเมื่อผมเรียนเสร็จครับขณะที่ผมกำลังเดินไปซื้อกาแฟ ผมก็เห็นเขามายืนรอ ทีนี้มันโกรธครับแต่ผมกำลังควบคุมอยู่ เค้าก็เดินเข้ามาหาแล้วบอกว่าจะไปไหน ผมก็เลยบอกจะไปกดเงิน(คือตอนนั้นคิดอะไรออกก็พูดเลย)แล้วผมก็บอกเขาว่าเย็นแล้วรีบกลับบ้านเถอะเดี๋ยวมันจะมืดผมก็แสร้งยิ้มและเดินไปเลย เขาก็ยังตามแล้วก็เรียกแล้วเค้าก็พูดว่า ทำไมต้องหนีเราด้วย ผมเลยหันกลับไป ผมเลยหันไปแล้วพูดว่า เธอไม่ว่างไม่ใช่เหรอรีบกลับเถอะ แล้วผมก็ยังเดินไปต่อ เขาก็พูดครั้งสุดท้ายว่า นี่เรามาหาเลยนะ ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร แล้วเค้าก็พูด จะไปกดตังใช่มั้ย อืม ไปเถอะ เขาดูโกรธแล้วรีบเดินจากไป แล้วให้ผมทำอย่างไรล่ะครับ ผมคิดเลยว่า เห้ยผมผิดใช่มั้ยตอนนี้แล้วต้องเดินกลับไปรึเปล่าเมื่อทำใจได้ผมจะหันกลับไป ก็ไม่เห็นเค้าแล้ว ผมรู้สึกเสียใจครับแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และไม่รู้จะพูดอย่างไรด้วย อ่าวทำไมพูดไม่ได้ล่ะก็บอกเองว่ารักเค้ารักโดยไม่ต้องการสิ่งใด ก็จริงครับแต่ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออกเลย แล้วก็ซึมมาได้ซักพักแล้วด้วย จะโพสเฟสเหมือนคนอื่นก็ไม่ได้เพราะเป็นประธานนักเรียนจะมาหมกมุ่นเรื่องรักๆไม่ได้แล้วผมจะทำอย่างไร จะอธิบายให้เค้ารู้เป็นนัยๆว่าเราโกรธอยู่ นาทีนี้มันใช่เวลาไหมมันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งหมดเลย จนตอนนี้ผมก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้
คือมีเพื่อนๆเคยเป็นแบบผมมั้ยครับ แล้วถ้าเคยเพื่อนๆแก้ปัญหาในสถานการณ์นี้อย่างไร ผมขอความคิดเห็นด้วยนะครับ
ปล.ผมขอโทษที่เรียบเรียงเรื่องมายากครับ ติเตียนได้หมดเลยครับ ขอบคุณครับ