สวัสดีครับ ผมมีปัญหาเกี่ยวกับ ความคิดและความรู้สึกของตัวเอง
เรื่องมันเกิดจาก แฟนคนปัจจุบันของผม
ผมกับพี่เค้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่คนละสาขา ผมรู้จักกับพี่เค้าตั้งแต่ปี 1 ในฐานะ แฟนของลุงรหัส
ระหว่างเรียน ก็เจอกันอยู่บ้าง ทักทายทั่วไปตามประสาคนรู้จัก
หลังจากนั้นต่างคนต่างจบ และแยกย้ายกันไปทำงาน จนกระทั้งวันนึง ผมเจอเค้าอีกครั้งใน มหาวิทยาลัย คุยกันไปก็รู้ว่า เค้าเข้ามาทำงานในมหาวิทยาลัย ซึ่งผมเองก็ทำอยู่ก่อนหน้านี้ และที่สำคัญคือ...เค้าเลิกกับลุงรหัสของผมแล้ว
หลังจากที่เราเจอกันครั้งนั้น เราก็ติดต่อ และคุยกันมาตลอด 1 เดือน จนวันนึงผมชวนพี่เค้ากลับบ้าน......พี่เค้าก็ตอบตกลง เรานอนด้วยกัน ก็ไม่พลาดครับ (คงรู้นะ)
ตั้งแต่วันนั้น เราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม ผมไปนอนห้องเข้าบ้าง เค้ามานอนห้องผมบ้าง บ้างวันก็นอนห้องใครห้องมัน เป็นแบบนี้มา 4 เดือน
และวันนึงผมไปหาพี่เค้าที่ห้องตอนเช้า พอไขกุญแจเข้าไป....เห็นเค้านอนเปลือยอยู่บนเตียง ความรู้สึกของผมคือ ต้องมีอะไรสักอย่าง แต่พี่เค้าคงรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เค้าจึงชิงพูดกับผมก่อน ว่านอนแก้ผ้ามันสบายดี เค้าชอบนอนแบบนี้ แต่ผมไม่ได้ฟังที่เค้าพูดสักเท่าไร ผมเดินเข้าไปในห้อง เห็นกระดาษทิชชูว่างหัวเตียง มองมาที่ราวผ้า
เห็นผ้าเช็ดตัวชื่นๆ ตากอยู่ ผมพอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี้ ผมหน้าชา ทำอะไรไม่ถูก อึ้งครับอึ้ง แต่ผมนิ่ง ไม่พูดอะไร
ผมใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน(อาจจะนาน)ระหว่างนั้นผมทำตัวปกติ สืบหาความจริงทั้งหมด และได้ข้อสรุปว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว เป็นนศ. ในมหาลัย และที่สำคัญเค้าคบกันก่อนผม
ผมบอกเลิกเค้า ด้วยเหตุผลที่ว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว พี่เค้าให้เหตุผลกลับมาว่า ระหว่างเค้ากับคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่น้องกัน เฉย ๆ (เหตุผลควาย ๆ ที่ฟังแล้วต้องแกล้งเชื่อ) สุดท้าย เราก็เลิกกัน เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
หลังจากนั้น 2 ชม. พี่เค้ามาขอคืนดี และขอโอกาส ผมจึงให้โอกาสเค้าอีกครั้งนึงครับ แต่....พี่เค้าก็ยังทำเหมือนเดิม โกหกผม หลอกผม (ผมรู้มาตลอดนะครับ กับสิ่งที่เค้าทำ แต่ตอนนั้นผม ทำใจได้แล้ว ผมไม่เสียใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า เค้ากำลังโกหก กำลังหลอกผมอยู่ ) แต่คราวนี้ ผมจะหาหลักฐานมาให้ได้ว่าสิ่งที่เกิดมันคือความจริง
ผมโกหกเค้าว่าผมต้องทำงานวิจัยไปนอนกับ เค้าไม่ได้ และ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เค้าพาอีกคนเข้าห้อง ครับคราวนี้ผมมีหลักฐานมัดตัวแน่น
ผมโทรไปบอกเลิกเค้า เค้ายอมเลิก จำนนด้วยหลักฐาน และเค้าก็บอกให้ผม ให้ไปเอาของของผมที่ห้องเค้า (ทำไมอีกคนถึงไม่สงสัย กับของ ๆ ผมมั้ง)
ตอนที่ผมกำลังเดินออกมาจากห้อง เค้ากอดผม ร้องไห้ ถามผมว่าจะไปจริง ๆ หรอ (จะอยู่ให้โง่หรอครับ ผมคิดในใจ) เค้าบอกอีกว่า ผมไม่ไปได้มั้ย เค้ารักผม (รักแล้วทำแบบนี้หรอ ผมก็คิดในใจอีกนั้นแหละ) ผมไม่พูดอะไรเลย เค้าร้องไห้หนักกว่าเดิม กอดผมแน่น พูดอยู่ตลอดว่า อยู่กับเค้าได้มั้ย อย่าไปได้มั้ย เค้าร้องจนเค้าจะเป็นลม ดูเค้าหายใจไม่ทัน เค้านั่งลงกับพื้นและกอดขาผมไว้แน่น (เหมือนในละครเลย ดูเท่ดี) และยังพูดประโยคเดิม ๆ เค้าร้องจนเค้าหายใจไม่ทัน แล้วจะเป็นลมเป็นรอบที่ 2 แต่ครั้งนี้หนักกว่า จนผมต้องนั่งลงไปดูว่าเป็นอะไรมากป่าว เค้าถามว่า ต้องทำยังไง ผมถึงจะยอมอยู่กับเค้า ผมเลยแกล้งพูดไปว่า ก็โทร.ไปบอกกับ ผู้ชาย คนนั้น ว่า เราคบกัน ผมถึงจะยอมอยู่ ทำได้มั้ย? คุณว่าเค้าโทร.ทำมั้ย?
เค้าโทร.ครับ แล้วไงละ ก็ต้องยอมอยุ่ ใช่ครับ ผมยอมอยู่ทั้ง ๆ ที่ใจผมไม่เอาแล้ว แต่ผมสงสารเค้า เค้ากลับ มาทำดีกับผม ดีมากครับ แต่....แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ผมก็เห็นผู้ชายคนนั้นยังโทร.มาหาอยุ่ แค่โทร.นะ แต่ความรู้สึกผม มันรับไม่ได้อ่ะ ผมเลยบอกเค้าไปว่า พอก่อนดีกว่า ถ้ายังไม่พร้อมจะคบกัน เค้าไม่ยอม เค้าโทร.หาผมตลอด รับบ้างไม่รับบ้าง (เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว) แต่ก็ต้องคุยกัน เราก็ทะเลาะกัน พี่เค้าบอกกับผมว่า ก็เลิกแล้ว แต่เค้าโทร.มาเอง จะให้ทำไง ก็ไม่รับสายแล้วไง (ใช่ครับ ต่อหน้าผมไม่รับสาย แต่หลังหลับผมไม่รู้) จนมาวันนี้ ผมเห็นเค้ากำลัง ลบ สายที่โทร.เข้า เลยทะเลาะกันครั้งใหญ่ ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ มันไม่จบสักที คราวนี้ผมบอกเลิก แบบว่า ไม่ไหวแล้ว ผมไม่กลับห้อง เค้าโทร.มา ผมไม่รับ เค้าส่ง line มา บอกว่า ให้มาคุยกันก่อน ถ้าจะเลิกก็ให้มาคุยกัน ผมไม่อ่าน ไม่ตอบ เค้าโทร.มา 20 กว่า สาย และส่งข้อความสุดท้ายมาว่า ถ้า...ไม่ตอบกลับ จะไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกแล้ว ทำไงละทีนี้ ใจนึงก็ไม่อยากกลับ อีกใจก็กลัวเค้าคิดสั้น ผมไปหาน้องผม ไปปรึกษา เค้าบอกว่า ถ้าอารมณ์ชั่ววูบ เค้าอาจจะทำจริง ๆ ก็ได้ (ทีนี้คิดมากไปกันใหญ่) ผมลังเลอยู่พักนึง ผมโทร.กลับไปบอกเค้าผมจะกลับไปที่ห้อง
พอเปิดประตูเข้าไป....ภาพที่เห็นคือ......ข้าวของกระจายเต็มห้องไปหมด แบบ ทุกอย่างถูกกวาดลงมาที่พื้นหมด บนโซฟา มีมีดวางอยุ่เล่มนึง ใจผมคือ ถ้ามาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น เค้าเข้ามาหาผม กอดผม บอกขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้ว (ผมเจ็บอ่ะครับ ผมต้องทำยังไง) เราปรับความเข้าใจกันพักนึง ก็ดีขึ้นมาบ้าง แต่ใจผมซิครับ มันแย่นะ ผมหาทางออกปัญหานี้ไม่ได้
ตอนนี้เราก็ยังคบกันอยู่นะ เค้าปรับตัวดีขึ้น เลิกนิสัยแบบเมื่อก่อน แทบจะไม่มีเลย (เค้าเป็นคนอัธยาสัยดี ใครคุยมาก็คุยได้กับทุกคน) แต่...สำหรับผมแล้ว ผมไม่มั่นใจอะไรในตัวเค้าอีกเลย อยู่กันแบบระแวง จะไปก็ไปไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่มีความสุข
เราจะทะเลาะกันอยู่บ่อย ๆ และทุกครั้งที่ทะเลาะ ผมของจบทุกครั้ง และเค้าก็จะเข้ามาง้อ ขอโทษและขอคืนดีตลอด ผมยอมรับนะว่าก่อนหน้านี้ผมอยากจะเลิกกับเค้า แต่เค้าทำดีกับผมมากขึ้นทุกวัน เอาใจใส่ดูแลผมมากขึ้น (ก่อนหน้าที่แทบไม่มีเลย) เค้าดีจนผมไม่รู้จะเลิกกับเค้าด้วยเรื่องอะไร (จะเอาเรื่องเก่ามาเลิก มันก็ผ่านมาแล้ว)
กลายเป็นว่าตอนนี้ ผมไม่กล้าที่จะทิ้งเข้าไป เพราะผมเป็นห่วงเค้ามากกว่า ถามว่ายังรักอยู่มั้ย ผมไม่อยากใช้คำว่ารักกับเค้า มันอาจจะรัก แต่ทุกครั้งที่จะพูดมันก็พูดได้ไม่เต็มปาก
อีกใจนึงก็อยากเลิก เพราะยังเจ็บกับอดีต (มันไม่เคยลืมไปจากสมองผมเลย) และไม่ไว้ใจ แต่อีกใจนึง ก็เป็นห่วงเค้า พอจะเลิกก็เหมือนยังรัก
อึดอัดกับความรู้สึกตัวเอง สับสน ผมชอบเอาเรื่องเก่า ๆ เก็บมาคิด จนทำให้ความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน มันไม่เกิด
ผมลืมบอก ผมเป็นทอมนะ
เรื่องเก่าที่นึกกี่ครั้ง ก็เจ็บทุกครั้ง
เรื่องมันเกิดจาก แฟนคนปัจจุบันของผม
ผมกับพี่เค้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่คนละสาขา ผมรู้จักกับพี่เค้าตั้งแต่ปี 1 ในฐานะ แฟนของลุงรหัส
ระหว่างเรียน ก็เจอกันอยู่บ้าง ทักทายทั่วไปตามประสาคนรู้จัก
หลังจากนั้นต่างคนต่างจบ และแยกย้ายกันไปทำงาน จนกระทั้งวันนึง ผมเจอเค้าอีกครั้งใน มหาวิทยาลัย คุยกันไปก็รู้ว่า เค้าเข้ามาทำงานในมหาวิทยาลัย ซึ่งผมเองก็ทำอยู่ก่อนหน้านี้ และที่สำคัญคือ...เค้าเลิกกับลุงรหัสของผมแล้ว
หลังจากที่เราเจอกันครั้งนั้น เราก็ติดต่อ และคุยกันมาตลอด 1 เดือน จนวันนึงผมชวนพี่เค้ากลับบ้าน......พี่เค้าก็ตอบตกลง เรานอนด้วยกัน ก็ไม่พลาดครับ (คงรู้นะ)
ตั้งแต่วันนั้น เราสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม ผมไปนอนห้องเข้าบ้าง เค้ามานอนห้องผมบ้าง บ้างวันก็นอนห้องใครห้องมัน เป็นแบบนี้มา 4 เดือน
และวันนึงผมไปหาพี่เค้าที่ห้องตอนเช้า พอไขกุญแจเข้าไป....เห็นเค้านอนเปลือยอยู่บนเตียง ความรู้สึกของผมคือ ต้องมีอะไรสักอย่าง แต่พี่เค้าคงรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เค้าจึงชิงพูดกับผมก่อน ว่านอนแก้ผ้ามันสบายดี เค้าชอบนอนแบบนี้ แต่ผมไม่ได้ฟังที่เค้าพูดสักเท่าไร ผมเดินเข้าไปในห้อง เห็นกระดาษทิชชูว่างหัวเตียง มองมาที่ราวผ้า
เห็นผ้าเช็ดตัวชื่นๆ ตากอยู่ ผมพอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี้ ผมหน้าชา ทำอะไรไม่ถูก อึ้งครับอึ้ง แต่ผมนิ่ง ไม่พูดอะไร
ผมใช้เวลาเพียงครึ่งเดือน(อาจจะนาน)ระหว่างนั้นผมทำตัวปกติ สืบหาความจริงทั้งหมด และได้ข้อสรุปว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว เป็นนศ. ในมหาลัย และที่สำคัญเค้าคบกันก่อนผม
ผมบอกเลิกเค้า ด้วยเหตุผลที่ว่า พี่เค้ามีแฟนแล้ว พี่เค้าให้เหตุผลกลับมาว่า ระหว่างเค้ากับคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน พี่น้องกัน เฉย ๆ (เหตุผลควาย ๆ ที่ฟังแล้วต้องแกล้งเชื่อ) สุดท้าย เราก็เลิกกัน เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
หลังจากนั้น 2 ชม. พี่เค้ามาขอคืนดี และขอโอกาส ผมจึงให้โอกาสเค้าอีกครั้งนึงครับ แต่....พี่เค้าก็ยังทำเหมือนเดิม โกหกผม หลอกผม (ผมรู้มาตลอดนะครับ กับสิ่งที่เค้าทำ แต่ตอนนั้นผม ทำใจได้แล้ว ผมไม่เสียใจ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า เค้ากำลังโกหก กำลังหลอกผมอยู่ ) แต่คราวนี้ ผมจะหาหลักฐานมาให้ได้ว่าสิ่งที่เกิดมันคือความจริง
ผมโกหกเค้าว่าผมต้องทำงานวิจัยไปนอนกับ เค้าไม่ได้ และ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เค้าพาอีกคนเข้าห้อง ครับคราวนี้ผมมีหลักฐานมัดตัวแน่น
ผมโทรไปบอกเลิกเค้า เค้ายอมเลิก จำนนด้วยหลักฐาน และเค้าก็บอกให้ผม ให้ไปเอาของของผมที่ห้องเค้า (ทำไมอีกคนถึงไม่สงสัย กับของ ๆ ผมมั้ง)
ตอนที่ผมกำลังเดินออกมาจากห้อง เค้ากอดผม ร้องไห้ ถามผมว่าจะไปจริง ๆ หรอ (จะอยู่ให้โง่หรอครับ ผมคิดในใจ) เค้าบอกอีกว่า ผมไม่ไปได้มั้ย เค้ารักผม (รักแล้วทำแบบนี้หรอ ผมก็คิดในใจอีกนั้นแหละ) ผมไม่พูดอะไรเลย เค้าร้องไห้หนักกว่าเดิม กอดผมแน่น พูดอยู่ตลอดว่า อยู่กับเค้าได้มั้ย อย่าไปได้มั้ย เค้าร้องจนเค้าจะเป็นลม ดูเค้าหายใจไม่ทัน เค้านั่งลงกับพื้นและกอดขาผมไว้แน่น (เหมือนในละครเลย ดูเท่ดี) และยังพูดประโยคเดิม ๆ เค้าร้องจนเค้าหายใจไม่ทัน แล้วจะเป็นลมเป็นรอบที่ 2 แต่ครั้งนี้หนักกว่า จนผมต้องนั่งลงไปดูว่าเป็นอะไรมากป่าว เค้าถามว่า ต้องทำยังไง ผมถึงจะยอมอยู่กับเค้า ผมเลยแกล้งพูดไปว่า ก็โทร.ไปบอกกับ ผู้ชาย คนนั้น ว่า เราคบกัน ผมถึงจะยอมอยู่ ทำได้มั้ย? คุณว่าเค้าโทร.ทำมั้ย?
เค้าโทร.ครับ แล้วไงละ ก็ต้องยอมอยุ่ ใช่ครับ ผมยอมอยู่ทั้ง ๆ ที่ใจผมไม่เอาแล้ว แต่ผมสงสารเค้า เค้ากลับ มาทำดีกับผม ดีมากครับ แต่....แค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ผมก็เห็นผู้ชายคนนั้นยังโทร.มาหาอยุ่ แค่โทร.นะ แต่ความรู้สึกผม มันรับไม่ได้อ่ะ ผมเลยบอกเค้าไปว่า พอก่อนดีกว่า ถ้ายังไม่พร้อมจะคบกัน เค้าไม่ยอม เค้าโทร.หาผมตลอด รับบ้างไม่รับบ้าง (เราย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้ว) แต่ก็ต้องคุยกัน เราก็ทะเลาะกัน พี่เค้าบอกกับผมว่า ก็เลิกแล้ว แต่เค้าโทร.มาเอง จะให้ทำไง ก็ไม่รับสายแล้วไง (ใช่ครับ ต่อหน้าผมไม่รับสาย แต่หลังหลับผมไม่รู้) จนมาวันนี้ ผมเห็นเค้ากำลัง ลบ สายที่โทร.เข้า เลยทะเลาะกันครั้งใหญ่ ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ มันไม่จบสักที คราวนี้ผมบอกเลิก แบบว่า ไม่ไหวแล้ว ผมไม่กลับห้อง เค้าโทร.มา ผมไม่รับ เค้าส่ง line มา บอกว่า ให้มาคุยกันก่อน ถ้าจะเลิกก็ให้มาคุยกัน ผมไม่อ่าน ไม่ตอบ เค้าโทร.มา 20 กว่า สาย และส่งข้อความสุดท้ายมาว่า ถ้า...ไม่ตอบกลับ จะไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกแล้ว ทำไงละทีนี้ ใจนึงก็ไม่อยากกลับ อีกใจก็กลัวเค้าคิดสั้น ผมไปหาน้องผม ไปปรึกษา เค้าบอกว่า ถ้าอารมณ์ชั่ววูบ เค้าอาจจะทำจริง ๆ ก็ได้ (ทีนี้คิดมากไปกันใหญ่) ผมลังเลอยู่พักนึง ผมโทร.กลับไปบอกเค้าผมจะกลับไปที่ห้อง
พอเปิดประตูเข้าไป....ภาพที่เห็นคือ......ข้าวของกระจายเต็มห้องไปหมด แบบ ทุกอย่างถูกกวาดลงมาที่พื้นหมด บนโซฟา มีมีดวางอยุ่เล่มนึง ใจผมคือ ถ้ามาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้น เค้าเข้ามาหาผม กอดผม บอกขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้ว (ผมเจ็บอ่ะครับ ผมต้องทำยังไง) เราปรับความเข้าใจกันพักนึง ก็ดีขึ้นมาบ้าง แต่ใจผมซิครับ มันแย่นะ ผมหาทางออกปัญหานี้ไม่ได้
ตอนนี้เราก็ยังคบกันอยู่นะ เค้าปรับตัวดีขึ้น เลิกนิสัยแบบเมื่อก่อน แทบจะไม่มีเลย (เค้าเป็นคนอัธยาสัยดี ใครคุยมาก็คุยได้กับทุกคน) แต่...สำหรับผมแล้ว ผมไม่มั่นใจอะไรในตัวเค้าอีกเลย อยู่กันแบบระแวง จะไปก็ไปไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่มีความสุข
เราจะทะเลาะกันอยู่บ่อย ๆ และทุกครั้งที่ทะเลาะ ผมของจบทุกครั้ง และเค้าก็จะเข้ามาง้อ ขอโทษและขอคืนดีตลอด ผมยอมรับนะว่าก่อนหน้านี้ผมอยากจะเลิกกับเค้า แต่เค้าทำดีกับผมมากขึ้นทุกวัน เอาใจใส่ดูแลผมมากขึ้น (ก่อนหน้าที่แทบไม่มีเลย) เค้าดีจนผมไม่รู้จะเลิกกับเค้าด้วยเรื่องอะไร (จะเอาเรื่องเก่ามาเลิก มันก็ผ่านมาแล้ว)
กลายเป็นว่าตอนนี้ ผมไม่กล้าที่จะทิ้งเข้าไป เพราะผมเป็นห่วงเค้ามากกว่า ถามว่ายังรักอยู่มั้ย ผมไม่อยากใช้คำว่ารักกับเค้า มันอาจจะรัก แต่ทุกครั้งที่จะพูดมันก็พูดได้ไม่เต็มปาก
อีกใจนึงก็อยากเลิก เพราะยังเจ็บกับอดีต (มันไม่เคยลืมไปจากสมองผมเลย) และไม่ไว้ใจ แต่อีกใจนึง ก็เป็นห่วงเค้า พอจะเลิกก็เหมือนยังรัก
อึดอัดกับความรู้สึกตัวเอง สับสน ผมชอบเอาเรื่องเก่า ๆ เก็บมาคิด จนทำให้ความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน มันไม่เกิด
ผมลืมบอก ผมเป็นทอมนะ