สวัสดีครับ ผมมีเรื่องในอดีต เมื่อนานมาแล้ว อยากจะมาเล่าสู่กันฟังครับ และมีคำถามที่ติดในใจเล็กน้อยจากเรื่องดังกล่าว ที่อยากถามเพื่อนๆครับ
เรื่องมันเกิดมานานมากแล้ว แต่ผมก็ยังจำได้ชัดเจน มันเป็นช่วงก่อนสอบเอ็นทรานส์ ผมได้ไปติวกับที่เรียนพิเศษที่หนึ่งครับ ณ.ที่แห่งนั้น ผมได้พบผู้หญิงคนนึง ขอเรียกว่า บี นะครับ ผมจำวันแรกได้ชัดเจน เลขที่นั่งในห้องผมคือ 69 บีคือ 70 ผมมาถึงก่อนเข้าสอนประมาณ 10 นาทีครับ สักพัก บีก็เดินมานั่งข้างๆผมขอบอกไว้ก่อนว่า พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย
พอเริ่มเรียนไปสักพัก บีก็ทักผมครับ #ผมจำการแต่งตัวของบีได้ เป็นชุดเดรสสีแดงครับ แต่ไม่สั้น และ ไม่เปรี้ยวมาก บีทักผมว่า "'นายมาจากโรงเรียน *** เหรอ" ผมก็ตอบไปว่า "ใช่ครับ" และสักพัก ผมก็แกล้งถามกลับไปว่า "เธออยู่โรงเรียน *** เหรอ" ซึ่งเธอก็ตอบว่า "ใช่" เพราะผมแอบมองในป้ายชื่อของเธอครับ ซึ่งคาดว่าเธอก็คงเหลือบเห็นเช่นเดียวกันกับผม
หลังจากเลิกคลาส ผมก็ขอ msn ของเธอมาคุยกันครับ บอกเลยว่าบทสนทนาของพวกเรา มันลึกซึ้ง สนิทสนม หวานแหวว และดูดีมากๆครับ ผมมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะทุกๆคนก็คิดแบบผม และพวกคุณก็คงคิดแบบนั้นเช่นกันถ้าได้อ่านมัน
ความหวานระรื่นก็ยังดำเนินต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนึงครับ วันที่ทุกๆอย่างได้เปลี่ยนไป เพื่อนๆในคลาส ได้นัดกันไปดูหนังที่สยามครับ ซึ่งหนึ่งในนั้นมีน้อง ม.5 ไปด้วย ซึ่งขอเรียกว่าน้องเอนะครับ วันนั้นที่ทุกๆคนไปดูหนังกัน ผมบอกบีว่าไปไม่ได้ เพราะว่าติดเรียนที่อื่นต่อครับ หลังจากนั้นทำให้ผมรู้ว่า บี ได้มาสนิทกับน้องเอ แล้ว หลังจากวันที่ไปดูหนังไม่นาน
ผมก็ไม่ได้คิดเอะใจอะไรครับ เพราะน้องเอ และ บีเอง ก็อัธยาศัยดี และเป็นมิตรกับทุกๆคน จนมาวันนึงที่ทุกๆคนสังเหตุเห็น ถึงความผิดปกติ สองคนนั้นตัวติดกันมากครับ ทั้งเวลาเรียน และ เวลากินข้าว บลาๆ #ผมนั่ง69ใช่ปะ บีย้ายไปนั่ง 71 และให้น้องเอมานั่งที่ 70 ครับ ผมก็พยายามจะไม่หึงอะไร ทังๆที่ในใจโมโหมาก ก็รู้ว่าทำอะไรเค้าไม่ได้ครับแต่มันก็โมโหจริงๆแหละ แต่ก็เก็บไว้ได้ครับ สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือ บี ไปเที่ยวสเปน 1 อาทิตย์ครับ
หลังจากกลับมา บีซื้อ คุกกี้มาฝากผมครับ ผมดีใจมาก ในขณะที่คนอื่นได้กินแค่ไม่กี่ชิ้น สักพักนึง น้องเอเดินเข้ามาครับ บีรีบวิ่งไปหาน้องเอที่ประตู และยื่นคุกกี้แบบที่ให้ผม ให้กับน้องเอครับ #ซื้อมาสองอันแบบเดียวกันครับ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากยังดีใจอยู่
ผ่านไปเรื่อยๆ ทุกๆคนรอบตัวสังเกตเห็นความผิดปกติของ บี กะ น้องเอครับ คือ มาด้วยกัน กลับด้วยกัน ไปไหนมาไหนตัวติดกันตลอด แม้แต่ตอนเรียน ก็แอบมีฉากสวีทกันเล็กน้อย และผมก็นั่งอยู่ข้างๆ ... คิดดูสิครับ ว่าความรู้สึกผมมันจะเป็นไง คนที่เรารักกลับ .... จู๋จ๋กับใครก็ไม่รู้อยู่ข้างๆเรา นานเข้าๆ จนผมถึงจุดที่ทนไม่ได้ ผมเลย ไม่คุยกับบีไปสองวันครับ พอมาวันที่สาม #เป็นวันเสาร์ บีก็ทัก msn มาว่า
B "เป็นอะไร"
ME "ก็ไม่ได้เป็นอะไร"
B "คิดว่าตัวเองแสดงเนียนมากสิ"
ME "แสดงอะไร"
B "ไม่ยอมคุยกันตั้งสองวัน ใรคจะดูไม่ออก"
ME "แกดูออกด้วยเหรอ"
B "ใช่สิ สรุปเป็นอะไร"
ME "เค้าแค่ไม่ชอบ"
B "ไม่ชอบอะไร"
ME "ก็สนิทกับน้อเอมากก มากแบบที่ว่าทุกคนสังเกตได้อะ"
B "ก็ไม่ได้มีอะไร"
ME "ไม่เชื่อ ยังไม่สบายใจอยู่"
B "เค้าพูดเองเลย ว่าไม่มีอะไรจริงๆ สบายใจได้ยัง"
ME "มันต้องพิสูจน์"
B "ต้องทำอะไรบ้าง"
ME "ไม่ต้องทำอะไรหรอก ปล่อยเวลาไป ให้ความจริงปรากฏเอง"
B "อืม ... ทำไมแกต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย"
ME "ก็เค้าชอบแกไง ชอบแกมาตั้งแต่ครั้งแรกแล้วด้วย"
B "เหรอ ..."
ME "อืม ..."
B "จ้า"
หลังจากนั้นมา บีก็ไม่คุยกับผมอีกเลย และทั้งสองคนนั้นก็เป็นแฟนกัน .... จนถึงทุกวันนี้
ผมเสียใจมาก เสียใจในขนาดนที่ เกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า อยากจะบ้า แต่ผมก็ผ่านมาได้ ...
#ผมผิดเองที่ผมเยอะเกินไป
#ผมผิดเองที่ทำตัวเป็นเจ้าเข้า เจ้าของมาเกินไป
#เรื่องจริงยาวกว่านี้ แต่จำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว จำไม่ได้แม้แต่ว่าหลังจากที่บีไม่คุย ผมได้ทำอะไรลงไปบ้าง ขอโทษด้วยครับ
อยากจะถามว่า ...
- ในเรื่องนี้ มีใครผิดไหมครับ
- การที่ คนเราเสียใจเพราะความรักมากๆ มีโอกาสที่จะด้านชาในเรื่องความรักได้ไหมครับ
- คนที่ไม่ใช่ ไม่ว่าจะพยายามยังไง มันก็ไม่ใช่ หรือเปล่าครับ
ขอบคุณครับ
รักสามเศร้า เรื่องของ ผม เธอ และ เขา
เรื่องมันเกิดมานานมากแล้ว แต่ผมก็ยังจำได้ชัดเจน มันเป็นช่วงก่อนสอบเอ็นทรานส์ ผมได้ไปติวกับที่เรียนพิเศษที่หนึ่งครับ ณ.ที่แห่งนั้น ผมได้พบผู้หญิงคนนึง ขอเรียกว่า บี นะครับ ผมจำวันแรกได้ชัดเจน เลขที่นั่งในห้องผมคือ 69 บีคือ 70 ผมมาถึงก่อนเข้าสอนประมาณ 10 นาทีครับ สักพัก บีก็เดินมานั่งข้างๆผมขอบอกไว้ก่อนว่า พวกเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย
พอเริ่มเรียนไปสักพัก บีก็ทักผมครับ #ผมจำการแต่งตัวของบีได้ เป็นชุดเดรสสีแดงครับ แต่ไม่สั้น และ ไม่เปรี้ยวมาก บีทักผมว่า "'นายมาจากโรงเรียน *** เหรอ" ผมก็ตอบไปว่า "ใช่ครับ" และสักพัก ผมก็แกล้งถามกลับไปว่า "เธออยู่โรงเรียน *** เหรอ" ซึ่งเธอก็ตอบว่า "ใช่" เพราะผมแอบมองในป้ายชื่อของเธอครับ ซึ่งคาดว่าเธอก็คงเหลือบเห็นเช่นเดียวกันกับผม
หลังจากเลิกคลาส ผมก็ขอ msn ของเธอมาคุยกันครับ บอกเลยว่าบทสนทนาของพวกเรา มันลึกซึ้ง สนิทสนม หวานแหวว และดูดีมากๆครับ ผมมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง เพราะทุกๆคนก็คิดแบบผม และพวกคุณก็คงคิดแบบนั้นเช่นกันถ้าได้อ่านมัน
ความหวานระรื่นก็ยังดำเนินต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนึงครับ วันที่ทุกๆอย่างได้เปลี่ยนไป เพื่อนๆในคลาส ได้นัดกันไปดูหนังที่สยามครับ ซึ่งหนึ่งในนั้นมีน้อง ม.5 ไปด้วย ซึ่งขอเรียกว่าน้องเอนะครับ วันนั้นที่ทุกๆคนไปดูหนังกัน ผมบอกบีว่าไปไม่ได้ เพราะว่าติดเรียนที่อื่นต่อครับ หลังจากนั้นทำให้ผมรู้ว่า บี ได้มาสนิทกับน้องเอ แล้ว หลังจากวันที่ไปดูหนังไม่นาน
ผมก็ไม่ได้คิดเอะใจอะไรครับ เพราะน้องเอ และ บีเอง ก็อัธยาศัยดี และเป็นมิตรกับทุกๆคน จนมาวันนึงที่ทุกๆคนสังเหตุเห็น ถึงความผิดปกติ สองคนนั้นตัวติดกันมากครับ ทั้งเวลาเรียน และ เวลากินข้าว บลาๆ #ผมนั่ง69ใช่ปะ บีย้ายไปนั่ง 71 และให้น้องเอมานั่งที่ 70 ครับ ผมก็พยายามจะไม่หึงอะไร ทังๆที่ในใจโมโหมาก ก็รู้ว่าทำอะไรเค้าไม่ได้ครับแต่มันก็โมโหจริงๆแหละ แต่ก็เก็บไว้ได้ครับ สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือ บี ไปเที่ยวสเปน 1 อาทิตย์ครับ
หลังจากกลับมา บีซื้อ คุกกี้มาฝากผมครับ ผมดีใจมาก ในขณะที่คนอื่นได้กินแค่ไม่กี่ชิ้น สักพักนึง น้องเอเดินเข้ามาครับ บีรีบวิ่งไปหาน้องเอที่ประตู และยื่นคุกกี้แบบที่ให้ผม ให้กับน้องเอครับ #ซื้อมาสองอันแบบเดียวกันครับ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากยังดีใจอยู่
ผ่านไปเรื่อยๆ ทุกๆคนรอบตัวสังเกตเห็นความผิดปกติของ บี กะ น้องเอครับ คือ มาด้วยกัน กลับด้วยกัน ไปไหนมาไหนตัวติดกันตลอด แม้แต่ตอนเรียน ก็แอบมีฉากสวีทกันเล็กน้อย และผมก็นั่งอยู่ข้างๆ ... คิดดูสิครับ ว่าความรู้สึกผมมันจะเป็นไง คนที่เรารักกลับ .... จู๋จ๋กับใครก็ไม่รู้อยู่ข้างๆเรา นานเข้าๆ จนผมถึงจุดที่ทนไม่ได้ ผมเลย ไม่คุยกับบีไปสองวันครับ พอมาวันที่สาม #เป็นวันเสาร์ บีก็ทัก msn มาว่า
B "เป็นอะไร"
ME "ก็ไม่ได้เป็นอะไร"
B "คิดว่าตัวเองแสดงเนียนมากสิ"
ME "แสดงอะไร"
B "ไม่ยอมคุยกันตั้งสองวัน ใรคจะดูไม่ออก"
ME "แกดูออกด้วยเหรอ"
B "ใช่สิ สรุปเป็นอะไร"
ME "เค้าแค่ไม่ชอบ"
B "ไม่ชอบอะไร"
ME "ก็สนิทกับน้อเอมากก มากแบบที่ว่าทุกคนสังเกตได้อะ"
B "ก็ไม่ได้มีอะไร"
ME "ไม่เชื่อ ยังไม่สบายใจอยู่"
B "เค้าพูดเองเลย ว่าไม่มีอะไรจริงๆ สบายใจได้ยัง"
ME "มันต้องพิสูจน์"
B "ต้องทำอะไรบ้าง"
ME "ไม่ต้องทำอะไรหรอก ปล่อยเวลาไป ให้ความจริงปรากฏเอง"
B "อืม ... ทำไมแกต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย"
ME "ก็เค้าชอบแกไง ชอบแกมาตั้งแต่ครั้งแรกแล้วด้วย"
B "เหรอ ..."
ME "อืม ..."
B "จ้า"
หลังจากนั้นมา บีก็ไม่คุยกับผมอีกเลย และทั้งสองคนนั้นก็เป็นแฟนกัน .... จนถึงทุกวันนี้
ผมเสียใจมาก เสียใจในขนาดนที่ เกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า อยากจะบ้า แต่ผมก็ผ่านมาได้ ...
#ผมผิดเองที่ผมเยอะเกินไป
#ผมผิดเองที่ทำตัวเป็นเจ้าเข้า เจ้าของมาเกินไป
#เรื่องจริงยาวกว่านี้ แต่จำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว จำไม่ได้แม้แต่ว่าหลังจากที่บีไม่คุย ผมได้ทำอะไรลงไปบ้าง ขอโทษด้วยครับ
อยากจะถามว่า ...
- ในเรื่องนี้ มีใครผิดไหมครับ
- การที่ คนเราเสียใจเพราะความรักมากๆ มีโอกาสที่จะด้านชาในเรื่องความรักได้ไหมครับ
- คนที่ไม่ใช่ ไม่ว่าจะพยายามยังไง มันก็ไม่ใช่ หรือเปล่าครับ
ขอบคุณครับ