สิ่งที่สรรสร้างขึ้น ได้รับแรงบันดาลใจจากความรักของพี่น้องคู่หนึ่งภายในบ้านเอเอฟ
เนื้อหาอาจมีการบิดเบือนเพื่อให้ได้อรรถรสมากขึ้นเท่านั้น
******************************************
"เป็นอะไรหรือเปล่าปอนด์"
เสียงทักของพี่ชายที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้น้องชายซึ่งขังตัวเองซ้อมร้องเพลงอย่างหนักอยู่ในห้องเพียงลำพัง
ค่อยๆหันหน้ากลับมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบๆว่า
"เปล่า...ไม่เป็นไร"
ปลายเสียงที่ขึ้นสูงแม้จะห้วนห้าว ทำให้พูมยิ่งรู้สึกเป็นห่วงน้องชายคนเล็กมากขึ้นไปอีก เขาเข้าใจดีว่าปอนด์กำลังวุ่นวายใจ
และเสียใจมากหลังจากการซ้อมใหญ่ที่ผิดพลาด จนต้องปลีกตัวมาซ้อมเดี่ยวอยู่คนเดียว
ในเวลานั้นปอนด์ไม่รู้หรอกว่าพี่ชายคนนี้เฝ้ายืนแอบฟังอยู่ที่หลังประตูนานแค่ไหน จนเมื่อเสียงของน้องชายเงียบหายไปนาน
พูมจึงตัดสินใจผลักประตูเข้ามา เขาเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ที่สุด แล้วแสร้งทำเป็นหลับตา แต่ที่แท้เขากำลังฟังการซ้อมเพลง
ของน้องชายอย่างตั้งใจ และเมื่อปอนด์ยังไม่สามารถลากเสียงยาวในท่อนสุดท้ายให้ พี่ชายก็ลุกขึ้นเตือนด้วยความเป็นห่วง
"ตั้งสติให้ดี"
"ทำไมมันเพี้ยนตลอดเลย..." ปอนด์บ่นอย่างหงุดหงิดตัวเอง
"ใจเย็นๆสิ อย่าใจร้อน"
"น้องซ้อมน้อยเกินไปใช่มั้ย น้องไม่ขยันหรือพี่..."
ปอนด์ถือโอกาสระบายออกมาอย่างอัดอั้น เมื่อคำวิจารณ์ต่างๆที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาไม่อยากทำให้หลายคนผิดหวัง
แต่เขาก็พยายามแล้วที่จะแก้ไขทุกอย่างให้มันดีขึ้น...
"พี่พูม...ทำไมน้องทำไม่ได้ น้องแย่มากเลยใช่มั้ยครับ..."
พูมเห็นหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอของน้องชายแล้วรู้สึกเห็นใจ เพราะเขาเคยผ่านช่วงชีวิตที่ล้มเหลวมาหลายครั้ง
จึงเข้าใจความรู้สึกของปอนด์ได้ดีกว่าคนอื่น
"อย่าคิดอย่างนั้นสิ...ปอนด์แค่ยังไม่เข้าใจเท่านั้นเอง เดี๋ยวพี่สอนให้นะ"
พูดจบพูมก็ลุกขึ้นแล้วตรงไปที่คีย์บอร์ด เขาค่อยๆกดโน๊ตเพลงแล้วเรียกปอนด์ให้มายืนใกล้ๆเพื่อจะซ้อมให้น้องชาย แต่ปอนด์กลับหยุดลังเล
แล้วจ้องมองพี่ชายด้วยความซาบซึ้ง หากแต่เสียงในหัวที่ดังขึ้น ทำให้เขาต้องสูดลมหายใจยาวแล้วหันหลังเพื่อจะเดินหนี
"จะไปไหนละปอนด์..."
พูมถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้ปอนด์หยุด แล้วก้มหน้านิ่ง
น้องชายของเขากำลังร้องไห้...
พูมบอกตัวเองแล้วเดินเข้าไปโอบไหล่ปอนด์เอาไว้แน่น และในยามที่คนเรากำลังท้อแท้ เพียงแค่คำพูดหรือสัมผัสที่ห่วงใย
ก็ทำให้ความเข้มแข็งถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
ปอนด์หันมาหาพี่ชายทั้งน้ำตาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า
"น้องขอโทษนะ น้องแค่อยากทำให้ดีขึ้น พี่พูม...น้องต้องเป็นลูกนกไปตลอดอย่างนี้หรือพี่...น้องไม่อยากเป็นลูกนก"
พูมปล่อยให้ปอนด์พรั่งพรูทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมาให้หมด แล้วขยับมายืนข้างหน้าพร้อมกับบีบไหล่ทั้งสองข้างของน้องชายไว้แน่น
"เลิกคิดได้แล้ว ปอนด์ไม่ใช่ลูกนก แต่ปอนด์เป็นน้องของพี่ จำไว้นะ...ปอนด์เป็นน้องของพี่ และถ้าพี่จะช่วยสอนน้อง มันก็ไม่ผิดอะไรใช่มั้ยล่ะ"
พูมไม่รู้หรอกว่าทุกคำของเขาได้เข้าไปประทับอยู่ในใจของน้องชายอย่างปอนด์ขนาดไหน สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
และความปรารถนาดีที่มีให้มาตลอดที่อยู่ในบ้าน ทำให้ปอนด์ได้สัมผัสถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไขอีกครั้ง...
"พี่พูม...น้องขอโทษนะ"
ปอนด์พูดได้เพียงแค่คำสั้นๆแล้วซบหน้าลงที่ไหล่ของพี่ชาย จนพูมเริ่มน้ำตาจะรื้นตาม เลยต้องรีบหัวเราะเบาๆแก้เก้อ
"เฮ้ย...อย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวพี่ก็ร้องตามหรอก ไปซ้อมเร็ว แล้วเราจะไปอิมแพคด้วยกัน"
พูมผลักไหล่ปอนด์แล้วเลี่ยงเดินไปที่คีย์บอร์ด ในขณะที่ปอนด์ยิ้มแล้วมองตาม พร้อมกับสัญญากับตัวเองว่า
เขาจะเดินไปพร้อมกับพี่พูม และจะทำให้ได้อย่างที่พี่พูมตั้งใจเอาไว้
"เราจะไปอิมแพคด้วยกันนะพี่..."
ปอนด์ตะโกนลั่นห้อง แล้วเดินเข้าไปหาพี่ชายอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของเขากลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขายิ้มไม่ได้เพื่อตัวเขาเอง
เท่านั้น แต่ยิ้มของเขาครั้งนี้นั้นมีความหมายมากกว่าเดิม
MY BROTHER......ปอนด์ พูม (เสี้ยวหนึ่งของมิตรภาพ)
เนื้อหาอาจมีการบิดเบือนเพื่อให้ได้อรรถรสมากขึ้นเท่านั้น
******************************************
"เป็นอะไรหรือเปล่าปอนด์"
เสียงทักของพี่ชายที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้น้องชายซึ่งขังตัวเองซ้อมร้องเพลงอย่างหนักอยู่ในห้องเพียงลำพัง
ค่อยๆหันหน้ากลับมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบๆว่า
"เปล่า...ไม่เป็นไร"
ปลายเสียงที่ขึ้นสูงแม้จะห้วนห้าว ทำให้พูมยิ่งรู้สึกเป็นห่วงน้องชายคนเล็กมากขึ้นไปอีก เขาเข้าใจดีว่าปอนด์กำลังวุ่นวายใจ
และเสียใจมากหลังจากการซ้อมใหญ่ที่ผิดพลาด จนต้องปลีกตัวมาซ้อมเดี่ยวอยู่คนเดียว
ในเวลานั้นปอนด์ไม่รู้หรอกว่าพี่ชายคนนี้เฝ้ายืนแอบฟังอยู่ที่หลังประตูนานแค่ไหน จนเมื่อเสียงของน้องชายเงียบหายไปนาน
พูมจึงตัดสินใจผลักประตูเข้ามา เขาเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ที่สุด แล้วแสร้งทำเป็นหลับตา แต่ที่แท้เขากำลังฟังการซ้อมเพลง
ของน้องชายอย่างตั้งใจ และเมื่อปอนด์ยังไม่สามารถลากเสียงยาวในท่อนสุดท้ายให้ พี่ชายก็ลุกขึ้นเตือนด้วยความเป็นห่วง
"ตั้งสติให้ดี"
"ทำไมมันเพี้ยนตลอดเลย..." ปอนด์บ่นอย่างหงุดหงิดตัวเอง
"ใจเย็นๆสิ อย่าใจร้อน"
"น้องซ้อมน้อยเกินไปใช่มั้ย น้องไม่ขยันหรือพี่..."
ปอนด์ถือโอกาสระบายออกมาอย่างอัดอั้น เมื่อคำวิจารณ์ต่างๆที่ผ่านมาผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาไม่อยากทำให้หลายคนผิดหวัง
แต่เขาก็พยายามแล้วที่จะแก้ไขทุกอย่างให้มันดีขึ้น...
"พี่พูม...ทำไมน้องทำไม่ได้ น้องแย่มากเลยใช่มั้ยครับ..."
พูมเห็นหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอของน้องชายแล้วรู้สึกเห็นใจ เพราะเขาเคยผ่านช่วงชีวิตที่ล้มเหลวมาหลายครั้ง
จึงเข้าใจความรู้สึกของปอนด์ได้ดีกว่าคนอื่น
"อย่าคิดอย่างนั้นสิ...ปอนด์แค่ยังไม่เข้าใจเท่านั้นเอง เดี๋ยวพี่สอนให้นะ"
พูดจบพูมก็ลุกขึ้นแล้วตรงไปที่คีย์บอร์ด เขาค่อยๆกดโน๊ตเพลงแล้วเรียกปอนด์ให้มายืนใกล้ๆเพื่อจะซ้อมให้น้องชาย แต่ปอนด์กลับหยุดลังเล
แล้วจ้องมองพี่ชายด้วยความซาบซึ้ง หากแต่เสียงในหัวที่ดังขึ้น ทำให้เขาต้องสูดลมหายใจยาวแล้วหันหลังเพื่อจะเดินหนี
"จะไปไหนละปอนด์..."
พูมถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้ปอนด์หยุด แล้วก้มหน้านิ่ง
น้องชายของเขากำลังร้องไห้...
พูมบอกตัวเองแล้วเดินเข้าไปโอบไหล่ปอนด์เอาไว้แน่น และในยามที่คนเรากำลังท้อแท้ เพียงแค่คำพูดหรือสัมผัสที่ห่วงใย
ก็ทำให้ความเข้มแข็งถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
ปอนด์หันมาหาพี่ชายทั้งน้ำตาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า
"น้องขอโทษนะ น้องแค่อยากทำให้ดีขึ้น พี่พูม...น้องต้องเป็นลูกนกไปตลอดอย่างนี้หรือพี่...น้องไม่อยากเป็นลูกนก"
พูมปล่อยให้ปอนด์พรั่งพรูทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมาให้หมด แล้วขยับมายืนข้างหน้าพร้อมกับบีบไหล่ทั้งสองข้างของน้องชายไว้แน่น
"เลิกคิดได้แล้ว ปอนด์ไม่ใช่ลูกนก แต่ปอนด์เป็นน้องของพี่ จำไว้นะ...ปอนด์เป็นน้องของพี่ และถ้าพี่จะช่วยสอนน้อง มันก็ไม่ผิดอะไรใช่มั้ยล่ะ"
พูมไม่รู้หรอกว่าทุกคำของเขาได้เข้าไปประทับอยู่ในใจของน้องชายอย่างปอนด์ขนาดไหน สายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
และความปรารถนาดีที่มีให้มาตลอดที่อยู่ในบ้าน ทำให้ปอนด์ได้สัมผัสถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไขอีกครั้ง...
"พี่พูม...น้องขอโทษนะ"
ปอนด์พูดได้เพียงแค่คำสั้นๆแล้วซบหน้าลงที่ไหล่ของพี่ชาย จนพูมเริ่มน้ำตาจะรื้นตาม เลยต้องรีบหัวเราะเบาๆแก้เก้อ
"เฮ้ย...อย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวพี่ก็ร้องตามหรอก ไปซ้อมเร็ว แล้วเราจะไปอิมแพคด้วยกัน"
พูมผลักไหล่ปอนด์แล้วเลี่ยงเดินไปที่คีย์บอร์ด ในขณะที่ปอนด์ยิ้มแล้วมองตาม พร้อมกับสัญญากับตัวเองว่า
เขาจะเดินไปพร้อมกับพี่พูม และจะทำให้ได้อย่างที่พี่พูมตั้งใจเอาไว้
"เราจะไปอิมแพคด้วยกันนะพี่..."
ปอนด์ตะโกนลั่นห้อง แล้วเดินเข้าไปหาพี่ชายอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มของเขากลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขายิ้มไม่ได้เพื่อตัวเขาเอง
เท่านั้น แต่ยิ้มของเขาครั้งนี้นั้นมีความหมายมากกว่าเดิม