ปรึกษาปัญหาน้องชายหน่อยค่ะ เค้าดูการ์ตูนแล้วเกิดมโนขั้นโคม่า!

กระทู้คำถาม
เพิ่งเคยโพสทู้ครั้งแรก ตื่นเต้ล
ก่อนอื่นต้องของบอกว่า เรายืมไอดีเพื่อนมานะคะ /ขอบคุณคุณเพื่อนมว้ากๆ รักนะจุ้บๆ

เป็นที่รู้ๆกันว่าเด็กสมัยนี้ชอบดูการ์ตูน และบ้าการ์ตูนกันเยอะแยะ
แต่เคสที่เราอยากปรึกษานี้ คือเล่าให้ผองเพื่อนและพี่น้องฟังแล้วทุกคนลงความเห็นว่าอาการหนัก ควรพบจิตแพทย์ ขอเล่าเลยแล้วกันค่ะ
เค้าไม่ใช่น้องชายแท้ๆของเรา แต่เป็นน้องชายที่เรารู้จักกันในเฟส รู้จักกันเพราะเค้าเป็นเพื่อนของน้องที่เราเคยเจออีกทีนึง คุยกันได้เพราะชอบวาดรูปเหมือนกัน ดูการ์ตูนเหมือนกัน และคุยค่อนข้างบ่อย เค้าเป็นคนที่ค่อนข้างสุภาพ เป็นมิตร และพูดเก่ง ในสายตาเรา (เราเคยคุยทั้งในเฟสและโทรคุยกับเขามาแล้ว)
ตอนนี้เค้ากำลังบ้าการ์ตูนแบบ ถือว่าค่อนข้างหนัก
คิดว่าตัวเองคือตัวการ์ตูนเลยอะ แล้วเริ่มมีพฤติกรรมแบบตัวการ์ตูน
คือ จริงๆเค้าจะไม่น่าสนใจ และเราจะไม่ใส่ใจเขาหรอกค่ะ ถ้าเค้าไม่บ้าอดข้าวอดอาหารกินกาแฟแล้วอ้วกทุกวัน
แล้วก็ตามสไตล์คนบ้าการ์ตูนอ่ะนะ เค้าโพสในเฟสด้วยว่า.. (ก็อปวางละกันนะคะ อยากโพสรูปให้ดูแต่เพื่อนไม่ได้ยืนยันบัญชี)

"กินอะไรก็เหม็นก็อ้วกไปซะหมด ในท้องนี่โหวงๆเหมือนร่างกายมันไม่รับ ทรมาณ...หิว....."

"อาหารนี่ ยังจำเป็นอยู่รึปล่าวนะ? ในเมื่อกินไปเท่าไหร่ ร่างกายก็ไม่รับ ปล่อยออกมาหมด ให้ตายสิ ท้องว่างสุดๆ...."

"อ้วกยามเช้า...กิจวัติประจำวัน"

"ลาก่อนเบอร์เกอร์ของโปรดที่กินไปมะวาน"

"ท้องว่าง..."

"อ้วกเป็นเรื่องธรรมดาๆประจำวันไปแล้ว"

และ...

"กูลนี่มัน มีจริงมั้ยนะ...?"

หากท่านเป็นเหล่าสาวกการ์ตูนทั้งหลาย ตอนนี้ท่านคงจะทราบแล้วว่า
ตัวละครที่เขาเลียนแบบคือใคร   คาเนกิ เคน จาก โตเกียวกูลนั่นเองค่ะ =__=

เรื่องนี้เราลองคุยกับเพื่อนที่รร.ของน้องดู คุยผ่านเฟสนะคะ เรื่องอาการของเขา เพื่อนเขาบอกมาว่า (ขออนุญาติก็อปวางอีกเช่นกัน)

"คือตั้งแต่ที่เค้าเริ่มดูปอบอ่ะ
เค้าก็เริ่มเพ้อแบบว่า กินอาหารมนุษย์ไม่ได้ ต้องกินกาแฟ ไรงี้อ่ะค่ะ
แล้วพอเค้าเอารูปตัวเองที่แต่งเป็นคาเนกิลงกลุ่มแล้วมีคนมาเม้นท์บอกว่า แต่งเหมือน หน้าเหมือน
เค้าก็ยิ่งสะกดจิตตัวเองเข้าไปอีกว่า เค้าคือคาเนกิ
แล้วก็พูดตลอดเลยว่า เค้าคือคาเนกิ ทุกคนบอกว่าเค้าเหมือนคาเนกิ เค้าคือคาเนกิ ไรงี้เลยอ่ะค่ะ
หนักใจ"


เราปรึกษาเพื่อน เพื่อนเราก็บอกว่า เอาจริงๆนะ ถ้าเป็นอย่างที่เพื่อนน้องเขาว่า มันก็เข้าข่ายอาการทางจิตแล้ว
อีกอย่างมันไม่ควรเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อยอ่ะค่ะ
ปรึกษาแพทย์ให้ชัวร์ดีกว่าไหม เรื่องแบบนี้บางทีเจ้าตัวเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็น ตอนแรกอาจจะแค่ชอบ แค่เพ้อ แต่พอทำซ้ำไปซ้ำมามันอาจจะกลายเป็นความเคยชิน แล้วตัวน้องเขาจะแย่เอง ร่างกายก็ไม่แข็งแรงแล้วยังไม่รับอาหารอีก เพ้อลงเฟสไม่เท่าไหร่แต่อ้วกนี่ ...

มีเรื่องย่อยๆน่าปวดหัวอีกเยอะค่ะ แต่ขอเล่าแค่นี้

ค่อนข้างเป็นห่วง เลยอยากขอคำปรึกษาและหาวิธีแก้ไขค่ะ
1 สุขภาพเค้าที่เค้ากินไรไม่ค่อยได้ อ้วก ไม่รู้จริงป่าว แต่ถ้าจริงน่าเป็นห่วง โดยเฉพาะหลังๆมาเพื่อนเค้าบอกว่าเค้าไม่กินข้าว ทั้งเพื่อนเค้าทั้งเราบอกให้เค้าไปโรงพยาบาล แต่เค้าก็ไม่ยอมไป
2 เค้าไม่สนิทกับพ่อแม่ มีอะไรไม่พูดไม่ระบายไม่ชวนคุยไม่หือหาอืออาอะไรทั้งนั้น พูดกับผู้ใหญ่แบบถามคำตอบคำ
3 ควรบอกให้พ่อแม่เค้ารู้ยังไงดีคะ
4 ถ้าเค้าควรพบจิตแพทย์จริง ตามโรงพยาบาลจะมีหมอด้านจิตเวชอยู่แล้วรึเปล่าคะ ต้องเข้าไปติดต่ออะไรยังไง จะได้บอกคุณพ่อคุณแม่ของเค้าถูกค่ะถ้าต้องเตรียมเอกสารหรืออะไรพิเศษเผื่อคุณพ่อคุณแม่เค้าไม่รู้

ปล. เค้ายังไม่แสดงอาการด้านพฤติกรรมด้านติดลบแบบสุดๆเท่าไหร่ แต่ถ้าเค้าเกิดบ้าไปกัดคอใครเข้า เราจะมาแจ้งอีกทีค่ะ..
ปลล. เค้าอายุ 16 ค่ะ

ขอบคุณล่วงหน้านะคะ

ร้องไห้อมยิ้ม17
แก้ไขข้อความเมื่อ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่