อย่างแรกก่อน คือ โค้ชอ๊อดไม่พยายามแก้เกมส์ นักกีฬาสูงเพียง 168 ตบติดบล็อคทีมสหรัฐฯ ที่สูงกว่า 187 ตลอดหลายครั้ง แทนที่จะแก้เกมส์ให้ผู้เล่นคนอื่นที่มีประสบการณ์มากกว่า แต่โค้ชอ๊อดก็ทำเพียงแค่ปลุกเร้า และให้กำลังใจ ซึ่งต้องยอมรับว่าลักษณะทางกายภาพ นักกีฬาไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่ตัวเองเผชิญอยู่ได้ เพราะประสบการณ์ยังไม่มากพอ ซึ่งกว่าโค้ชอ๊อดจะยอมรับสภาพความจริงว่าตีให้ตายยังไงก็ไม่พ้นบล็อค ก็เมื่อกลางเซ็ทที่ 2 แล้ว

อย่างที่สองคือ setter ทีมไทยในฐานะกัปตันทีม ต้องยอมรับว่า เธอยังคงสภาพการเป็นวอลเล่ย์บอลหญิงเดี่ยวอยู่ คือการเล่นด้วยความมั่นใจตัวเอง (และมีแต่แพชชั่น) อย่างเต็มเปี่ยม และความผิดพลาดในการเซ็ตบอลให้เพื่อนหลายต่อหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการเซ็ตไปย้ำๆ จุดเดิมอยู่ตลอดเวลา ให้เพื่อนในทีมขึ้นตบอยู่ 2-3 ครั้ง ไม่มีความหลากหลายในการเซ็ตบอล แถมบางครั้งเซ็ตบอลโดยไม่มีการอ่านเกมส์ว่าบล็อคยืนรออยู่แล้ว เธอก็ยังเซ็ตบอลไปในจุดนั้น เพื่ออะไร? และเมื่อในห้วงเวลาที่ควรมีการประท้วงกรรมการบ้าง เธอก็ยังไม่ทำหน้าที่เข้าไปซักถามอะไรเพื่อรักษาสิทธิของทีม อาจเป็นเพราะมัวยืนจับมือและลืมไปว่าตัวเองจะต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง

อย่างสุดท้าย บอล (ไม่) เร็ว อย่างจรัสพร คงต้องยอมรับว่าเธออ่อนมาก จนไม่อยากจะเชื่อว่าจะสามารถเล่นบอลเร็วได้ เพราะหลายลูกถึงแม้จะทำแต้มได้ แต่น่าตกใจว่าบอลเร็ว แต่ทำไมมันไม่เร็ว ถ้าหากมาเจอทีมเอเชีย อย่างจีน ญี่ปุ่น ซึ่งรองบอลได้ดีกว่าทางฝั่งยุโรป เธอคงไม่ได้เป็นตัวจริงแน่นอน และหลายครั้งที่เธอเล่นบอลเหมือนไม่มี sense ของนักกีฬาวอลเลย์บอลอย่างคนอื่น เช่นพอถูกเปลี่ยนตัวลงมา ก็ทำหน้างงๆ ว่าจะต้องยืนตำแหน่งไหน เกมส์รับไม่แน่น ไม่รองบอลจากการบล็อคของเพื่อน หรืออย่างในแมตซ์นี้ก็ฟาวล์ล้ำแดนอีกด้วย พูดง่ายๆ คือ เธอดูทำได้ตามคำสั่งที่โค้ชบอกเท่านั้น ไม่มีพิษสงอะไรต่อที่ทีมตรงข้าม หลังรายการนี้คิดว่าเธอคงหลุดไปเล่นไทยแลนด์ลีกอย่างเดียวแน่นอน เพราะหากจะติดทีมชาติได้จริงต้องผ่าด่านทั้ง หน่อง แนนและเตยให้ได้เสียก่อน